Περί εθνικισμού

«Η προσπάθεια να υποκατασταθεί η φυσική αφοσίωση του ανθρώπου στη δική του χώρα με μια καθωσπρέπει αγάπη για ένα κράτος αποτελεί ένα από τα πιο γελοία φαινόμενα των καιρών μας.»

R. Rocker

Στρασβούργο, 1995. Καλοκαίρι, Ευρωπαϊκή Εβδομάδα Νεότητας ενάντια στο ρατσισμό. Με ένα κομμάτι της ελληνικής αποστολής, περιδιαβαίνουμε την πόλη. Περνώντας από την όπερα, βλέπουμε μια μικρή πλατεΐτσα, και την πινακίδα με την ονομασία της: «Πλατεία Κανάρη (όπερα του Καστνέρ)». Μια γυναίκα (μέλος της αποστολής) ενθουσιάζεται. Η απάντηση δυο άλλων μελών της αποστολής (εκπροσώπων του ΣΥΝ), της κόβει τη χαρά σα μαχαίρι: «συντρόφισα, μη γίνεσαι εθνικίστρια».

Ειλικρινά, έκτοτε προσπάθησα πολλές φορές να καταλάβω για ποιο λόγο ήταν εθνικιστικός, ή έστω εθνικίζων ο ενθουσιασμός της συντρόφισας.

Μήπως το όνομα στην πλατεία το έδωσαν τίποτε έλληνες εθνικισταί; Όχι. Η ονομασία της πλατείας οφείλεται στη μεγάλη επιτυχία που είχε η όπερα «Κανάρης» του Καρρέρ στο Στρασβούργο. Ο κόσμος ενθουσιάστηκε τόσο που έδωσε το όνομά του ήρωα της όπερας στην ταινία. Το «Καστνέρ» ήταν λάθος του ταμπελοποιού.

Μήπως ο Καρρέρ παρουσιάζει τον ήρωα από εθνικιστική σκοπιά; Δεν το γνωρίζω, αλλά, εάν οι φίλοι του Συνασπισμού γνωρίζανε την υπόθεση της όπερας, τότε αναμφίβολα θα ήξεραν και πως το όνομα του συνθέτη είναι λάθος. Αφού όμως δεν έκαναν αυτήν την παρατήρηση, δεν το ξέρανε, άρα δεν ήταν αυτός ο λόγος.

Μήπως ο ίδιος ο Κανάρης ήταν εθνικιστής; Μα, νομίζω πως για την αριστερά το θέμα 1821 έχει κλείσει οριστικά: ήταν μια ταξική επανάσταση, άρα ο Κανάρης ήταν ένας ταξικός αγωνιστής και κάθε προσπάθεια σύνδεσής του με τον εθνικισμό είναι όχι μόνο αστεία, αλλά και ύπουλη. Αλλίμονο, τα ίδια άτομα άραγε δε θα χαίρονταν που στην Ουγγαρία βρίσκεται ολόκληρο χωριό με το όνομα του Μπελογιάννη;

Εν πάσει περιπτώσει, η απορία μου έμεινε.

Λονδίνο, 2003. Με μία φίλη μου, φίλα προσκείμενη στο ΣΥΝ, κάνουμε συζήτηση για τις νέες ταυτότητες. Σχολιάζουμε το γεγονός πως οι νέες ταυτότητες είναι γραμμένες και στο λατινικό αλφάβητο. Παρατηρεί πως, αφού οι ταυτότητες είναι πλέον και ταξιδιωτικό έγγραφο, δεν είναι υποχρεωμένος ο κάθε ξενοδόχος της Ευρώπης να γνωρίζει να διαβάζει το ελληνικό αλφάβητο. Συμφώνησα μαζί της, αλλά έκανα την παρατήρηση πως, ακριβώς με το ίδιο σκεπτικό, θα πρέπει και οι ταυτότητες των λοιπών ευρωπαϊκών χωρών, να γράφουν το ονοματεπώνυμο και στο ελληνικό αλφάβητο. Η αντίδραση ήταν παρόμοιο «ρε συ, άσε αυτά τα εθνικιστικά».

Πάγωσα. Κυρίως διότι τη συζήτηση αυτή την έκανα περισσότερο για πλάκα. Και ναι μεν δεν τη συνέχισα, αλλά ήταν μετά από αυτήν την αντίδραση (κι εξαιτίας της) που άρχισα να το σκέφτομαι σοβαρά. Δηλαδή, τι, αν αύριο οι Βούλγαροι, με το ίδιο ακριβώς σκεπτικό, ζητήσουν να αναγράφονται τα στοιχεία και στο κυριλλικό αλφάβητο, δε θα έχουν ένα δίκιο; Εντάξει, οι έλληνες είναι γλωσσομαθείς - υποτίθεται - αλλά δεν υπάρχουν έλληνες που δεν ξέρουν να διαβάζουν το λατινικό αλφάβητο; Γιατί έχει λιγότερα δικαιώματα ένας έλληνας που δεν ξέρει ξένες γλώσσες από έναν άλλο πολίτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

Εν πάσει περιπτώσει, τα παραπάνω, τα θεωρώ απλά δείγματα ενός φαινομένου: σε πιο γενικό πλαίσιο, του κλασικού φαινομένου της πόλωσης: κάτι, είτε είναι άσπρο, είτε μαύρο. Στην πόλωση, όλες οι ενδιάμεσες αποχρώσεις εξαφανίζονται.

Το παιχνίδι της πόλωσης σαφώς συμφέρει την άκρα δεξιά και γι’ αυτό φροντίζει να το εντείνει όσο μπορεί. Είναι γνωστή η τακτική του «αν δεν είσαι όπως εμείς, δεν είσαι πατριώτης. Αν δεν είσαι πατριώτης, είσαι προδότης». Η «μετριοπαθής» αριστερά όμως πως αντιδρά σε αυτό;

Παραδόξως, και η αριστερά συμβάλει στην ίδια ακριβώς πόλωση. Με την αδυναμία διάκρισης μεταξύ πατριωτισμού και εθνικισμού που τη διακρίνει, χαρίζει κυριολεκτικά κάθε μετριοπαθή έκφραση πατριωτισμού στους εθνικιστές! Είναι ορισμός του αυτογκόλ ή όχι;

Ας το πιάσουμε αλλιώς: στη λογοτεχνία και στο σινεμά, οι αντίπαλοι, ο «καλός» και ο «κακός» συνδέονται πάντα από ένα κοινό χαρακτηριστικό. Ποιο είναι το κοινό χαρακτηριστικό σε αυτήν την αντιπαλότητα; Το ρητό που γράψαμε ως εισαγωγή στο παρόν άρθρο. Η αντιπαράθεση «εθνικισμός - αντεθνικισμός» στις μέρες μας, περιλαμβάνει τη σιωπηρή παραδοχή πως κράτος και πατρίδα ταυτίζονται!

Θα μπορούσα να γεμίσω σελίδες με παρατηρήσεις στα εθνίκια. Για ποιους λόγους δεν είναι πατριώτες και τι θα έπρεπε να ζητά ένας πραγματικός πατριώτης. Δεν το κάνω γιατί το έχει κάνει ήδη πολύ καλά ο Μάριος Βερέττας στο βιβλίο του «Ο πολιτισμός των στρατοπέδων». Προτιμώ να πω μερικά απλά πράγματα στην αντίπαλη πτέρυγα:

• Πως, στον εμφύλιο, οι πολεμιστές του ΕΑΜ, μιλούσαν για πατρίδα (η ηγεσία είναι άλλο θέμα).
• Πως, μετά τον εμφύλιο, οι μεγάλοι αγωνιστές είτε της αριστεράς είτε γενικότερα της δημοκρατίας, καυχιόντουσαν πως αγωνίζονταν για την πατρίδα.
• Πως το Πολυτεχνείο, μιλούσε για Ελλάδα κι ήταν πνιγμένο στις ελληνικές σημαίες.

Τι στην ευχή, κι αυτοί εθνίκια ήταν;

Οι εθνικισταί έκαμαν το Πολυτεχνείον!

Πέρασα το περασμένο Σαββατοκύριακο χαζεύοντας το επετειακό υλικό που βγήκε στις εφημερίδες γύρω από το Πολυτεχνείο. Είδα λοιπόν κι απόρησα.

Παντού ελληνικές σημαίες, και κάποιος να φωνάζει:

«Είμαστε ΕΛΛΗΝΕΣ.  Είμαστε ΕΛΛΗΝΕΣ. Είμαστε ΕΛΛΗΝΕΣ.»

«Οι στρατιώτες είναι αδέρφια μας. Στην καρδιά των τανκς χτυπά καρδιά ελληνική.»

Και τη στιγμή της κορύφωσης, η ίδια φωνή να απαγγέλει τον εθνικό ύμνο.

Παραξενεύτηκα.  Πάρα πολύ. Φαντάστηκα κάποιον, σήμερα, να λέει τα ίδια ακριβώς λόγια, πλαισιωμένος από ελληνικές σημαίες.

Ο Αλαβάνος θα πάθαινε τρία απανωτά εγκεφαλικά.
Θα τρέχαμε τον Τσίπρα για θεραπεία ακμής.

Παρ’ όλα αυτά, και μπλοκ είχε ο Συνασπισμός στην πορεία του Πολυτεχνείου και η ηγεσία του έσπευσε να το τιμήσει…

Μυστήρια πράγματα… Πώς γίνεται να τιμούν αυτούς τους εθνικιστάς;

(Σημείωση: το ποστ είναι προφανώς χιουμοριστικό. Ανάλυση, προσεχώς.)

Σας την έφερα…

Είμαι κομματόσκυλο.

Οι λόγοι.

(Τις επόμενες μέρες, μάλλον θα ανεβάσω κάποια «ιδεολογικά» κείμενα.)

Μια εκδήλωση για τον Αλέκο Παναγούλη

Βρέθηκα χτες σε μια εκδήλωση για τον Αλέκο Παναγούλη. Διοργανωμένη από την Ελληνική Δημοκρατική Νεολαία (πολιτική νεολαία της Ε.ΔΗ.Κ. η οποία ναι υπάρχει ακόμα). Βρέθηκαν πολιτικοί, ήρθαν τα κανάλια…

Δε θα ασχοληθώ με το πρόγραμμα της εκδήλωσης, ούτε με το κοσμικό της μέρος.

Γιατί αυτό που μου έμεινε από τη χτεσινή εκδήλωση, ήταν η παρουσία των ανθρώπων που γνωρίσανε τον Παναγούλη. Ήταν εκεί φίλοι του. Ο κολλητός του, με τον οποίο βγαίνανε βόλτες. Ο δεκανέας που τον φύλαγε στην απομόνωση στο Μπογιάτι, για να τον τουμπάρει τελικά ο Αλέκος και να το σκάσουνε παρέα. Συγκατηγορούμενοί το στο στρατοδικείο, συγκρατούμενοι…

Ένα σπάνιο για τις μέρες μας είδος αξιοπρέπειας. Άνθρωποι απλοί, χωρίς ύφος καρδιναλίων, που δε σου λένε με το καλημέρα «ξέρεις, εγώ έκανα αυτό με τον Παναγούλη», άνθρωποι που δε θα δεις στα κανάλια και, πολύ σπουδαίο αυτό, άνθρωποι που δεν εξαργύρωσαν τη φιλία τους ή τα δεινά που πέρασαν με θέσεις και δάφνες.

Και αυτοί οι άνθρωποι ήταν εκεί. Τους έβλεπες, ήθελες να τους ρωτήσεις χίλια πράγματα, αλλά καταλάβαινες πως, αν το έκανες, θα χτύπαγες μια ευαίσθητη χορδή τους. Οπότε, έμενες εκεί, να τους βλέπεις.

Πριν από καμμιά 30ριά χρόνια, ήταν κι αυτοί στην ηλικία μου. Με τα ίδια όνειρα με μένα, για μια πατρίδα δίκαιη, που δε θα σε αγνοεί όταν νομοθετεί κι όταν αποφασίζει, μια χώρα που δε θα τρώει τα παιδιά της, όπου όλοι θα ζουν ελεύθερα και δημοκρατικά.

Πάλεψαν κάτω από πολύ πιο δύσκολες συνθήκες. Αγωνίστηκαν, μετά προδόθηκαν, το ρεύμα της δεκαετίας του ‘80 τους σάρωσε, ηττήθηκαν. Αλλά δε μετάνοιωσαν. Ούτε έχασαν την πίστη τους.

Στα πρόσωπά τους, παρά τις σκληρές αναμνήσεις, παρά την ήττα των αγώνων τους, έβλεπες ακόμα ένα ευγενικό χαμόγελο.

Χλιδανεργία και προτεσταντική ηθική

Το σχόλιο του φίλου loco στο προηγούμενο ποστ μου κίνησε την περιέργεια για τον νεολογισμό «χλιδάνεργος». Γκουγκλίζοντας λοιπόν τον παραπάνω όρο, βρέθηκα μπροστά στην αναδημοσίευση του άρθρου από το blog G700. Ειλικρινά έπαθα την πλάκα μου.

Και όχι, την πλάκα μου δεν την έπαθα από το άρθρο. Ειλικρινά, δεν περίμενα κάτι καλύτερο από μια πληρωμένη πένα του εκδότη που κατέστρεψε μια ολόκληρη γενιά με τα ρυπαρά του έντυπα - αλήθεια, και συγνώμη για το ad hominem, αλλά ο τύπος αυτός που εκτοξεύει μύδρους εναντίον της φίλης του, τι ακριβώς δουλειά κάνει, πώς τη βρήκε, τι προσόντα έχει για να την κάνει και στην τελική πόσα παίρνει για πόσο χρόνο εργασίας;

Τη χειρότερη εντύπωση, μου την προκάλεσε η πλειονότητα των σχολίων που όζουν από μια ιδιόμορφη ηθική προτεσταντικού τύπου - η οποία θεωρεί τη δουλειά ως κάτι καλό από μόνο του - ή, ακόμα χειρότερα, μια ηθική βγαλμένη από τον «παλιό καλό ελληνικό κινηματογράφο» - ξέρετε, την εποχή που γυρνούσε ο κόσμος ανάποδα από τις πολιτικές διώξεις, τις απαγορευμένες πορείες ειρήνης και τις διαδηλώσεις του 1-1-4 και του 15% για την παιδεία, ο ελληνικός κινηματογράφος διηγόταν τη “βγαλμένη-από-τη-ζωή» ιστορία του μπουζουκτσή που παντρευόταν το πλουσιοκόριτσο, καταδίκαζε τις προγαμιαίες σχέσεις και στηλίτευε τη φθοροποιό δράση του ροκ στο άνθος της ελληνικής νεολαίας. Μιλάμε για τόσο σύγχρονες αντιλήψεις.

Δυστυχώς, πρέπει να εξηγήσουμε κάποια πολύ βασικά πράγματα. Στο ψητό.

Θεωρούμε τις παρακάτω θέσεις ως γεγονότα που (θα έπρεπε να) είναι αυτονόητα:

1. Οι σχέσεις μεταξύ εργοδότη και εργαζόμενου ρυθμίζονται από τον νόμο της προσφοράς και της ζήτησης. Ούτε η Φιλελεύθερη Συμμαχία δεν νομίζω να έχει αντίρρηση σε αυτό. Άλλωστε, κι ο ίδιος ο Adam Smith το γράφει. Κάθε εργαζόμενος είναι ελεύθερος να διαπραγματευτεί την αμοιβή της εργασίας του κι αυτό είναι θεμιτό στα πλαίσια της ελεύθερης αγοράς στην οποία ζούμε. Αν αυτή τη στιγμή οι μισθοί είναι πολύ χαμηλοί λοιπόν, αυτο συμβαίνει διότι υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που δέχονται να δουλέψουν με τέτοιους μισθούς.
   Άμεση συνέπεια του γεγονότος αυτού, είναι πως, αν όλοι συμπεριφερόμασταν με την περηφάνεια ενός «χλιδάνεργου», τότε οι εργοδότες δε θα έβρισκαν εργατικό δυναμικό σε τόσο χαμηλή τιμή και θα αναγκάζονταν να αυξήσουν τις αμοιβές τους. Κατά συνέπεια, οι «χλιδάνεργοι» λειτουργούν προς όφελος των εργαζομένων. Οι μιζεράνεργοι (για να ανταποδώσω την ευγένεια του νεολογισμού) που, «φτώχεια και φιλότιμο», «εμείς θα ζήσουμε κι ας είμαστε φτωχοί», δέχονται εξευτελιστικούς μισθούς, συμμετέχουν στην πτωτική πορεία των μισθών.
2. Ο υποψήφιος εργαζόμενος που έχει κάποια εκπαίδευση, από ECDL μέχρι μεταπτυχιακό, έχει κάνει κάποια επένδυση προσδοκώντας καλύτερη αμοιβή. Αν δεν είχε κάνει από μόνος του αυτήν την επένδυση, τότε το κόστος της εκπαίδευσής του θα μετακυλιόταν στον εργοδότη, είτε άμεσα (με σεμινάρια πληρωμένα από τον εργοδότη ΟΑΕΔ) είτε έμμεσα (μη αποδοτική εργασία μέχρι «να μάθει τη δουλειά»).
   Κατά συνέπεια, Ο εργοδότης ωφελείται πολλαπλά όταν χρησιμοποιεί εκπαιδευμένο προσωπικό. Διότι κάποιος που είναι εκπαιδευμένος σε ένα είδος εργασίας, είναι πιο παραγωγικός. Τελικό συμπέρασμα, ο εργαζόμενος που έχει επενδύσει στην εκπαίδευσή του έχει γλυτώσει τον εργοδότη του και τους φορολογούμενους από έξοδα.
   Για τεκμηρίωση, ανατρέξτε σε οποιοδήποτε εγχειρίδιο Μικροοικονομίας.
3. Και ο πλέον αστοιχείωτος από Ανθρώπινους Πόρους, μπορεί να καταλάβει πως πρέπει να υπάρχει σύμπτωση δεξιοτήτων και θέσης. Ο κομπιουτεράς πρέπει να ασχολείται με τους υπολογιστές, ο οδηγός αυτοκινήτων με τις παραδόσεις, ο λογιστής με τα λογιστικά κ.ο.κ. Όταν ζητάς γραμματέα / τηλεφωνήτρια με πτυχίο πανεπιστημίου, δεν είσαι απλώς άσχετος, πρέπει να πας σε νευρολογική κλινική να σε κοιτάξουν. Διότι, πολύ απλά, το πανεπιστημιακό πτυχίο δε θα βοηθήσει σε τίποτα το άτομο αυτό να κάνει καλύτερα τη δουλειά για την οποία το χρειάζεσαι. Είναι θέμα απλής λογικής.
4. Ας γίνει επιτέλους αντιληπτό: οι μισθοί των εργαζομένων, δεν είναι «έξοδο» της επιχείρησης, αλλά επένδυση. Αυτό το υπενθυμίζει και η Naomi Klein στο πολύκροτο βιβλίο της No Logo. Ο «καημένος» ο επιχειρηματίας δε σας δίνει τα λεφτά από καλωσύνη ούτε από το υστέρημά του. Σας τα δίνει γιατί του παράγετε εργασία πολύ μεγαλύτερης αξίας (ώστε να του μένει το κέρδος). Είναι προς το συμφέρον του κάνει την καλύτερη δυνατή επένδυση: όπως τον συμφέρει να αγοράσει ένα καλύτερο μηχάνημα, έτσι τον συμφέρει να προσλάβει έναν ειδικευμένο εργαζόμενο. Και όπως θα δώσει παραπάνω λεφτά για να εξασφαλίσει το καλύτερο μηχάνημα, έτσι θα πρέπει να δώσει μεγαλύτερο μισθό για να έχει καλύτερους εργαζομένους. Αν αυτό θεωρείται αυτονόητο για τις μηχανές, γιατί δε θεωρείται για τους ανθρώπους;
5. Οι χαμηλοί μισθοί αποτελούν τροχοπέδη στην ανάπτυξη μιας οικονομίας. Οι υψηλοί μισθοί συμβάλλουν στη βελτίωση της οικονομίας. Ποιος το λέει αυτό; Όχι κάποιος εργατοπατέρας, αλλά, ούτε λίγο ούτε πολύ, ο πατέρας της μεικτής οικονομίας (που έχουμε σήμερα) John Maynard Keynes. Την διαδικασία μπορείτε να τη βρείτε σε οποιοδήποτε βιβλίο μικροοικονομίας: όταν αυξάνονται οι μισθοί, αυξάνεται η κατανάλωση, ο κόσμος δηλαδή αγοράζει, άρα δημιουργείται περιθώριο για νέα αγαθά και υπηρεσίες, ξεφυτρώνουν καινούργιες επιχειρήσεις για να καλύψουν τις νέες ανάγκες κ.ο.κ. Όταν πέφτουν οι μισθοί, πέφτει κι η κατανάλωση κι όλοι γκρινιάζουν πως «ο κόσμος δεν έχει λεφτά» και «δεν κινείται τίποτα στην αγορά». Άρα οι μιζεράνεργοι συμμετέχουν με τη στάση τους στην πτωτική πορεία της οικονομίας.
   Ακόμα χειρότερα, όταν οι εργοδότες χρησιμοποιούν μετανάστες, και μάλιστα σε συνθήκες μαύρης εργασίας, δεν έχουμε μόνο διαφυγόντα έσοδα από το ασφαλιστικό και από τους φόρους, αλλά, δεδομένου πως η πλειονότητα των μεταναστών στέλνει εμβάσματα στο εξωτερικό, έχουμε διαφυγή αγοραστικής δύναμης στο εξωτερικό, αγοραστική δύναμη η οποία θα μπορουσε να χρησιμοποιηθεί για να τονώσει την εδώ οικονομία. Με άλλα λόγια, οι εργοδότες με τα χεράκια τους, βγάζουν τα ματάκια τους.

Εν κατακλείδι, η διεκδίκηση ενός ανθρώπινου μισθού, δεν είναι μόνο αυτονόητο δικαίωμα, αλλά και βασική παράμετρος της οικονομίας. Και, στο κάτω κάτω, λίγο σεβασμό στις γενιές πριν από μας που διεκδίκησαν αυτό το δικαίωμα πριν από μας, κάτω από πολύ πιο δύσκολες συνθήκες, δίνοντας, ουκ ολίγες φορές, ακόμα και το αίμα τους.

Εν τω μεταξύ, αν η εδώ εργοδοσία δε δώσει τα σωστά λεφτά, τα ειδικευμένα στελέχη θα φύγουν προς το εξωτερικό (πολλοί το έκαναν ήδη). Θα περνούν καλύτερα, η εκεί χώρα θα χαίρεται με την ανάπτυξη της οικονομίας της κι εδώ ακόμα θα αναρωτιόμαστε τι στην ευχή φταίει.

Α! Κι επιτέλους, ας πάψει αυτό το «καμμία δουλειά δεν είναι ντροπή». Ο άνθρωπος που το είπε, είχε πει κατά λέξη πως «ουδέν έργο» είναι ντροπή. Τη διαφορά μεταξύ έργου-εργασίας και δουλειάς ειλικρινά απαξιώ να την εξηγήσω.

Γιατί δεν πρόκειται να βρω δουλειά

Αφιέρωση: το παρόν ποστ είναι αφιερωμένο στον πεφωτισμένο νου ο οποίος πριν από σχεδόν μια δεκαετία, συνέγραψε ένα πραγματικά εμπνευσμένο κείμενο για την θρυλική ΕΕΕΑ με τον τίτλο: Γιατί κανείς σας δεν θα βρει ΠΟΤΕ admin ότι και να κάνετε. Η ΕΕΕΑ έχει κλείσει εδώ και χρόνια, αλλά το κείμενο σώζεται στο διαδίκτυο και μπορείτε να το βρείτε εδώ.

Πρόλογος: Το παρακάτω κείμενο είναι ένα case study στις αγγελίες στο χώρο της πληροφορικής στον οποίο δραστηριοποιούμαι. Και, όχι, δε θα γράψω τις γνωστές politically correct κοινοτοπίες του τύπου «καλοπροαίρετη κριτική» και κουραφέξαλα. Η κριτική θα είναι τόσο καλοπροαίρετη, όσο και η αγγελία. Αν, κατά το γνωστό άσμα των Lost Bodies «έχουν ανοίξει λάκκους και μας περιμένουν», γιατί να μην ανταποδώσω την ευγένεια;
Βλέπετε, για εμάς τους κομπιουτεράδες οι μικρές αγγελίες πολλές φορές αποκαλύπτουν πολλά για τη δομή και το εργασιακό περιβάλλον μιας επιχείρησης, σαν ακτινογραφία. Και, κατά κανόνα, αυτό που αποκαλύπτουν είναι 1. λύσεις του ποδαριού σε ό,τι αφορά την πληροφορική, 2. φτηνιάρικα αφεντικά, 3. πλήρη άγνοια του αντικειμένου. Εν προκειμένω, το (1) είναι άμεση συνέπεια του (2), καθώς, κατά πως λένε οι αγγλοσάξονες «If you pay peanuts, you’ll buy monkeys».

Περί άγνοιας ο λόγος; Θαυμάστε την παρακάτω αγγελία:

ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΗ εταιρεία ζητεί προγραμματιστή, με πολύ καλή γνώση ΡΗΤ, Mysql, Linox, Bash Scripting, HTML, CSS, Java Script

Τι να πω, έχω επιζήσει γράφοντας JCL για OS/390, έχω στήσει mail server… (μετάφραση: κάτι αντίστοιχο αυτού που λέει ο Πανούσης «έχω ερμηνεύσει Bach, Beethoven» με τη διαφορά πως εγώ όντως το έχω κάνει) Αυτό το PHT κι αυτό το Linox, πρώτη φορά τα βλέπω. Ο γκουγκλισμός των λέξεων δε διαφωτίζει το μυστήριο. Προφανώς, ο εργοδότης θέλει να πει PHP και Linux.

Και θα μου πείτε «τι μας λες ρε Κουσουράτε, κάνεις τόση φασαρία για ένα τυπογραφικό λάθος;». Δεν είναι έτσι απλά τα πράγματα. Το λάθος είναι α) της γραμματέως, είτε β) αυτού που θα κάνει την πρόσληψη.Αν είναι το (α), έχω σοβαρές υπόνοιες πως οι διαδικασίες πρόσληψης στη συγκεκριμένη εταιρεία δε διακρίνονται για την αξιοκρατία τους. Αν είναι το (β), αν ο τύπος αυτός δεν ξέρει καν να γράψει αυτά που ζητά, πώς στην ευχή θα αξιολογήσει τα προσόντα μου;

Η ίδια αγγελία, βεβαίως βεβαίως, ανήκει και στην κατηγορία αυτών που ζητάνε ανθρώπους για όλες τις δουλειές. Αλλά, γι’ αυτήν την κατηγορία, ας πάρουμε κάτι πιο αντιπροσωπευτικό. Να ένα πραγματικό διαμάντι:

ΤΕΧΝΙΚΟΣ Η/Υ με 2ετή προϋπηρεσία, καλή γνώση hardware, networking, MS Windows - Office, επιθυμητή γνώση Linux, SQL, HTML, Flash, ΝΕΤ

Ο άνθρωπος αυτός που έχει γράψει την αγγελία αυτή έχει σοβαρό πρόβλημα κατανόησης των υπολογιστών. Γιατί αν, από τη λίστα των προσόντων, διαλέξεις οποιαδήποτε τριάδα στην τύχη, τουλάχιστον το ένα δε θα έχει καμμία σχέση με τα άλλα δύο. Και, επιτέλους, ΑΛΛΟ πράγμα το MS Windows και ΤΕΛΕΙΩΣ ΑΛΛΟ το MS Office. Το πρόθεμα MS τα κάνει τόσο σχετικά, όσο η ομοιοκαταληξία κάνει σχετικές τις δουλειές του ναύτη και του καντηλανάφτη.

Και είναι .net! Με τελεία μπροστά! Όχι Νέα Ελληνική Τηλεόραση!

Ας δουμε κι αυτό:

ΖΗΤΕΙΤΑΙ τεχνικός Η/Υ, με καλές γνώσεις Corel Draw (επιθυμητό και Photoshop), γνώσεις επίλυσης προβλημάτων Η/Υ, για την περιοχή Αττικής. Εμπειρία σε εγκατάσταση κοπτικών και plotter επιθυμητή. Απαραίτητη προϋπηρεσία και δίπλωμα οδήγησης.

Μια βασική διευκρίνιση: το Corel Draw και το Photoshop είναι προγράμματα για γραφίστες!

Μια δεύτερη διευκρίνιση: άλλη η δουλειά του γραφίστα, άλλη του τεχνικού ηλεκτρονικών υπολογιστών.

Και ρε φίλε, γιατί προσλαμβάνεις κομπιουτερά όταν θες γραφίστα;

Προσλαμβάνεις λογιστή για να σου οδηγεί το κλαρκ;

Προσλαμβάνεις νομικό σύμβουλο για να κάνει αποθήκες;

«Όχι» θα σου πει βαρύγδουπα ο έιτς αρ, «διότι αυτές όλες είναι ειδικευμένες δουλειές οι οποίες συνεπάγονται σχετική εκπαίδευση».

Δηλαδή, οι υπολογιστές δε χρειάζονται εκπαίδευση. Προφανώς, εμείς που ξέρουμε γεννηθήκαμε με αυτήν τη ιδιότητα. Σαν τον Ιχώρ που φέρουν οι ΕΛ ένα πράγμα. Μόνο που η ιδιότητα αυτή δεν εκτιμάται το ίδιο. Παραδείγματος χάριν:

Η ****** αναζητεί Προγραμματιστή -τρια, έως 35 ετών, γνώσεις PHP, MYSQL για ανάπτυξη custom εφαρμογών, γνώσεις HTML, εκπληρωμένες στρατιωτικές υποχρεώσεις, portfolio, τυχόν γνώσεις cPanel ή Web Design, μόνιμη απασχόληση πλήρους ωραρίου 800€ - 1.000€ καθαρά.

Γεγονός πρώτο: για να ξέρεις τα παραπάνω «προσόντα», πρέπει να έχεις δουλέψει πάνω τους 2 χρόνια τουλάχιστον, και 3 για να τα ξέρεις καλά. Γεγονός δεύτερο: για να έχεις φτιάξει ένα σοβαρό portfolio, θέλεις άλλα τόσα. Μιλάμε λοιπόν για έναν κομπιουτερά με 5 χρόνια εκπαίδευσης και δουλειάς πίσω του. Πώς λοιπόν στην ευχή ζητάς πεπειραμένο άτομο για να του δώσεις ένα μισθό ελάχιστα καλύτερο από το βασικό; Θα πρέπει να είσαι τελείως καρμίρης.

Πήγαινε λοιπόν στο ανηψάκι του γυναικοξάδελφου, να σου φτιάξει μια σελίδα που θα έχει τα μαύρα της τα χάλια. Κι επειδή δε θα βλέπεται η ιστοσελίδα δεν πρόκειται να τραβήξει κόσμο οπότε δεν πρόκειται να σου έρθουν χρήματα από κει.

Η καλή δουλειά πληρώνεται. Πάρ’το χαμπάρι. Αν δε δώσεις, δε θα πάρεις.

Το σημερινό θέμα φυσικά, δεν εξαντλείται ούτε σε αυτό το ποστ, ούτε στον κλάδο των κομπιουτεράδων. Έχουμε να πούμε πολλά ακόμα!