Posted by Κρείτων Κουσουράτος on
September 30, 2007
Τα τελευταία χρόνια, ένα νέο αίτημα έχει αρχίσει να εμφανίζεται: η άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων.
Ειλικρινά αδυνατώ να κατανοήσω τόσο το αίτημα, όσο και τη λογική πίσω από αυτό. Θα γλυτώσουμε από τους μονίμους υπαλλήλους που δεν είναι παραγωγικοί; Όχι, αφού αυτοί έχουν το κεκτημένο τους. (Άρα, μήπως κι αυτό είναι, μετά το ασφαλιστικό, άλλη μια μεθόδευση εναντίον της γενιάς των 30άρηδων, η οποία για αγνώστους λόγους βρίσκεται μονίμως στο στόχαστρο; ) Άρα δε θα αυξηθεί η παραγωγικότητα του δημοσίου. Οι όποιες απολύσεις στο δημόσιο θα γίνονται αξιοκρατικά; Ας σοβαρευτούμε, ξέρουμε πολύ καλά σε τι χώρα ζούμε. Με δυο λόγια, έχει καμμία σχέση η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων με την ποιότητα της εξυπηρέτησης; Απολύτως καμμία.
Τότε; Ποιος ο λόγος που αυτό το παράλογο αίτημα έχει τόσο ευρεία αποδοχή;
Ας φανταστούμε κάποιον δημόσιο υπάλληλο. Δεν ανησυχεί για το αν θα έχει δουλειά αύριο. Δεν ανησυχεί για το αν θα πάει καλά η επιχείριση. Δεν χρειάζεται καν να νοιάζεται για τον πελάτη του. Μπορεί κάλλιστα να πηγαίνει το πρωΐ στη δουλειά, να απλώνει τα πόδια του πάνω στο γραφείο, να διαβάζει την εφημερίδα του, να σερφάρει στο ίντερνετ, να κάνει τέλος πάντων ό,τι του αρέσει, και, το καλύτερο, να πληρώνεται για αυτήν την ώρα.
Πού είναι το κακό σε όλα αυτά; Η παραπάνω παράγραφος δεν περιγράφει την ιδανική δουλειά για όλους εμάς που δεν είμαστε δημόσιοι υπάλληλοι; Όλοι δε θα θέλαμε να έχουμε μια τέτοια δουλειά;
(Όχι όλοι, αλλά επειδή αυτή η απάντηση μου χαλάει τη λογική συνέπεια του επιχειρήματος, θα την προσπεράσω.)
Ναι, όλοι θα θέλαμε μια τέτοια δουλειά. Τότε, μήπως η άρση της μονιμότητας προκύπτει από έναν ανομολόγητο φθόνο προς μερικούς τυχερούς συμπολίτες μας;
Γιατί να είμαστε τόσο κακοί άνθρωποι; Γιατί να φθονούμε τον διπλανό μας για την ευτυχία του; Γιατί να ευχόμαστε, όπως στο Χριστοδούλειο ανέκδοτο, να του καεί η περιουσία; Ακόμα χειρότερα, γιατίο φθόνος αυτός να μας τυφλώνει και να ζητάμε τον περιορισμό στα εργασιακά δικαιώματα μιας άλλης ομάδας, κάτι πο, αργά ή γρήγορα, θα βλάψει κι εμάς τους ίδιους;
Ας σκεφτούμε πιο δημιουργικά, κι ας το πάμε ακόμα παραπέρα: γιατί να μη διεκδικούμε κι εμείς τα ίδια δικαιώματα; Γιατί να μην επιζητούμε μια ανάλογη τύχη στην εργασία μας;
Το κόμμα μας, υποστηρίζει την επέκταση της μονιμότητας σε όλα τα επαγγέλματα και στον ιδιωτικό τομέα. Οποιοσδήποτε πιάνει δουλειά σε οποιαδήποτε εταιρεία, θα υπογράφει μόνιμη σύμβαση εργασίας. Πρόκειται για μια εξαιρετική ρύθμιση η οποία θα εμπνεύσει ασφάλεια σε όλους τους εργαζομένους και θα ανακουφίσει ειδικά τους νέους οι οποίοι έχουν τεράστιες δυσκολίες στο να βρουν μια σίγουρη δουλειά.
Εντάξει, θα πουν μερικοί, κι οι εργοδότες τι θα κάνουν, όταν δε θα μπορούν να απειλήσουν πως θα απολύσουν τους υπαλλήλους τους; Πώς θα διασφαλιστεί η παραγωγικότητα και, κατ’ επέκταση, η βιωσιμότητα της επιχείρισης;
Μα εκεί βρίσκεται το μεγαλοφυές της ιδέας: σε πρώτη φάση, αφού οι εργοδότες θα γεμίσουν απρόθυμους υπαλλήλους, η πρώτη διέξοδος που θα έχουν, θα είναι να προσλάβουν κι άλλους, ώστε να βγαίνει η δουλειά! Έτσι, η ανεργία θα εκμηδενιστεί! Η επιχείριση θα βασίζεται στους λίγους φιλότιμους (όχι πως και σήμερα συμβαίνει κάτι το διαφορετικό) και όλα θα κυλάνε ρολόι!
Σε δεύτερη φάση, όταν η δεξαμενή των ανέργων θα έχει εξαντληθεί, οι εργοδότες θα έχουν κι άλλα εργαλεία για τους ανθρώπινους πόρους τους. Αφού δε δουλεύουν, θα πρέπει να δώσουν κίνητρα στους υπαλλήλους τους, ώστε να δουλέψουν. Αλλά, προσέξτε, με τη μονιμότητα πάνω από τα κεφάλια τους, θα πρέπει τα κίνητρα να είναι ουσιαστικά. Άρα, πραγματικές αυξήσεις, προαγωγές γι’ αυτούς που όντως δουλεύουν (κι όχι στους κλικαδόρους) και, πάνω από όλα, πραγματικά καλύτερες συνθήκες εργασίας. Κι ούτε για ιδέα απλήρωτες υπερωρίες.
Στη δεύτερη φάση, η Ελλάδα, όχι μόνο θα ξεφύγει από τον εργασιακό μεσαίωνα, αλλά θα γίνει μια χώρα παράδεισος για τους εργαζομένους.
Το μόνο που χρειάζεται, να δούμε το σωστό, πέρα από φθόνους, και να το τολμήσουμε.
(Τον Σκανδαλίδη τον έβαλα για να αυξήσω τις θεάσεις του blog μου.)
Posted by Κρείτων Κουσουράτος on
September 25, 2007
Μετά λύπης μου σήμερα διάβασα στας εφημερίδας πως, για τη σωτηρία του ασφαλιστικού μας συστήματος, οι 30άρηδες, δηλαδή η γενεά μου, θα πρέπει να λάβουν την θέσιν της Ιφιγενείας, ήτοι να θυσιαστούν προκειμένου αι επερχόμεναι γενεαί να βρουν ένα υγιέστερον (sic) ασφαλιστικόν σύστημα.Καίτοι ουδόλως φείδομαι εαυτού, ιδιαιτέρως δε όταν καλεί η πατρίς, θα ήθελον να συστήσω εις τους σοφούς μίαν εναλλακτικήν λύσιν, η οποία ουχί μόνον θα σώσει το ασφαλιστικόν σύστημα, αλλά θα παράξει και τας απαραιτήτους συνθήκας ώστε αυτόν να επανασχεδιαστεί ισχυρότερον.
Πασιφανές πως, το ασφαλιστικό πρόβλημα έχει δύο σκέλη. Το πρώτον, το χαμηλόν των εισφορών. Το δεύτερον, το υψηλόν και βαρύ κόστος των συντάξεων κάθε μήνα. Δια το πρώτον, η θεραπεία εστί αδύνατος. Δια το δεύτερον ωστόσο, τολμώ να είπω πως η Επιτροπή δε δείχνει την αρμόζουσαν τόλμην. Πόσαι συντάξεις θα εξοικονομηθώσιν με τα αναγγελθέντα μέτρα; Λίγαι και εις βάθος χρόνου. Ο χρειάζεται, είναι η δραστική μείωσίς των.
Αφού λοιπόν η λύσις είναι η καταβολή χαμηλοτέρων συντάξεων, ας γίνομε δραστικοί: ας απαλλαγόμεν εκ των συνταξιούχων! Πρόκειται περί λύσεως εξαίρετης, καθώς, με την απαλλαγήν τοιαύτην, αι πληρωμαί των ασφαλιστικών ταμείων θα πέσουν αυτομάτως εις το μηδέν.
Δεν ομιλούμε, οπωσδήποτε, δια οριστικήν απαλλαγήν. Μιλούμε για απαλλαγή όσων συνταξιοδοτούνται την σήμερον, και δη, με το προνομιακόν καθεστώς, το οποίο δημιουργεί τοσαύτα προβλήματα εις τα ταμεία! Με την παύση τους, απαλλάσσεται το κράτος από ένα δυσβάσταχτο φόρο, δια παντός.
Δεν ομιλούμε επίσης περί δολοφονίας των. Ποτέ! Πιστεύομε εις την ελευθερίαν του ανθρώπου, δι’ ό και προτείνομεν την οικιοθελή τους αυτοκτονίαν! Εν ανάγκῃ, ας δοθούν κίνητρα αυτοκτονίας δια τους κληρονόμους.
Πρόκειται δε περί μέτρου ηθικοτάτου. Αι προηγούμεναι γενεαί, έχοντας απολάβει τας γενναιοδώρους πληρωμάς ευρώστων ταμείων, πλέον αποχωρούν, βοηθώντας τα τέκνα αυτών να τύχωσι της αυτής μεταχειρίσεως. Επιτελούν το χρέος των παλαιοτέρων προς τους νεοτέρους, να φροντίζουν για τον κόσμον που οι δεύτεροι θα παραλάβωσι.
Πρόκειται επίσης δι’ εν μέτρον σύμφωνον ως προς την Ελληνικήν μας παράδοσιν! Μέμνηστε του κωνιασμού των Κείων.Φυσικά, θα πρέπει να κάνομε μνείαν και εις τας πολιτικάς συνεπείας μιας τέτοιας γεναίας αποφάσεως: οι ηλικιωμένοι, εκλιπόντες από της ζωής, θα εκλείψουσι και από του πολιτικού βίου, δίνοντας μιαν ώθησιν πρωτοφανούς δια τα παγκόσμια δεδομένα ανανεώσεως της Ελλάδος.
Δεν αρνούμαι πως οι αγαπητοί μας συγγενείς θα μας λείψωσι. Πλην, το πένθος μας ας ελαφρύνει εις την σκέψιν πως στους εκλιπόντες έλαχε το βαρύ μέρος της θυσίας, ενώ εις ημάς, το ελαφρότερον, καθάπερ αυτοί δέδωκαν την ζωήν τους, ενώ εμείς, ούτως ή άλλως, κάποτε θα βιώναμε το πένθος ούτο.
Από πάσης οπτικής γωνίας πρόκειται περί ενός μεγαλοφυιούς μέτρου (ουχί διότι το εσκέφθην ο ίδιος) το οποίο πρέπει να αποτολμήσομεν.
Posted by Κρείτων Κουσουράτος on
September 19, 2007
Αφορμή για το παρόν είναι το άρθρο του Σπύρου Ντόβα («Πολιτεύομαι») σχετικά με τον νέο τρόπο κατάταξης των πολιτικών κομμάτων, το ρόμβο. Φαίνεται πως τα παιδιά στη Φιλελεύθερη Συμμαχία έχουν χαρεί πολύ που τον ανακαλύψανε (δεν είναι καθόλου κακό αυτό) και, κανονικά θα έπρεπε κι εγώ να χαίρομαι ως πολιτικός επιστήμων (το τελευταίο μην το παίρνετε τοις μετρητοίς, ελάχιστα θυμάμαι πια) που επιτέλους γνωστοποιείται πως ο άξονας αριστερά-δεξιά δεν είναι το μόνο κριτήριο κατάταξης των κομμάτων.
Αλλά δε χαίρομαι.
Ναι, είναι καλό να εκλαϊκεύονται οι μέθοδοι και τα πορίσματα κάθε επιστήμης, (όχι μόνο της κβαντομηχανικής και της βιολογίας - γιατί δηλαδή να μην υπάρχει για τις ανθρωπιστικές επιστήμες κάτι αντίστοιχο με το National Geographic; Εμείς δεν είμεθα επιστήμονες; ) αλλά να μη διαστρευλώνονται, ούτε να ιδεολογικοποιούνται στην πορεία (το γιατί, θα το μάθετε αν έχετε την υπομονή να διαβάσετε το άρθρο μέχρι τέλους). Read the rest of this entry »
Posted by Κρείτων Κουσουράτος on
September 17, 2007
Κύριε Λαλιώτη,
μέσω αυτής της επιστολής, θα ήθελα να σας εκφράσω τη συμπάθειά μου και να σας ζητήσω συγνώμη αν ήμουν υπερβολικά σκληρός στην κριτική μου για το σφετερισμό της διαδήλωσής μας της 29ης Αυγούστου από μέρους του κόμματός σας.
Η πτώση σας στις εκλογές, με κάνει να βλέπω τα πράγματα από μια νέα οπτική γωνία. Δε σας κρύβω δε το πόσο στεναχωρέθηκα όταν είδα ένα μεγάλο πολιτικό - μιλάω για τον ηγέτη σας Γεώργιο Παπανδρέου - συντετριμμένο από το βάρος της εκλογικής σας ήττας. Κρίμα για τον Άνθρωπο Παπανδρέου, πόσο μάλλον για τον πολιτικό.
Αν γνώριζα εκ των προτέρων σε πόσο δεινή θέση θα βρισκόταν το κόμμα σας, ειλικρινά, θα παρέβλεπα το ατόπημά σας αυτό. Δεν μπορώ να φανταστώ καν τι θα συνέβαινε στην περίπτωση που το κόμμα σας δεν είχε κλέψει αυτούς τους ψήφους από τους bloggers. Απεναντίας, θα έκανα τα στραβά μάτια ακόμα κι αν προσπαθούσατε ακόμα μεγαλύτερο καπέλωμα. Ξέρετε, εμείς οι bloggers είμαστε καλοί άνθρωποι, θέλουμε να βοηθάμε τους συνανθρώπους μας που έχουν ανάγκη.
Δεχτείτε παρακαλώ την ειλικρινή μου συμπαράσταση για τις δύσκολες ώρες που περνάτε εσείς και το κόμμα σας. Κι αν σας ξαναλείψουν ψήφοι, μην ανησυχείτε, εδώ είμαστε!
Posted by Κρείτων Κουσουράτος on
September 16, 2007
Κι ένα κομμάτι των Lost Bodies που θα μπορούσε να είναι ένα πολύ καλό moto για τις σημερινές εκλογές.Μουσικά δε μου λέει τίποτα - εξ ου και Κακοφωνίξ - αρκεί όμως η ειλικρίνεια του συγκροτήματος και το πάθος με το οποίο υποστηρίζουν αυτό που λένε για να κάνει το κομμάτι καλλιτεχνική έκφραση.Αυτό που με στεναχωρεί είναι πως - ειλικρινέστατα πάντα - ο στιχουργός τοποθετεί τη δράση σε μέλλοντα χρόνο. Το μόριο «θα» που τόσο μεμφόμαστε στους πολιτικούς, τελικά επιστρέφει κι εναντίον μας.
Posted by Κρείτων Κουσουράτος on
September 14, 2007
Εντάξει, το ξέραμε από πριν πως οι απαντήσεις που θα μας δώσουν στο πολυδιαφημισμένο Σκάι YouTube Debate θα είναι πέραν του πλανήτη τούτου. Το γιατί στείλαμε βίντεο είναι θέμα προσωπικού μαζοχισμού.
Το βίντεο της αφεντομουτσουνάρας μου κατάφερε να κάνει την Ντόρα να πει ένα καταπληκτικό «το περιβάλλον είναι πηγή ανάπτυξης» επιτρέποντας στον Παπαγιαννάκη να την πιάσει στον ύπνο, αλλά και πάλι, δεν είπε κάτι που δεν το ξέραμε από πριν. Το ότι το δήλωσε, είναι κάτι - στο μέτρο που πρέπει να πιάσεις στον ύπνο τους πολιτικούς για να μαρτυρήσουν αυτό που πραγματικά σκέφτονται.
Ωστόσο, το σημερινό ποστ είναι αφιερωμένο στον Ευάγγελο -puke factor 10- Βενιζέλο. Στον οποίο έγινε μια αρκετά τυπική ερώτηση - κατά πόσον το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ευνοεί την αξιοκρατία με τον Γεώργιο Β΄ Παπανδρέου στον προεδρικό του θώκο. Ο Ευάγγελος, με το γνωστό μειλίχιο ύφος του «αν βρω που κάθεσαι κωλόπαιδο θα σου στείλω μια διμοιρία ματ», απάντησε , ούτε λίγο ούτε πολύ πως, ο Γιωργάκης εξελέγη με «πανηγυρικό και δημοκρατικό τρόπο» (18′14” στο stream του Σκάι).
Υπάρχουν οι απλές μπαρούφες. Υπάρχουν και μερικές μπαρούφες οι οποίες λειτουργούν ως τέτοιες σε πολλά επίπεδα. Η παραπάνω, κατατάσσεται ανεπιφύλακτα στις πολυεπιπεδικές. Το πώς εξελέγη πρόεδρος ο Γιωργάκης, νομίζω πως το ξέρουμε όλοι. Από κει και πέρα:
όταν, ας πούμε, ακούς έναν «κορυφαίο συνταγματολόγο» να θεωρεί αυτόν τον τρόπο εκλογής «δημοκρατικό» αναρωτιέσαι κάποια πράγματα για την ποιότητα των επιστημόνων στη χώρα.
όταν κάποιος πολιτικός εκφράζει μια θέση η οποία παραβιάζει τη λογική, αναρωτιέσαι για την ποιότητα των πολιτικών
όταν αντιλαμβάνεσαι πως ο λόγος για τον οποίο το λέει, είναι πως δεν το λέει για να απαντήσει, αλλά γιατί κάποιοι που θα τον ακούσουν θα το χάψουν αμάσητο, αναρωτιέσαι για την ποιότητα των ανθρώπων στη χώρα σου γενικότερα
κι όταν καταλαβαίνεις πως ο εν λόγω πολιτικός υπολογίζει περισσότερο τη γνώμη αυτών (των πολλών) που θα το καταπιούν αμάσητο από τη γνώμη αυτών (των λίγων) που μπορούν να σκεφτούν στοιχειωδώς λογικά, καταλαβαίνεις σε τι δημοκρατία ζούμε.
Κάπου σε αυτό το σημείο κλείνει ο κύκλος και καταλαβαίνεις πως, με βάση τον τελευταίο συλλογισμό, ναι, ο Γιωργάκης ίσως τελικά να εξελέγη «δημοκρατικά».
Αφού λοιπόν, τόσος κόσμος μπερδεύει τις βουρτσες, ομολογώ πως πλέον βλέπω την «άλλο πρέπει κι άλλο Πέπη» Τσεσμελή ως μια παραγνωρισμένη κοινωνική λειτουργό.
Posted by Κρείτων Κουσουράτος on
September 14, 2007
Τελικά είνα καλό ή κακό που δεν έχω πια τηλεόραση στο σπίτι; Από τη μια, εξυπηρετώ τις ανάγκες αποβλάκωσης με το ίντερνετ. Από την άλλη χάνω γεγονότα σαν και τούτο: εθεάθη προεκλογικό σποτάκι του ΠΑ.ΣΟ.Κ. το οποίο προβάλει φωτογραφία από τη βουβή διαμαρτυρία της 29ης Αυγούστου με τη λεζάντα «είμαστε αποφασισμένοι».
Τι θέλει να πει το ποιητή; Ποιοι είμαστε «εμείς» εν προκειμένω; Η μόνη άφεση που μπορώ να δώσω στο Λαλιώτη, είναι στην περίπτωση που η συγκεκριμένη φωτό έχει πιάσει αποκλειστικά ψηφοφόρους του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Λίγο αδύνατο μου φαίνεται.
Τεσπα, ας μην τα πολυλογούμε, κύριε Λαλιώτη την πατήσατε, εμείς είμαστε οι άλλοι. Το ποιοι άλλοι, δε θα σας πω, εσείς πρέπει να το βρείτε, αυτή είναι η δουλειά σας άλλωστε.
