Αυτό το εξώφυλλο προοριζόταν να κυκλοφορήσει σήμερα.
Το παρακάτω εξώφυλλο, ήταν να κυκλοφορήσει την προηγούμενη εβδομάδα, ως εφαρμογή μιας πολιτικής «ίσων αποστάσεων» και συνολικής καταδίκης της βίας.
(Το πρωτότυπο εξώφυλλο από τον Τελεολογικό.)
Σύμφωνα με αποκλειστικές, αξιόπιστες πληροφορίες, ο τραυματίας Διαμαντής Μαντζούνης, όχι απλώς ήταν μέλος της διμοιρίας στο παρακάτω βίντεο, αλλά μάλιστα κρατούσε και φυσούνα:
Αν το χάψατε: Προσέξτε. Πιθανότατα είστε ευάλωτοι στην προπαγάνδα.
Προφανώς αυτό που έγραψα ήταν μούφα.
Το ΚΟΥΣΟΥΡΙ προειδοποιεί:
το θυμικό είναι κακός σύμβουλος.
Στο πνεύμα αγάπης των ημερών, δεδομένου του moratorium που ζήτησε η πολιτική ηγεσία, είπαμε κι εμείς στην Ελληνική Δημοκρατική Νεολαία, να αφήσουμε τα μίση και να κάνουμε μερικά δωράκια προς τους αρχηγούς των κοινοβουλετικών κομμάτων. Το τι έγινε μπορείτε να το δείτε στο παρακάτω βίντεο…
Μπορείτε επιπλέον να διαβάσετε το συνοδευτικό δελτίο τύπου, όπως επίσης και τα δελτία τύπου για τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου και για το ξέσπασμα της νεολαίας.
Update: Ο inlovewithlife έχει γράψει ένα μανιφέστο με πολύ πιο πλήρεις χρηστικές οδηγίες.
Έμπνευση για το σημερινό ποστ, η φράση ενός αγανακτισμένου (με τα ΜΑΤ) κατοίκου των Εξαρχείων ο οποίος είπε τη φράση του τίτλου, σχετικά με τους «κουκουλοφόρους».
Ας αφήσουμε τα επεισόδια. Δεν είναι αυτά το θέμα.
Τι είναι αυτό που κάνει τους κατοίκους της Ιπποκράτους, των Εξαρχείων, του Κολωνακίου, τους περαστικούς από την Κοραή, να βρίζουν την αστυνομία και να παίρνουν το μέρος αυτών που βρίζουν καθημερινά τα δελτία ειδήσεων;
Ό,τι κι αν είναι, κάτι συμβαίνει σήμερα. Κι εσύ, αγαπητέ μας αναγνώστη, είσαι πιθανότατα στην ίδια θέση με μας. Πας κάθε μέρα στη δουλειά, βάζεις το ραδιόφωνο, ακούς για άλλη μια πορεία, άλλη μια διαμαρτυρία, και νοιώθεις άσχημα που δεν είσαι εκεί. Στο δρόμο. Γιατί ξέρεις πως κάτι μεγάλο συμβαίνει, κάτι που ίσως αλλάξει τα πράγματα.
Μπορεί λοιπόν να μην μπορείς να κατέβεις κι εσύ στο δρόμο, αυτό δε σημαίνει πως δεν μπορείς να βοηθήσεις αυτό που συμβαίνει. Τρόποι υπάρχουν.
Πήγαινε βρες μια κατάληψη κοντά στο σπίτι σου. Σε πανεπιστήμιο, δημόσιο κτήριο, σε σχολείο, δεν έχει σημασία. Και μόνο που είσαι εκεί, αποτρέπεις την εισβολή διαφόρων εγκληματικών στοιχείων.
Μίλα με τους καταληψίες. Ρώτα τους τι χρειάζονται. Πήγαινέ τους ό,τι μπορείς να προσφέρεις.
Θυμάμαι, το 1990-91 όταν ήμουν εγώ καταληψίας, κάποιος γονιός μας έφερε καυσόξυλα, για να μην καίμε καρέκλες. Θυμάμαι τα επεισόδια που είχαν γίνει σε άλλα σχολεία και τους γονείς που έρχονταν το βράδυ να συμβάλλουν στην περιφρούρηση.
Αυτοί οι άνθρωποι είχαν προσφέρει κάτι πολύ παραπάνω από την παρουσία τους και μερικά ευτελή υλικά. Είχαν προσφέρει ηθική υποστήριξη κι ανθρώπινη αλληλεγγύη.
Σκέψου τι άλλο μικρό μπορείς να κάνεις. Έχεις κάποιο επάγγελμα. Αυτό που κάνεις, μπορεί με κάποιον τρόπο να μπορεί να βοηθήσει αυτούς που πολεμούν για μας. Ακόμα κι αν δεν μπορείς να σκεφτείς κάτι, αξιοποίησε τις «άκρες» που έχεις, όπως κάθε Έλληνας. Σίγουρα έχεις ένα γνωστό που θα μπορεί να τους βοηθήσει. Με αυτόν τον τρόπο απλώνεις το δίκτυο υποστήριξης σε αυτό που συμβαίνει.
Μίλα με κόσμο. Μίλα με όσο κόσμο μπορείς. Ανοίξου, πες τις απόψεις σου. Μέχρι τώρα, απλώς υποψιαζόμασταν πως ήμασταν πολλοί εμείς που ασφυκτιούμε. Τώρα το βλέπουμε με τα μάτια μας. Που βρέθηκαν στ’ αλήθεια όλοι αυτοί; Πόσοι ακόμα υπάρχουν εκεί έξω;
Πάνω από όλα, μη φοβάσαι.
Τώρα, αρκεί ένα φύσημα για να πέσουν.
Κι αν θες να κάνεις κι άλλα, άρχισε την μικρή, καθημερινή αντίσταση. Στο γείτονά σου που λέει «ωχ αδερφέ». Στην ομερτά της καθημερινής μας ζωής. Στον τύπο που λέει «και τι θα αλλάξει».
Αντιστάσου, όπως λέει ο ποιητής στο ποίημα που θα μπορούσε να είναι ο ανεπίσημος ύμνος της εξέγερσης που ζούμε.
Μιχάλης Κατσαρός – Η Διαθήκη μου
Αντισταθείτε
σ’ αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι
και λέει: καλά είμαι εδώ.
Αντισταθείτε σ’ αυτόν που γύρισε πάλι στο σπίτι
και λέει: Δόξα σοι ο Θεός .
Αντισταθείτε
στον περσικό τάπητα των πολυκατοικιών
στον κοντό άνθρωπο του γραφείου
στην εταιρεία «εισαγωγαί-εξαγωγαί»
στην κρατική εκπαίδευση
στο φόρο
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.
Αντισταθείτε
σ’ αυτόν που χαιρετάει απ’ την εξέδρα ώρες
ατέλειωτες τις παρελάσεις
σ’ αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει
έντυπα αγίων λίβανον και σμύρναν
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.
Αντισταθείτε πάλι σ’ όλους αυτούς που λέγονται μεγάλοι
στον πρόεδρο του Εφετείου αντισταθείτε
στις μουσικές τα τούμπανα και τις παράτες
σ’ όλα τ’ ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε
πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι
σ’ όλους που γράφουν λόγους για την εποχή
δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα
στις κολακείες τις ευχές τις τόσες υποκλίσεις
από γραφιάδες και δειλούς για το σοφό
αρχηγό τους.
Αντισταθείτε στις υπηρεσίες των αλλοδαπών και διαβατηρίων
στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη διπλωματία
στα εργοστάσια πολεμικών υλών
σ’ αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια
στα θούρια
στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους
στους θεατές
στον άνεμο
σ’ όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς
στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας
ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ
αντισταθείτε.
Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την Ελευθερία.
Update: Πλήρης έκδοση.
Update 2: Προστίθενται και τα λόγια προς τη λήξη του τραγουδιού.
Ξημέρωσε ξανά
και τέρμα τα γκαφρά
χρωστάς της κεφαλής σου τα μαλλιά
βλέπεις μία τράπεζα
και την καταρέσαι
πέταξε μια πέτρα, μην κρατιέσαι!
και
Κάψε μία τράπεζα μπορείς
δες τη φωτεινή πλευρά της ζωής
Μια φάρσα είναι οι τράπεζες πολύ καλά στημένη
κι ο εισπράκτορας γελάει και περιμένει.
Μην το πολυσκέφτεσαι, δες το θετικά
καψ’τα γαμημένα τα λεφτά.
Κάψε μία τράπεζα μπορείς
δες τη φωτεινή πλευρά της ζωής
Τι μπορούν να κάνουνε οι πολιτικοί;
Από αυτές τα παίρνουνε κι αυτοί.
Κι αν σου λεν πως πέσανε δήθεν τα επιτόκια
πρέπει να πληρώσεις πανωτόκια.
Κάψε μία τράπεζα μπορείς
δες τη φωτεινή πλευρά της ζωής
Κι άμα δεν το κάνεις, μην ανησυχείς
θά’ρθει μία μέρα ο δικαστής.
Σπίτια, αυτοκίνητα, όλα χρεωμένα
θα σε μπουζουριάσουνε κι εσένα!
Κάψε μία τράπεζα μπορείς
δες τη φωτεινή πλευρά της ζωής
Σκέψου πόσο κόσμο έχουν ξεσπιτώσει
επειδή δεν είχανε μια δόση
κι αν τυχόν κλαφτούν για χαμηλή κερδοφορία
θα τα πάρουν κι απ’ την εφορία!
Κάψε μία τράπεζα μπορείς
δες τη φωτεινή πλευρά της ζωής
Κι όταν η μολότοφ πέσει τελικά
όλα μοιάζουν με βεγγαλικά
Τράπεζες και σύστημα είναι συνεργοί
κι οι δυο τους θα ψοφήσουνε μαζί!
Κάψε μία τράπεζα μπορείς
δες τη φωτεινή πλευρά της ζωής
Κάψε μία τράπεζα μπορείς
δες τη φωτεινή πλευρά της ζωής
(Εσείς εκεί, που φοράτε τα μπλε… γιατί δε σφυράτε; Εντάξει, είναι δύσκολο με τις αντιασφυκτικές μάσκες)
Κάψε μία τράπεζα μπορείς
δες τη φωτεινή πλευρά της ζωής
(Τουλάχιστον κουνηθείτε δεξιά-αριστερά… Κρατήστε το ρυθμό… Με τα γκλομπ; )
Κάψε μία τράπεζα μπορείς
δες τη φωτεινή πλευρά της ζωής
(Φτου… πάλι δακρυγόνα…)
Διευκρίνιση: το παραπάνω κείμενο δημοσιεύεται ως καλλιτεχνική έκφραση, απολαμβάνοντας το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου στην υπέροχη δημοκρατία που ζούμε. Το παρόν ιστολόγιο καταδικάζει τις πράξεις βίας, από όπου και αν προέρχονται. Τα αμοιβαία κεφάλαια δεν είναι ομόλογα. Οι προηγούμενες αποδόσεις δεν εξασφαλίζουν τις μελλοντικές.
ΥΓ. Γιώργο, αν δεν έλαβες την απάντησή μου, σ’ ευχαριστώ και δημόσια για το υπέροχο mail που μου έστειλες.
Τώρα που αναρωτιόμαστε όλοι ποια θα μπορούσε να είναι η λύση σε αυτό που ξεκίνησε, τι θα μπορούσε να δώσει την έξοδο…
Κι επειδή το κλισέ «η Δημοκρατία δεν έχει αδιέξοδα» έχει πολύ σοβαρές συνέπειες αν το πάρουμε στα σοβαρά…
Ιδού η αποψάρα μου:
Να κηρύξουμε γενική απεργία μόνοι μας. Όπως διοργανώσαμε τις διαδηλώσεις πέρυσι. Έξω από κόμματα, έξω από συνδικάτα και οργανώσεις. Όλα τους έχουν αποδειχθεί κατώτερα των περιστάσεων. Να μην πάει κανείς στις δουλειές του. Μόνο έτσι θα καταδειχθεί η οριστική χρεωκοπία του πολιτικού μας συστήματος.
Τι αιτήματα θα μπορούσε να έχει αυτή η γενική απεργία;
Ναι, ξέρω.
Σιγά μη γίνει. Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι είμαστε χεσμένοι από το φόβο μας, οι δε δημόσιοι υπάλληλοι λατρεύουν το κράτος.
Κι επίσης, τίποτα δε μας λέει πως κάτι τέτοιο θα δώσει οριστική λύση. Θα ήταν όμως μια ευκαιρία.
Είπαμε. Αποψάρα.
