Πάνω σε μια ιδέα του Ροΐδη, και με φωτογραφίες δανεισμένες από το Πόντος και Αριστερά, ένα βίντεο αφιερωμένο στον αγώνα του κ. Σανιδά να μας κρατήσει αγνούς και ηθικούς. Την έκφραση «Αντίδικος του Πολίτη» τη δανείστηκα από τον E-Lawyer.
Ευχαριστώ τον Τελεολογικό για την πολύτιμη βοήθειά του.
Διατελώ ακόμα υπό το σοκ της χτεσινής είδησης (πως η Ελλάδα είναι δεύτερη σε εργατοώρες στις χώρες του ΟΟΣΑ).
Διότι τα βάζω κάτω και λέω: η Ελλάδα είναι
Πρόκειται αναμφισβήτητα για ένα κατόρθωμα, δεν πετυχαίνεται εύκολα τέτοιο πράγμα!
Αλλά, ψάχνω να βρω, που είναι εκείνες οι έρευνες που λέγανε πως οι κάτοικοι της χώρας μας είναι ανάμεσα στους πιο ευτυχισμένους του πλανήτη;
Διότι, αν το λάβουμε κι αυτό υπόψη μας, μόνο δύο είναι τα πιθανά συμπεράσματα:
Κι έχω και μια άλλη απορία. Από το 1984 αν θυμάμαι καλά, όλες οι κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν την οικονομική κρίση με μέτρα λιτότητας. Όταν μετά από 24 χρόνια πολιτικής λιτότητας η οικονομία, όχι μόνο δεν έχει ανακάμψει, αλλά χειροτερεύει, μήπως, λέω, μήπως είναι καιρός να δοκιμαστεί και κάνα διαφορετικό μέτρο;
(Φόλλοου απ παλαιότερου ποστ.)
Και, ναι, ο αγώνας δικαιώθηκε! Η Ελλάδα βρίσκεται στη δεύτερη θέση παγκοσμίως σε ώρες εργασίας!
Τους πανηγυρισμούς, τους εορτασμούς και τις συνεντεύξεις τύπου δε βλέπω και ανησυχώ…
Χρόνια είχα έναν καημό να πάω μια μέρα στην Τήλο και τελικά τα κατάφερα το καλοκαίρι του 2005.
Για το δήμαρχο του νησιού είχα ακούσει πιο πριν. Μανιάτης στην καταγωγή, σπούδασε γιατρός. Το αγροτικό του τον έστειλε στο νησί αυτό κι εκείνος έμεινε εκεί. Εκλέγεται σταθερά δήμαρχος για πάνω από μια εικοσαετία.
Κατά τα φαινόμενα, είχε κάνει δουλειά. Η καθημερινή συγκοινωνία της Τήλου με τη Ρόδο, γινόταν από ένα ταχύπλοο το οποίο έφευγε κάθε μέρα από το λιμάνι της Ρόδου, ταχύπλοο το οποίο ανήκει σε δημοτική ναυτιλιακή εταιρεία του νησιού.
Όσοι παρακολουθούν μάλιστα τις ειδήσεις, θα θυμούνται ίσως τους κατοίκους του νησιού να έχουν αποκλείσει το λιμάνι του νησιού στα καράβια, όταν το υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, σε μια εμπνευσμένη του απόφαση, αποφάσισε να κόψει την κρατική επιχορήγηση σε αυτό ακριβώς το κανάλι. Τον θυμάμαι επίσης σε ένα δελτίο ειδήσεων, όταν πάλι είχε γίνει φασαρία με τα δρομολόγια των Δωδεκανήσων, και ειδικότερα των πλοίων του Αργούδημου, να διαμαρτύρεται για την κατάσταση και να λέει ειλικρινέστατα: «κοιτάξτε, αν δεν έρθει το καράβι, το νησί αύριο δε θα έχει να φάει».
Η επίσκεψη στο νησί με άφησε με ανάμεικτες εντυπώσεις. Το πράσινο που υπόσχονταν οι ταξιδιωτικοί οδηγοί δεν το βρήκα, ενώ η πρώτη άποψη από το λιμάνι, ήταν αυτή ενός άναρχα, κατά τα ελληνικά ήθη, δομημένου τουριστικού οικισμού ο οποίος, όχι μόνο δεν είχε κάτι το ιδιαίτερο, αλλά, επιπλέον τα σπίτια του είχαν χτιστεί σε κυκλαδίτικο στυλ! Παρ’ όλα αυτά, υπήρχε οργανωμένος χώρος με πληροφορίες για τα καταλύματα του νησιού καθώς επίσης και μια δημοτική γραμμή λεωφορείου η οποία είχε - για τα μέτρα ενός ακριτικού νησιού - αρκετά τακτικά δρομολόγια. Ο δήμαρχος φαινόταν πως έκανε δουλειά.
Κάποια στιγμή έπιασα την κουβέντα με μια κάτοικο του νησιού, η οποία μου διηγήθηκε μιαν άλλη όψη. Ο δήμαρχος, έλεγε, είναι ο μοναδικός γιατρός στο νησί, κάτι το οποίο το εκμεταλλεύτηκε για να μαζέψει ψήφους. Από το διορισμό του και μετά, φρόντισε να διορίσει το μισό νησί στις δημοτικές επιχειρήσεις. Και πως επίτηδες δεν αφήνει να αναγεννηθεί το Μικρό Χωριό, το χωριό-φάντασμα του νησιού, επειδή θα παρεμπόδιζε την ομαλή λειτουργία της μοναδικής ντισκοτέκ του νησιού, ιδιοκτησίας του αδερφού του.
Αλήθεια; Ψέμματα; Δεν μπορώ να ξέρω. Από τη μια, η Τήλος έδειχνε ένα νησί που με το ζόρι μπορούσε να θρέψει τους κατοίκους του. Ο διορισμός στη δημοτική επιχείρηση είναι μια κάποια λύση, ακόμα και με τα λεφτά των φόρων μας. Από την άλλη, πρόλαβα να αντιληφθώ πως το νησί, όπως κάθε μέρος στην Ελλάδα, έχει τις διαιρέσεις του: Λιβαδιώτες εναντίον Μεγαλοχωριτών από τη μιά, φίλοι κι εχθροί του δημάρχου από την άλλη. Το μόνο για το οποίο είμαι σίγουρος για το δήμαρχο της Τήλου είναι πως δεν κινδυνεύει η καρέκλα του. Κι έτσι, απαλλαγμένος από το «πολιτικό κόστος», έχει την ευχέρεια να παίρνει τολμηρές αποφάσεις.
Και πάλι όμως, αναρωτιέμαι τι μπορεί να είπε στους κατοίκους του νησιού για την πρόσφατη απόφασή του να τελέσει γάμο ομοφυλοφίλων. Λέτε το όραμα των Τηλιακών να είναι να γίνουν μια δεύτερη Μύκονος; Τα κυκλαδίτικα σπίτια στα Λειβάδια, κάτι τέτοιο δείχνουν…
Ξεχάστε το ότι τα έχωσε και στα δύο μεγάλα κόμματα.
Εγώ ένα πράγμα αναρωτιέμαι: ξέρει κανείς να μου πει, αν βγήκε κάποιο κόμμα της αντιπολίτευσης να καταγγείλει το απλούστατο που είπε ο Βγενόπουλος για την εξαγορά του Cosmote;
Διότι, στην περίπτωση που δε βγήκε κανένα, αν ένας επιχειρηματίας κάνει καλύτερη αντιπολίτευση από ένα σοσιαλιστικό κόμμα σε μια δεξιά κυβέρνηση, κάτι πάει στραβά. Μα πολύ στραβά λέμε!
Ζούμε σε μια χώρα τίμια, πλην πτωχή. Αυτό είναι πασίδηλον. Η πτωχή Ελλάδα, σα στοργική μητέρα, μετρά τους λιγοστούς οβολούς που έχει στην τσέπη της, αλλά, δυστυχώς, αδυνατεί να βρει τα λεφτά για να ταΐσει τα αγαπημένα της παιδιά. Αι διεθνεί συγκυρίαι, την αναγκάζουν τα ολίγα εισοδήματά της να τα ξοδεύει εις οπλικά συστήματα, ώστε τα παιδιά της να αισθάνονται ασφαλή ενάντια στις φίλες γειτόνους χώραι.
Πλην, η μητέρα Ελλάδα, έχει μια πλουσία αδελφή. Η οποία λέγεται Χριστιανική Ορθόδοξος Εκκλησία. Ράκη αν φορά η πατρίδα μας, χρυσά άμφια φέρει η αδελφή της εκκλησία. Αδύνατα αν είναι τα τέκνα της Ελλάδος, παχυλά είναι τα τέκνα της Εκκλησίας. Η Ελλάδα όμως αγαπά την αδελφή της και δεν της ζητά χρήματα για να ξεφύγει από τη φτώχεια της.
Η κατάστασις αυτή σκανδαλίζει τινές αθέους, οι οποίοι αιτούνται - άκουσον άκουσον! - να φορολογηθεί η αδελφή Εκκλησία! Αν είναι δυνατόν! Εννοούν, δηλαδή, αυτοί οι άθεοι, να χάσουμε την εθνική μας ταυτότητα, τις παραδόσεις μας, τη ρίζα μας την ίδια!
Ωστόσο, οι φίλοι της Εκκλησίας, έχουν συχνά αντιπαραβάλει το επιχείρημα πως, εν καιρώ πολέμου, τα χρυσά σκεύη της Εκκλησίας, λιώνουν και γίνονται όπλα, ώστε η πατρίς μας να αποκρούσει τον εχθρόν.
Μεταξύ μας όμως, το κόμμα μας (το οποίο θέλει να τα έχει καλά με όλους) αναγνωρίζει δίκιο και στους μεν, και στους δε. Είναι όντως σκανδαλώδης ο πλούτος της θείας μας απέναντι στη φτώχεια της μητέρας μας. Από την άλλη, δεν είναι δυνατόν να απομακρυνθούμε από τας ελληνοχριστιανικάς μας παραδόσεις! Γίνεται να ικανοποιηθούν και αι δύο πτέρυγαι;
Το κόμμα μας, βρήκε τη λύση!
Κατ’ αρχήν: το άκρως απόρρητο σχέδιο ελληνοτουρκικού πολέμου, όπως ξέρουν όλοι οι έλληνες που έχουν πάει στρατό ή διαβάζουν προσεκτικά τις εφημερίδες, προβλέπει πως, ένας ελληνοτουρκικός (τυχαίο το όνομα της γείτονος χώρας) πόλεμος, θα διαρκούσε περί την εβδομάδα. Είναι φανερό πως, μέσα σε μια εβδομάδα, δεν υπάρχει χρόνος ούτε καν να λιώσουν τα χρυσά σκεύη της εκκλησίας, πόσο μάλλον να γίνει η παραγγελία των όπλων και να μας παραδωθούν (δεδομένου πως θα λείπουν και υπάλληλοι από τα ΕΛ.ΤΑ.).
Γίνεται όμως να αρνηθούμε στη θεία μας Εκκλησία τον εθνοσωτήριο αυτό ρόλο; Όχι βέβαια!
Η πρότασή μας λοιπόν: ας αναλάβει η Εκκλησία το στρατιωτικό μέρος του προϋπολογισμού της Ελλάδος. Με αυτόν τον τρόπο, θα είναι συνεπής εις τον ιστορικό της ρόλο, η δε Ελλάδα θα ανακουφιστεί από ένα μεγάλο μέρος των τακτικών της εξόδων. Με αυτόν τον τρόπο δεν προσβάλλονται οι χριστιανοί, αφού τοιουτοτρόπως επικυρώνεται το ιστορικό χρέος της εκκλησίας, ικανοποιούνται και οι άθεοι οι οποίοι θα δουν επιτέλους την Εκκλησία να συμβάλει ουσιαστικά στην οικονομική ανάπτυξη του τόπου.
(Μένει να ταιριάξω πως αυτό δε θα κοντράρει με το διαχωρισμό κράτους-εκκλησίας τον οποίο υποστηρίζουμε, ομού μετά του μακαριστού Χριστοδούλου - ο οποίος επίσης το υποστήριζε πριν γίνει αρχιεπίσκοπος. Αλλά και πάλι, είναι απαραίτητο τα πολιτικά προγράμματα των κομμάτων να έχουν συνέπεια; )
Κάτω τα χέρια από το μέτοχό μας ρε! Θα μας φτιάξει ομαδάρα!
(Κάθε ομοιότητα με λόγια οπαδών του Ολυμπιακού περί Κόκκαλη, είναι απλή σύμπτωση. Επειδή όμως δε θυμάμαι τι ακριβώς είχε παιχτεί μεταξύ Κόκκαλη και Ελευθεροτυπίας προ ετών, ας με βοηθήσει κάποιος κι ας το γράψει… κάπου αλλού!)
Τις αμφιβολίες μου για το πόσο επιτρέπεται η ελεύθερη έκφραση στη δημοκρατική μας χώρα, τις είχα από πολύ παλιά. Ειδικά από τότε που κατάλαβα πως, αν εγώ αποκαλέσω δημοσίως έναν πολιτικό, ας τον πούμε Γιακουμόπουλο, μαλάκα, μπορεί να φάω μήνυση και παράλληλα να χάσω τη δουλειά μου και τρέχα-γύρευε τι άλλο. Αν όμως ο Γιακουμόπουλος αποκαλέσει δημοσίως εμένα μαλάκα, θα έχει από κάτω τουλάχιστον καμμιά χιλιάδα να τον χειροκροτάει.
Από την άλλη, άλλο πράγμα να αποκαλέσεις κάποιον μαλάκα - το οποίο είναι άποψη - κι άλλο το να τον αποκαλέσεις π.χ. καταχραστή - το οποίο είναι κατηγορία. Και, εκ πείρας, διαπιστώνω πως, στη χώρα μας, υπάρχει ένα εγγενές πρόβλημα διάκρισης μεταξύ των δύο. Ειδικά, όταν, μέχρι πρόσφατα, το να αποκαλέσεις κάποιον «ληστοσυμμορίτη» ή να του χρεώσεις τη χρήση του κονσερβοκουτιού ως φονικό εργαλείο, δεν αποτελούσε κατηγορία, αλλά πολιτική άποψη. Αλλά και μεταγενέστερα, το πασίγνωστο «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι» πολιτική άποψη θεωρείται.
(Τουλάχιστον το «ντενεκέδες», σήμα κατατεθέν του μακαρίτη του Γιαννόπουλου, ήταν άποψη ρε παιδί μου! Εκτός αν αναφερόταν για τον Αντρέα, ο οποίος μετά το Χέρφιλντ ήταν σιδερένιος.)
Στην κοινωνία του θεάματος που ζούμε, υπάρχει εν τω μεταξύ ένας κανόνας που λέει πως το μέσο του εντυπωσιασμού (τον οποίο εξυπηρετούν τέτοιες μεγαλόστομες «πολιτικές απόψεις» όταν εκφράζονται από «επαγγελματίες» πολιτικούς) ξεθυμαίνει με τον καιρό. Χρειάζεται ακόμα πιο δυνατό ερέθισμα για να λάβεις το ίδιο μέγεθος ανταπόκρισης από την κοινωνία. Έτσι εξηγούνται και τα φαινόμενα αμετροέπειας στις εμφανίσεις πολιτικών, όπως εκδηλώνονται στα κεντρικά δελτία ειδήσεων. Κι απ’ την ανάποδη, δε θυμάστε το Γ. Ράλλη; «Δε θέλω ου» έλεγε ο άνθρωπος κι υπέστη εκλογική πανωλεθρία!
Με βάση τα παραπάνω δεδομένα, άντε να βγάλεις άκρη, αν εκφράσεις όπως «αδιαφανής συναλλαγή» ,«υποκρύπτουσα παράνομη χρηματική συναλλαγή» κλπ. είναι άποψη ή κατηγορία.
Που δυσκολεύομαι να μπω στη λογική της άποψης. Όταν μιλάμε για κακούργημα. Πόσο στέκεται να πεις «η άποψή μου είναι πως είναι υπεξαίρεση» ή «έχω την άποψη πως είναι δολοφονία»; Στην περίπτωση του Κέννεντυ, ας πούμε, η άποψη περί δολοφονίας, στηρίζεται με στοιχεία. Και αδυνατώ να πιστέψω πως το δεύτερο κοινοβουλευτικό κόμμα που ηγείται της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν μπορεί να βρει τα στοιχεία.
Κι αν τα βρει, αυτά τα πράγματα δε λέγονται στη Βουλή, αλλά στο αρμόδιο όργανο. Αλλά, τεσπα, ο ΓΑΠ (κι ο Αλέξης, να μην ξεχνιόμαστε) δεν είναι οι πρώτοι ούτε οι τελευταίοι που μπλέκουν τους ρόλους των εξουσιών και των θεσμών γενικότερα…
Ακροτελεύτιον:
Αναρωτιέμαι τελικά ποιος ωφελείται από αυτήν την ιστορία και ποιανού γαϊδάρου η ουρά θα στάξει.
Μήπως θα εκδικαστεί η αγωγή; Πότε; Μετά από 10 χρόνια;
Εν τω μεταξύ, τόσο ο Βγενόπουλος κερδίζει ως εύθικτος επιχειρηματίας ο οποίος επιμένει στις καλές πρακτικές (σε όσους το πιστεύουν) όσο και οι ΓΑΠ & Αλέξης ως αδέκαστοι δικηγόροι Μπάρες πολιτικοί που αντιμάχονται το αδίστακτο Κεφάλαιο (πάλι για όσους το πιστεύουν).
Τζάμπα γράφω τόσην ώρα… Πάλι για το πάπλωμα είναι ο καυγάς.
