Πολεμούν για μας…

Posted by Κρείτων Κουσουράτος on December 18, 2008

Update: Ο inlovewithlife έχει γράψει ένα μανιφέστο με πολύ πιο πλήρεις χρηστικές οδηγίες.

Έμπνευση για το σημερινό ποστ, η φράση ενός αγανακτισμένου (με τα ΜΑΤ) κατοίκου των Εξαρχείων ο οποίος είπε τη φράση του τίτλου, σχετικά με τους «κουκουλοφόρους».

Ας αφήσουμε τα επεισόδια. Δεν είναι αυτά το θέμα.

Τι είναι αυτό που κάνει τους κατοίκους της Ιπποκράτους, των Εξαρχείων, του Κολωνακίου, τους περαστικούς από την Κοραή, να βρίζουν την αστυνομία και να παίρνουν το μέρος αυτών που βρίζουν καθημερινά τα δελτία ειδήσεων;

Ό,τι κι αν είναι, κάτι συμβαίνει σήμερα. Κι εσύ, αγαπητέ μας αναγνώστη, είσαι πιθανότατα στην ίδια θέση με μας. Πας κάθε μέρα στη δουλειά, βάζεις το ραδιόφωνο, ακούς για άλλη μια πορεία, άλλη μια διαμαρτυρία, και νοιώθεις άσχημα που δεν είσαι εκεί. Στο δρόμο. Γιατί ξέρεις πως κάτι μεγάλο συμβαίνει, κάτι που ίσως αλλάξει τα πράγματα.

Μπορεί λοιπόν να μην μπορείς να κατέβεις κι εσύ στο δρόμο, αυτό δε σημαίνει πως δεν μπορείς να βοηθήσεις αυτό που συμβαίνει. Τρόποι υπάρχουν.

Πήγαινε βρες μια κατάληψη κοντά στο σπίτι σου. Σε πανεπιστήμιο, δημόσιο κτήριο, σε σχολείο, δεν έχει σημασία. Και μόνο που είσαι εκεί, αποτρέπεις την εισβολή διαφόρων εγκληματικών στοιχείων.

Μίλα με τους καταληψίες. Ρώτα τους τι χρειάζονται. Πήγαινέ τους ό,τι μπορείς να προσφέρεις.

Θυμάμαι, το 1990-91 όταν ήμουν εγώ καταληψίας, κάποιος γονιός μας έφερε καυσόξυλα, για να μην καίμε καρέκλες. Θυμάμαι τα επεισόδια που είχαν γίνει σε άλλα σχολεία και τους γονείς που έρχονταν το βράδυ να συμβάλλουν στην περιφρούρηση.

Αυτοί οι άνθρωποι είχαν προσφέρει κάτι πολύ παραπάνω από την παρουσία τους και μερικά ευτελή υλικά. Είχαν προσφέρει ηθική υποστήριξη κι ανθρώπινη αλληλεγγύη.

Σκέψου τι άλλο μικρό μπορείς να κάνεις. Έχεις κάποιο επάγγελμα. Αυτό που κάνεις, μπορεί με κάποιον τρόπο να μπορεί να βοηθήσει αυτούς που πολεμούν για μας. Ακόμα κι αν δεν μπορείς να σκεφτείς κάτι, αξιοποίησε τις «άκρες» που έχεις, όπως κάθε Έλληνας. Σίγουρα έχεις ένα γνωστό που θα μπορεί να τους βοηθήσει. Με αυτόν τον τρόπο απλώνεις το δίκτυο υποστήριξης σε αυτό που συμβαίνει.

Μίλα με κόσμο. Μίλα με όσο κόσμο μπορείς. Ανοίξου, πες τις απόψεις σου. Μέχρι τώρα, απλώς υποψιαζόμασταν πως ήμασταν πολλοί εμείς που ασφυκτιούμε. Τώρα το βλέπουμε με τα μάτια μας. Που βρέθηκαν στ’ αλήθεια όλοι αυτοί; Πόσοι ακόμα υπάρχουν εκεί έξω;

Πάνω από όλα, μη φοβάσαι.

Τώρα, αρκεί ένα φύσημα για να πέσουν.

Κι αν θες να κάνεις κι άλλα, άρχισε την μικρή, καθημερινή αντίσταση. Στο γείτονά σου που λέει «ωχ αδερφέ». Στην ομερτά της καθημερινής μας ζωής. Στον τύπο που λέει «και τι θα αλλάξει».

Αντιστάσου, όπως λέει ο ποιητής στο ποίημα που θα μπορούσε να είναι ο ανεπίσημος ύμνος της εξέγερσης που ζούμε.

Μιχάλης Κατσαρός – Η Διαθήκη μου

Αντισταθείτε
σ’ αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι
και λέει: καλά είμαι εδώ.
Αντισταθείτε σ’ αυτόν που γύρισε πάλι στο σπίτι
και λέει: Δόξα σοι ο Θεός .
Αντισταθείτε
στον περσικό τάπητα των πολυκατοικιών
στον κοντό άνθρωπο του γραφείου
στην εταιρεία «εισαγωγαί-εξαγωγαί»
στην κρατική εκπαίδευση
στο φόρο
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε
σ’ αυτόν που χαιρετάει απ’ την εξέδρα ώρες
ατέλειωτες τις παρελάσεις
σ’ αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει
έντυπα αγίων λίβανον και σμύρναν
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε πάλι σ’ όλους αυτούς που λέγονται μεγάλοι
στον πρόεδρο του Εφετείου αντισταθείτε
στις μουσικές τα τούμπανα και τις παράτες
σ’ όλα τ’ ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε
πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι
σ’ όλους που γράφουν λόγους για την εποχή
δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα
στις κολακείες τις ευχές τις τόσες υποκλίσεις
από γραφιάδες και δειλούς για το σοφό
αρχηγό τους.

Αντισταθείτε στις υπηρεσίες των αλλοδαπών και διαβατηρίων
στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη διπλωματία
στα εργοστάσια πολεμικών υλών
σ’ αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια
στα θούρια
στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους
στους θεατές
στον άνεμο
σ’ όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς
στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας
ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ
αντισταθείτε.

 

Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την Ελευθερία.