Ελλάς, Στρατός, Ορθοδοξία!

Posted by Κρείτων Κουσουράτος on May 25, 2008

Ζούμε σε μια χώρα τίμια, πλην πτωχή. Αυτό είναι πασίδηλον. Η πτωχή Ελλάδα, σα στοργική μητέρα, μετρά τους λιγοστούς οβολούς που έχει στην τσέπη της, αλλά, δυστυχώς, αδυνατεί να βρει τα λεφτά για να ταΐσει τα αγαπημένα της παιδιά. Αι διεθνεί συγκυρίαι, την αναγκάζουν τα ολίγα εισοδήματά της να τα ξοδεύει εις οπλικά συστήματα, ώστε τα παιδιά της να αισθάνονται ασφαλή ενάντια στις φίλες γειτόνους χώραι.

Πλην, η μητέρα Ελλάδα, έχει μια πλουσία αδελφή. Η οποία λέγεται Χριστιανική Ορθόδοξος Εκκλησία. Ράκη αν φορά η πατρίδα μας, χρυσά άμφια φέρει η αδελφή της εκκλησία. Αδύνατα αν είναι τα τέκνα της Ελλάδος, παχυλά είναι τα τέκνα της Εκκλησίας. Η Ελλάδα όμως αγαπά την αδελφή της και δεν της ζητά χρήματα για να ξεφύγει από τη φτώχεια της.

Η κατάστασις αυτή σκανδαλίζει τινές αθέους, οι οποίοι αιτούνται - άκουσον άκουσον! - να φορολογηθεί η αδελφή Εκκλησία! Αν είναι δυνατόν! Εννοούν, δηλαδή, αυτοί οι άθεοι, να χάσουμε την εθνική μας ταυτότητα, τις παραδόσεις μας, τη ρίζα μας την ίδια!

Ωστόσο, οι φίλοι της Εκκλησίας, έχουν συχνά αντιπαραβάλει το επιχείρημα πως, εν καιρώ πολέμου, τα χρυσά σκεύη της Εκκλησίας, λιώνουν και γίνονται όπλα, ώστε η πατρίς μας να αποκρούσει τον εχθρόν.

Μεταξύ μας όμως, το κόμμα μας (το οποίο θέλει να τα έχει καλά με όλους) αναγνωρίζει δίκιο και στους μεν, και στους δε. Είναι όντως σκανδαλώδης ο πλούτος της θείας μας απέναντι στη φτώχεια της μητέρας μας. Από την άλλη, δεν είναι δυνατόν να απομακρυνθούμε από τας ελληνοχριστιανικάς μας παραδόσεις! Γίνεται να ικανοποιηθούν και αι δύο πτέρυγαι;

Το κόμμα μας, βρήκε τη λύση!

Κατ’ αρχήν: το άκρως απόρρητο σχέδιο ελληνοτουρκικού πολέμου, όπως ξέρουν όλοι οι έλληνες που έχουν πάει στρατό ή διαβάζουν προσεκτικά τις εφημερίδες, προβλέπει πως, ένας ελληνοτουρκικός (τυχαίο το όνομα της γείτονος χώρας) πόλεμος, θα διαρκούσε περί την εβδομάδα. Είναι φανερό πως, μέσα σε μια εβδομάδα, δεν υπάρχει χρόνος ούτε καν να λιώσουν τα χρυσά σκεύη της εκκλησίας, πόσο μάλλον να γίνει η παραγγελία των όπλων και να μας παραδωθούν (δεδομένου πως θα λείπουν και υπάλληλοι από τα ΕΛ.ΤΑ.).

Γίνεται όμως να αρνηθούμε στη θεία μας Εκκλησία τον εθνοσωτήριο αυτό ρόλο; Όχι βέβαια!

Η πρότασή μας λοιπόν: ας αναλάβει η Εκκλησία το στρατιωτικό μέρος του προϋπολογισμού της Ελλάδος. Με αυτόν τον τρόπο, θα είναι συνεπής εις τον ιστορικό της ρόλο, η δε Ελλάδα θα ανακουφιστεί από ένα μεγάλο μέρος των τακτικών της εξόδων. Με αυτόν τον τρόπο δεν προσβάλλονται οι χριστιανοί, αφού τοιουτοτρόπως επικυρώνεται το ιστορικό χρέος της εκκλησίας, ικανοποιούνται και οι άθεοι οι οποίοι θα δουν επιτέλους την Εκκλησία να συμβάλει ουσιαστικά στην οικονομική ανάπτυξη του τόπου.

(Μένει να ταιριάξω πως αυτό δε θα κοντράρει με το διαχωρισμό κράτους-εκκλησίας τον οποίο υποστηρίζουμε, ομού μετά του μακαριστού Χριστοδούλου - ο οποίος επίσης το υποστήριζε πριν γίνει αρχιεπίσκοπος. Αλλά και πάλι, είναι απαραίτητο τα πολιτικά προγράμματα των κομμάτων να έχουν συνέπεια; )

Το αιδοίον της Σαπφούς (με ολίγην Μακεδονία)

Posted by Κρείτων Κουσουράτος on May 3, 2008

Παρακολουθώ τις τελευταίες ημέρες, με μεγάλη περιέργεια, τη διαμάχη που έχει ανοίξει γύρω από την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων τριών κατοίκων της Λέσβου ενάντια στην Ομοφυλοφιλική Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδος. Άφησα μάλιστα και σχόλιο στο φίλο μου τον Τελεολογικό, το οποίο όμως δεν έγινε αντιληπτό κι έτσι νοιώθω την ανάγκη να το επεκτείνω κάπως περισσότερο.

Γενικώς, οι αρχαίοι Έλληνες δεν ήταν πολιτικώς ορθοί. Οι επιθετικοί χαρακτηρισμοί με γεωγραφική προέλευση έδιναν κι έπαιρναν. Κρητίζειν, Σίφνιος γάμος, Λήμνιο έγκλημα και γενικώς, έκαναν τέτοια ρατσιστικά ατοπήματα. Ο Λουκιανός, στους Εταιρικούς Διαλόγους του κάνει λόγο για κάποιες Λέσβιες λεσβίες, αλλά αυτό είναι μάλλον συμπτωματικό. Για τον Αριστοφάνη το «λεσβιάζειν» αναφέρεται μάλλον στην προτίμηση για το στοματικό έρωτα, χωρίς να διασαφηνίζεται ποτέ αν αυτός είναι ομοφυλοφιλικός ή ετεροφυλοφιλικός.

Ευτυχώς αυτές οι ρατσιστικές, αντιδημοκρατικές εποχές έχουν παρέλθει, και σήμερα έχουμε πολιτική ορθότητα, μια αρετή εις την οποία το ΚΟΥΣΟΥΡΙ φυλάττει Θερμοπύλας!

Πλην όμως, ως ΚΟΥΣΟΥΡΙ, πιστεύουμε και σε άλλες δημοκρατικές αρχές, όπως π.χ. το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού. Κι εδώ, το Λεσβιακό ζήτημα παρουσιάζει σημαντικές ομοιότητες με το Μακεδονικό. Δεχόμαστε τον αυτοπροσδιορισμό των γειτόνων; Κι αν δεχόμαστε τον αυτοπροσδιορισμό των γειτόνων, γιατί να μη δεχτούμε και το δικό μας αυτοπροσδιορισμό; Παραβιάζει ο αυτοπροσδιορισμός των Σκοπιανών / Λεσβιών το αντίστοιχο δικαίωμα των Μακεδόνων / Λέσβιων; Δύσκολα πράγματα… Αναλογιστείτε! Μια λάθος απόφαση του εδώ δικαστηρίου μπορεί να ανοίξει την κερκόπορτα για τη φίλη και γείτονο χώρα στα βόρεια σύνορά μας!

Βρισκόμαστε στο σταυροδρόμι της πολιτικής ορθότητας και του δικαιώματος του αυτοπροσδιορισμού. Ποιος θα λύσει το Γόρδιο Δεσμό;

Ένα ακόμα ζήτημα που ανέκυψε, είναι αυτό της αξίας της Σαπφούς. Από όσο μπόρεσα να καταλάβω από τα σχόλια στις διάφορες συζητήσεις, η αξία των ποιημάτων της Σαπφούς διαφοροποιείται πλήρως στην περίπτωση που η γλώσσα θήλεος τινός άγγιξε το αιδοίον της ποιήτριας: αν το συγκεκριμένο γεγονός δεν συνέβη, η Σαπφώ είναι μια μεγάλη ποιήτρια και δέκατη μούσα της αρχαιότητας. Εάν όντως συνέβη, είναι ντροπή και όνειδος για τη Λέσβο και για όλο τον αρχαίο πολιτισμό! Τελικά η επίδραση του λεσβιακού έρωτα είναι μεγάλο μυστήριο. Όπως ο χριστιανικός γάμος, αμφότεροι έχουν τη δυνατότητα «να μεταβάλλουν πράγματα, να αλλοιώνουν καταστάσεις, να μεταμορφώνουν γεγονότα, να καθιστούν το αμαρτωλόν άγιον, το απηγορευμένον ευλογημένον, να υψώνουν το γεώδες εις τον ουρανόν».

Τώρα, για ποιο λόγο ο λεσβιακός έρωτας δεν συγκαταλέγεται στα μυστήρια της ορθοδόξου εκκλησίας, θα σας γελάσω.

Συγνώμη για την παρέμβαση και τη σεξουαλική σκηνή (έχουμε και νούμερα να ανεβάσουμε) συνεχίζω στο θέμα!

Η μόνη λοιπόν λύση που διαβλέπω στο θέμα, είναι να ακολουθήσουμε τις προτροπές της πολιτικής ορθότητος, και, τῃ αρωγῄ του queer theory, να συμφωνήσουμε πως οι λεσβίες πρέπει να αποκαλούνται (πολιτικώς) ορθότερα ως «γυναίκες με μη συμβατικό σεξουαλικό προσανατολισμό», για συντομία ΓΜΜΣΣΠ ή ΓΥΜΕΜΗΣΥΣΕΠΡΟ ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων!

Και, για την ιστορία, ας αναφέρω πως η προγιαγιά μου ήτο Λεσβία (από την Καλλονή, όχι από τη Μυτιλήνη όπως του Μποστ) άρα είμαι κι εγώ κατά 1/8 λεσβίος και μάλιστα Καλλονός!

Λαϊκή μουσική κι εξωτερική πολιτική

Posted by Κρείτων Κουσουράτος on April 30, 2008

Το παρον ποστ είναι αφιερωμένο στο συναγωνιστή Περίκαλλο, με τη διεισδυτική ματιά στην αλληλεξάρτηση των πάντων.

Θα αντιπαρέλθω την πρόσφατη επικαιρότητα, σύμφωνα με την οποία η κατάσταση της εξωτερικής μας πολιτικής έχει αλλάξει, ως ένα πρόσκαιρο, περιστασιακό φαινόμενο το οποίο δε συνάδει με τη διαχρονικότητα της πολιτικής μας παράδοσης, και θα επικεντρωθώ σε αυτό που για χρόνια ξέρουμε γι’ αυτήν: πως είναι κακομοίρικη.

Δυστυχώς, δε γνωρίζω να έχει γίνει ποτέ μια μελέτη εις βάθος η οποία να προσδιορίζει τις αιτίες της πάγιας αυτής κατάστασης. Ωστόσο, εγώ δράττομαι από τα σοφά λόγια του σεναρίου της ταινίας «High Fidelity», όπου διαβάζουμε:

What came first, the music or the misery? People worry about kids playing with guns, or watching violent videos, that some sort of culture of violence will take them over. Nobody worries about kids listening to thousands, literally thousands of songs about heartbreak, rejection, pain, misery and loss. Did I listen to pop music because I was miserable? Or was I miserable because I listened to pop music? 

Επεκτείνοντας το σκεπτικό στο χώρο της πολιτικής ας αναρωτηθούμε λίγο για τη μουσική που ψυχαγωγεί τους πολιτικούς μας. Οι οποίοι πολιτικοί μας, ευρισκόμενοι πάντα κοντά στο λαό, ψυχαγωγούνται ακριβώς όπως ο απλός λαός: με σουξέ της λαϊκής μουσικής (ο όρος «λαϊκο-ποπ» θα πρέπει να απορριφθεί ως πλεονασμός). Κι εδώ εντοπίζω το πρόβλημα.

Κάποτε, το λαϊκόν άσμα εκάλυπτε ένα ευρύ φάσμα θεματολογίας: «σε θέλω-με θέλεις», «σε θέλω - δε με θέλεις», «με θέλεις - δε σε θέλω», «δε σε θέλω-δε με θέλεις» κ.ο.κ. σε διάφορες παραλλαγές. Ενίοτε, μάλιστα, δεν έλειπαν και οι πολιτικές προεκτάσεις: ποιος έχει ξεχάσει άραγε το ιστορικό «είσαι σκέτο παρακράτος»; Με τέτοιους τρόπους, το Ελληνικό Τραγούδι ήταν ένα προνομιακό μέσο επικοινωνίας μεταξύ του απλού λαού και των ηγετών του.

Περί τη δεκαετία του 1990 όμως, τα πράγματα άλλαξαν. Το ελληνικό τραγούδι κατελήφθη, αργά αλλά σταθερά, από μία και μόνη θεματολογία: τα «τραγούδια θύματος». Δεν έχουμε να κάνουμε με την απλή κατηγορία «σε θέλω - δε με θέλεις», αλλά με τη συγκεκριμένη κατηγορία «με πλήγωσες, με κορόιδεψες, με κεράτωσες, σε θέλω πίσω»! Και, επίσης, δε μιλάμε για φαινόμενα ενός μόνο δίσκου. Ακόμα και μεγάλοι καλλιτέχνες, όπως η Βανδή κι ο Πλούταρχος, έχουν χτίσει την καριέρα τους σχεδόν αποκλειστικά με τέτοια τραγούδια.

Κάντε τώρα τη σύγκριση: κάποτε, ο υπουργός εξωτερικών ξεκινούσε για το γραφείο του ακούγοντας από το ραδιόφωνο το «είναι γάτα ο κοντός με τη γραβάτα». Δε θυμάμαι αν ήταν κοντός τότε ο υπουργός εξωτερικών, ακόμα όμως κι αν ήταν, κέρδιζε πόντους μόνο και που άκουγε το τραγούδι!

Σκεφτείτε τώρα την πανύψηλη Ντόρα, να οδηγεί το αμάξι για το γραφείο, να διαπραγματευτεί ας πούμε για το Μακεδονικό, και να ακούει από το ραδιόφωνο «πως να το εξηγήσω, τόσα βράδια μόνος και δεν έρχεσαι, δε με σκέφτεσαι»! Πώς να λειτουργήσει η γυναίκα; Θα της πάει ο νους στην Κοντολίζα η οποία έχει μέρες να την πάρει τηλέφωνο, θα αισθανθεί χωρίς στήριξη από την Αμερική, πάει η αυτοπεποίθησή της, κουρέλι της έγινε! Άντε να διαπραγματευτείς μετά!

Γι’ αυτό, θα πρέπει να επαναξιολογήσουμε την εθνική μας ψυχολογία, στη βάση του σύγχρονου ελληνικού τραγουδιού. Ίσως το νέο δόγμα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής να μην ξεκινήσει από αλλαγή του υπουργού εξωτερικών, αλλά από μια αναθεώρηση στην τραγουδοποιΐα του Φοίβου και του Καρβέλα.