Μια πειραγμένη ματιά στα αποτελέσματα των Ευρωεκλογών

Καιρό έχω να γράψω, αλλά ας μη μας απασχολήσει αυτό.

Ήδη από την επομένη των ευρωεκλογών ήθελα να γράψω τούτο εδώ το άρθρο, δυστυχώς όταν πια μπορούσα, θα ήταν ανεπίκαιρο. Τώρα, με τις εθνικές εκλογές, γίνεται ψιλο-επίκαιρο.

Ουσιαστικά, αποτελεί συνέχεια των άρθρων περί εκλογών και αποχής, αυτή τη φορά φρεσκαρισμένο με τα δεδομένα από την τεράστια αποχή που παρατηρήθηκε στις Ευρωεκλογές.

Αρκετός κόσμος λοιπόν, δεν πήγε να ψηφίσει στις Ευρωεκλογές κι αυτό θεωρήθηκε μεγάλη μαγκιά και τρομερό κλάσιμο στο σύστημα. Θα συμφωνήσω μόνο στο δεύτερο: πραγματικά, αυτοί που επέλεξαν την αποχή, έριξαν μια δυνατή κλανιά στα @@ του συστήματος. Γιατί το λέω αυτό;

Θεωρώ γνωστά τα όσα έχω γράψει στα παλαιά άρθρα. Ας κάνουμε τώρα την εξής υπόθεση εργασίας. Έστω πως, όσοι «συνειδητά» (μη χε) απείχαν, αντί αυτής της τακτικής, επιλέγανε κάτι άλλο: μπαίνανε στο παραβάν, πετούσανε τα ψηφοδέλτια των κοινοβουλευτικών κομμάτων και ρίχνανε ένα ψηφοδέλτιο στην τύχη. Πώς θα φαίνονταν τότε τα αποτελέσματα;

Κατ’ αρχήν, ας εκτιμήσουμε το μέγεθος της «συνειδητής» (μη χε) αποχής. Δεδομένου πως σε μια εκλογική αναμέτρηση, είναι σύνηθες να εμφανίζεται μια αποχή της τάξεως του 18%, άρα, μπορούμε να πούμε πως αυτό ήταν γύρω στο 30% επί των εγγεγραμμένων. Σχεδόν 3,000,000 ψήφοι (ολογράφως, τρία εκατομμύρια).

Δεύτερον, εφ’ οσον η επιλογή γινόταν στην τύχη, άρα αυτά τα τρία εκατομμύρια, θα μοιράζονταν εξ’ ίσου στα μη κοινοβουλευτικά κόμματα.

Βάζουμε τα δεδομένα σε ένα φύλλο εργασίας λοιπόν. Βγάζουμε από τη μοιρασιά των τριών εκατομμυρίων τα κοινοβουλευτικά κόμματα. Ας βγάλουμε και τους Οικολόγους Πράσινους, αποδεχόμενοι (και καλά) πως είναι κόμμα του συστήματος μπλα μπλα. Βγάζουμε και τα εθνικιστικά σκουπίδια της Χρυσής Αυγής, Ελληνικής Ενότητας και Ουράνιου Τόξου (είπαμε, ψηφοδέλτιο στην τύχη, όχι σκατά). Μένουν 18 κόμματα τα οποία θα έπαιρναν από 166,000 ψήφους περίπου. Πως φαίνονται λοιπόν τώρα τα αποτελέσματα;

Δείτε:

Δείτε το ποσοστό των δύο «μεγάλων» κομμάτων: και τα δύο μαζί δεν πιάνουν ούτε το 45%! Λιγότερους από τους μισούς ψηφοφόρους δηλαδή!

Το τι θα συνέβαινε αν καταγραφόταν ένα τέτοιο αποτέλεσμα σε επίσημες εκλογές, το αφήνω να το φανταστείτε.

Λοιπόν, εξυπνοπούλια μου; Χαίρεστε που δώσατε ένα μάθημα στο σύστημα απέχοντας;

Ευθείες, ρόμβοι, κύβοι, υπερκύβοι και γεωμετρία 11+ διαστάσεων

Αφορμή για το παρόν είναι το άρθρο του Σπύρου Ντόβα («Πολιτεύομαι») σχετικά με τον νέο τρόπο κατάταξης των πολιτικών κομμάτων, το ρόμβο. Φαίνεται πως τα παιδιά στη Φιλελεύθερη Συμμαχία έχουν χαρεί πολύ που τον ανακαλύψανε (δεν είναι καθόλου κακό αυτό) και, κανονικά θα έπρεπε κι εγώ να χαίρομαι ως πολιτικός επιστήμων (το τελευταίο μην το παίρνετε τοις μετρητοίς, ελάχιστα θυμάμαι πια) που επιτέλους γνωστοποιείται πως ο άξονας αριστερά-δεξιά δεν είναι το μόνο κριτήριο κατάταξης των κομμάτων.

Αλλά δε χαίρομαι.

Ναι, είναι καλό να εκλαϊκεύονται οι μέθοδοι και τα πορίσματα κάθε επιστήμης, (όχι μόνο της κβαντομηχανικής και της βιολογίας – γιατί δηλαδή να μην υπάρχει για τις ανθρωπιστικές επιστήμες κάτι αντίστοιχο με το National Geographic; Εμείς δεν είμεθα επιστήμονες; ) αλλά να μη διαστρευλώνονται, ούτε να ιδεολογικοποιούνται στην πορεία (το γιατί, θα το μάθετε αν έχετε την υπομονή να διαβάσετε το άρθρο μέχρι τέλους). Read the rest of this entry »

Ανοιχτή επιστολή προς τον κύριο Λαλιώτη

Κύριε Λαλιώτη,

μέσω αυτής της επιστολής, θα ήθελα να σας εκφράσω τη συμπάθειά μου και να σας ζητήσω συγνώμη αν ήμουν υπερβολικά σκληρός στην κριτική μου για το σφετερισμό της διαδήλωσής μας της 29ης Αυγούστου από μέρους του κόμματός σας.

Η πτώση σας στις εκλογές, με κάνει να βλέπω τα πράγματα από μια νέα οπτική γωνία. Δε σας κρύβω δε το πόσο στεναχωρέθηκα όταν είδα ένα μεγάλο πολιτικό – μιλάω για τον ηγέτη σας Γεώργιο Παπανδρέου – συντετριμμένο από το βάρος της εκλογικής σας ήττας. Κρίμα για τον Άνθρωπο Παπανδρέου, πόσο μάλλον για τον πολιτικό.

Αν γνώριζα εκ των προτέρων σε πόσο δεινή θέση θα βρισκόταν το κόμμα σας, ειλικρινά, θα παρέβλεπα το ατόπημά σας αυτό. Δεν μπορώ να φανταστώ καν τι θα συνέβαινε στην περίπτωση που το κόμμα σας δεν είχε κλέψει αυτούς τους ψήφους από τους bloggers. Απεναντίας, θα έκανα τα στραβά μάτια ακόμα κι αν προσπαθούσατε ακόμα μεγαλύτερο καπέλωμα. Ξέρετε, εμείς οι bloggers είμαστε καλοί άνθρωποι, θέλουμε να βοηθάμε τους συνανθρώπους μας που έχουν ανάγκη.

Δεχτείτε παρακαλώ την ειλικρινή μου συμπαράσταση για τις δύσκολες ώρες που περνάτε εσείς και το κόμμα σας. Κι αν σας ξαναλείψουν ψήφοι, μην ανησυχείτε, εδώ είμαστε!

Με εκτίμηση,

Κρείτων Κουσουράτος.

Η άποψη του Κακοφωνίξ

[youtube:http://www.youtube.com/watch?v=3VNmEywst1U]

Κι ένα κομμάτι των Lost Bodies που θα μπορούσε να είναι ένα πολύ καλό moto για τις σημερινές εκλογές.Μουσικά δε μου λέει τίποτα – εξ ου και Κακοφωνίξ – αρκεί όμως η ειλικρίνεια του συγκροτήματος και το πάθος με το οποίο υποστηρίζουν αυτό που λένε για να κάνει το κομμάτι καλλιτεχνική έκφραση.Αυτό που με στεναχωρεί είναι πως – ειλικρινέστατα πάντα – ο στιχουργός τοποθετεί τη δράση σε μέλλοντα χρόνο. Το μόριο «θα» που τόσο μεμφόμαστε στους πολιτικούς, τελικά επιστρέφει κι εναντίον μας.

Σκάι UT-Debate & Βενιζέλος special

Εντάξει, το ξέραμε από πριν πως οι απαντήσεις που θα μας δώσουν στο πολυδιαφημισμένο Σκάι YouTube Debate θα είναι πέραν του πλανήτη τούτου. Το γιατί στείλαμε βίντεο είναι θέμα προσωπικού μαζοχισμού.

Το βίντεο της αφεντομουτσουνάρας μου κατάφερε να κάνει την Ντόρα να πει ένα καταπληκτικό «το περιβάλλον είναι πηγή ανάπτυξης» επιτρέποντας στον Παπαγιαννάκη να την πιάσει στον ύπνο, αλλά και πάλι, δεν είπε κάτι που δεν το ξέραμε από πριν. Το ότι το δήλωσε, είναι κάτι – στο μέτρο που πρέπει να πιάσεις στον ύπνο τους πολιτικούς για να μαρτυρήσουν αυτό που πραγματικά σκέφτονται.

Ωστόσο, το σημερινό ποστ είναι αφιερωμένο στον Ευάγγελο -puke factor 10- Βενιζέλο. Στον οποίο έγινε μια αρκετά τυπική ερώτηση – κατά πόσον το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ευνοεί την αξιοκρατία με τον Γεώργιο Β΄ Παπανδρέου στον προεδρικό του θώκο. Ο Ευάγγελος, με το γνωστό μειλίχιο ύφος του «αν βρω που κάθεσαι κωλόπαιδο θα σου στείλω μια διμοιρία ματ», απάντησε , ούτε λίγο ούτε πολύ πως, ο Γιωργάκης εξελέγη με «πανηγυρικό και δημοκρατικό τρόπο» (18′14” στο stream του Σκάι).

Υπάρχουν οι απλές μπαρούφες. Υπάρχουν και μερικές μπαρούφες οι οποίες λειτουργούν ως τέτοιες σε πολλά επίπεδα. Η παραπάνω, κατατάσσεται ανεπιφύλακτα στις πολυεπιπεδικές. Το πώς εξελέγη πρόεδρος ο Γιωργάκης, νομίζω πως το ξέρουμε όλοι. Από κει και πέρα:

• όταν, ας πούμε, ακούς έναν «κορυφαίο συνταγματολόγο» να θεωρεί αυτόν τον τρόπο εκλογής «δημοκρατικό» αναρωτιέσαι κάποια πράγματα για την ποιότητα των επιστημόνων στη χώρα.
• όταν κάποιος πολιτικός εκφράζει μια θέση η οποία παραβιάζει τη λογική, αναρωτιέσαι για την ποιότητα των πολιτικών
• όταν αντιλαμβάνεσαι πως ο λόγος για τον οποίο το λέει, είναι πως δεν το λέει για να απαντήσει, αλλά γιατί κάποιοι που θα τον ακούσουν θα το χάψουν αμάσητο, αναρωτιέσαι για την ποιότητα των ανθρώπων στη χώρα σου γενικότερα
• κι όταν καταλαβαίνεις πως ο εν λόγω πολιτικός υπολογίζει περισσότερο τη γνώμη αυτών (των πολλών) που θα το καταπιούν αμάσητο από τη γνώμη αυτών (των λίγων) που μπορούν να σκεφτούν στοιχειωδώς λογικά, καταλαβαίνεις σε τι δημοκρατία ζούμε.

Κάπου σε αυτό το σημείο κλείνει ο κύκλος και καταλαβαίνεις πως, με βάση τον τελευταίο συλλογισμό, ναι, ο Γιωργάκης ίσως τελικά να εξελέγη «δημοκρατικά».

Αφού λοιπόν, τόσος κόσμος μπερδεύει τις βουρτσες, ομολογώ πως πλέον βλέπω την «άλλο πρέπει κι άλλο Πέπη» Τσεσμελή ως μια παραγνωρισμένη κοινωνική λειτουργό.

Ένα αθώο δίλημμα

«Δημοψήφισμα: Λαϊκές εκλογές, για να διαπιστωθεί τι θέλει η κυβέρνηση.»

Ambrose Bierce, Το αλφαβητάρι του διαβόλου

Κάποτε είχα ακούσει τον παραπάνω αφορισμό από το ραδιόφωνο. Αμέσως, το συνέδεσα με τα διαδοχικά δημοψηφίσματα της Δανίας για το Μάαστριχτ. Όπως θυμούνται ίσως μερικοί, στο πρώτο δημοψήφισμα (02/06/1992), οι Δανοί είχαν απορρίψει τη συνθήκη. Ακολούθησε δεύτερο δημοψήφισμα το οποίο την ενέκρινε. Δε θυμάμαι καθόλου τι είχε «παιχτεί» ενδιάμεσα, εγώ αυτό που κατάλαβα ήταν πως η απόφαση είχε ληφθεί κι αυτοί που έπρεπε να συμμορφωθούν ήταν οι πολίτες κι όχι οι πολιτικοί.

Χτες, ξαφνικά, θυμήθηκα τα παραπάνω με αφορμή το «δίλημμα Κωστάκη». Ούτε λίγο ούτε πολύ, ο Κωστάκης απειλεί πως, είτε θα ψηφίσουμε αυτοδύναμη κυβέρνηση, είτε θα κρατά την αναπνοή του μέχρι να πάθει κάτι θα ξανακάνει εκλογές μέχρι να δώσουμε σε κάποιον αυτοδυναμία.

Όρτσα!

Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, σιγά σιγά.

Πρώτον, υποτίθεται πως έχουμε δημοκρατία. Και, υποτίθεται πως, βασική αρχή του πολιτεύματος, είναι η λαϊκή κυριαρχία και πως κάθε εξουσία πηγάζει από το λαό. Καλά μέχρι εδώ;

Κατά συνέπεια, οι πολιτικοί, είναι οι εκτελεστές της λαϊκής εντολής. Όσο κι αν ψάξει κανείς στο Σύνταγμα, δε θα βρει καμμία πρόβλεψη που να λέει κάτι του στυλ «οι πολιτικοί εκτελούν τη λαϊκή εντολή αν τους αρέσει». Ο λαός εκφράζεται, οι πολιτικοί υπακούν. Άλλωστε, ποτέ δεν αρέσει στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης πως έχασε τις εκλογές, αλλά, οφείλει να υπακούσει.

Το δίλημμα Κωστάκη, κρύβει μια πρωτοφανή ανατροπή των παραπάνω. Ο λαός εκφράζεται με τις εκλογές. Αν δεν δώσει αυτοδυναμία σε καμμία παράταξη, πάει να πει πως θέλει κυβέρνηση συνεργασίας. Ο Κωστάκης (αλλά και όλοι οι υπόλοιποι πολιτικοί αρχηγοί, πλην Καρατζαführer) αποκλείουν το ενδεχόμενο.

Με δυο λόγια, μας λένε όλοι τους πως θα αγνοήσουν τη λαϊκή εντολή που τους ζητά να συνεργαστούν μεταξύ τους, και θα επαναλάβουν τις εκλογές μέχρι να βγάλουμε εμείς μια απόφαση που θα τους αρέσει.

Με δυο λόγια, οι πολιτικοί, από υπηρέτες της λαϊκής εντολής, αυτο-αναγορεύονται σε υπαγορευτές της.

Είναι μια πρωτοφανής ανατροπή του πολιτεύματος. Οι πολιτικοί φιλοδοξούν να γίνουν μια ξεχωριστή ελίτ που θα υπαγορεύει στο λαό το τι θα ψηφίσει. Μια εκλογική νοθεία εξω-συνταγματική στην θεωρία (αφού το Σύνταγμα δεν την απαγορεύει), αντισυνταγματική και αντιδημοκρατική στην πράξη.

Γι’ αυτό, ΜΗ ΜΑΣΑΤΕ.

Την Κυριακή, στα σχολεία, αφήστε γλαστράκια

Μια πολύ καλή πρόταση κάνει ο Jago στο Λαπούτα: αντιγράφω την επίμαχη παράγραφο, μια και είναι άψογα διατυπωμένη:

«Την ημέρα των εκλογών πηγαίνετε από πριν στα ανθοπωλεία και τα παζάρια να αγοράσετε γλαστράκια του 1 και 2€ και πάρτε τα στα εκλογικά τμήματα.
Ψηφίστε, σκουπίστε και αφήστε το γλαστράκι μέσα στο εκλογικό τμήμα.
Μήνυμα είναι προς τους πολιτικούς. Αλλά κι ένα κληροδότημα για τους μαθητές των σχολείων για να αποκτήσει το στεγνό σχολικό περιβάλλον χρώμα και να καλλιεργηθεί εξ απαλών ονύχων μια οικολογική συνείδηση.
Να μάθουν να σέβονται τη φύση μέσω της έγνοιας της φροντίδας. Μέσω του αναίσθητου στα περιβαλλοντολογικά ζητήματα σχολείου.»