Πάνω σε μια ιδέα του Ροΐδη, και με φωτογραφίες δανεισμένες από το Πόντος και Αριστερά, ένα βίντεο αφιερωμένο στον αγώνα του κ. Σανιδά να μας κρατήσει αγνούς και ηθικούς. Την έκφραση «Αντίδικος του Πολίτη» τη δανείστηκα από τον E-Lawyer.
Ευχαριστώ τον Τελεολογικό για την πολύτιμη βοήθειά του.
(Φόλλοου απ παλαιότερου ποστ.)
Και, ναι, ο αγώνας δικαιώθηκε! Η Ελλάδα βρίσκεται στη δεύτερη θέση παγκοσμίως σε ώρες εργασίας!
Τους πανηγυρισμούς, τους εορτασμούς και τις συνεντεύξεις τύπου δε βλέπω και ανησυχώ…
Χρόνια είχα έναν καημό να πάω μια μέρα στην Τήλο και τελικά τα κατάφερα το καλοκαίρι του 2005.
Για το δήμαρχο του νησιού είχα ακούσει πιο πριν. Μανιάτης στην καταγωγή, σπούδασε γιατρός. Το αγροτικό του τον έστειλε στο νησί αυτό κι εκείνος έμεινε εκεί. Εκλέγεται σταθερά δήμαρχος για πάνω από μια εικοσαετία.
Κατά τα φαινόμενα, είχε κάνει δουλειά. Η καθημερινή συγκοινωνία της Τήλου με τη Ρόδο, γινόταν από ένα ταχύπλοο το οποίο έφευγε κάθε μέρα από το λιμάνι της Ρόδου, ταχύπλοο το οποίο ανήκει σε δημοτική ναυτιλιακή εταιρεία του νησιού.
Όσοι παρακολουθούν μάλιστα τις ειδήσεις, θα θυμούνται ίσως τους κατοίκους του νησιού να έχουν αποκλείσει το λιμάνι του νησιού στα καράβια, όταν το υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, σε μια εμπνευσμένη του απόφαση, αποφάσισε να κόψει την κρατική επιχορήγηση σε αυτό ακριβώς το κανάλι. Τον θυμάμαι επίσης σε ένα δελτίο ειδήσεων, όταν πάλι είχε γίνει φασαρία με τα δρομολόγια των Δωδεκανήσων, και ειδικότερα των πλοίων του Αργούδημου, να διαμαρτύρεται για την κατάσταση και να λέει ειλικρινέστατα: «κοιτάξτε, αν δεν έρθει το καράβι, το νησί αύριο δε θα έχει να φάει».
Η επίσκεψη στο νησί με άφησε με ανάμεικτες εντυπώσεις. Το πράσινο που υπόσχονταν οι ταξιδιωτικοί οδηγοί δεν το βρήκα, ενώ η πρώτη άποψη από το λιμάνι, ήταν αυτή ενός άναρχα, κατά τα ελληνικά ήθη, δομημένου τουριστικού οικισμού ο οποίος, όχι μόνο δεν είχε κάτι το ιδιαίτερο, αλλά, επιπλέον τα σπίτια του είχαν χτιστεί σε κυκλαδίτικο στυλ! Παρ’ όλα αυτά, υπήρχε οργανωμένος χώρος με πληροφορίες για τα καταλύματα του νησιού καθώς επίσης και μια δημοτική γραμμή λεωφορείου η οποία είχε - για τα μέτρα ενός ακριτικού νησιού - αρκετά τακτικά δρομολόγια. Ο δήμαρχος φαινόταν πως έκανε δουλειά.
Κάποια στιγμή έπιασα την κουβέντα με μια κάτοικο του νησιού, η οποία μου διηγήθηκε μιαν άλλη όψη. Ο δήμαρχος, έλεγε, είναι ο μοναδικός γιατρός στο νησί, κάτι το οποίο το εκμεταλλεύτηκε για να μαζέψει ψήφους. Από το διορισμό του και μετά, φρόντισε να διορίσει το μισό νησί στις δημοτικές επιχειρήσεις. Και πως επίτηδες δεν αφήνει να αναγεννηθεί το Μικρό Χωριό, το χωριό-φάντασμα του νησιού, επειδή θα παρεμπόδιζε την ομαλή λειτουργία της μοναδικής ντισκοτέκ του νησιού, ιδιοκτησίας του αδερφού του.
Αλήθεια; Ψέμματα; Δεν μπορώ να ξέρω. Από τη μια, η Τήλος έδειχνε ένα νησί που με το ζόρι μπορούσε να θρέψει τους κατοίκους του. Ο διορισμός στη δημοτική επιχείρηση είναι μια κάποια λύση, ακόμα και με τα λεφτά των φόρων μας. Από την άλλη, πρόλαβα να αντιληφθώ πως το νησί, όπως κάθε μέρος στην Ελλάδα, έχει τις διαιρέσεις του: Λιβαδιώτες εναντίον Μεγαλοχωριτών από τη μιά, φίλοι κι εχθροί του δημάρχου από την άλλη. Το μόνο για το οποίο είμαι σίγουρος για το δήμαρχο της Τήλου είναι πως δεν κινδυνεύει η καρέκλα του. Κι έτσι, απαλλαγμένος από το «πολιτικό κόστος», έχει την ευχέρεια να παίρνει τολμηρές αποφάσεις.
Και πάλι όμως, αναρωτιέμαι τι μπορεί να είπε στους κατοίκους του νησιού για την πρόσφατη απόφασή του να τελέσει γάμο ομοφυλοφίλων. Λέτε το όραμα των Τηλιακών να είναι να γίνουν μια δεύτερη Μύκονος; Τα κυκλαδίτικα σπίτια στα Λειβάδια, κάτι τέτοιο δείχνουν…
Παρακολουθώ τις τελευταίες ημέρες, με μεγάλη περιέργεια, τη διαμάχη που έχει ανοίξει γύρω από την αίτηση ασφαλιστικών μέτρων τριών κατοίκων της Λέσβου ενάντια στην Ομοφυλοφιλική Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδος. Άφησα μάλιστα και σχόλιο στο φίλο μου τον Τελεολογικό, το οποίο όμως δεν έγινε αντιληπτό κι έτσι νοιώθω την ανάγκη να το επεκτείνω κάπως περισσότερο.
Γενικώς, οι αρχαίοι Έλληνες δεν ήταν πολιτικώς ορθοί. Οι επιθετικοί χαρακτηρισμοί με γεωγραφική προέλευση έδιναν κι έπαιρναν. Κρητίζειν, Σίφνιος γάμος, Λήμνιο έγκλημα και γενικώς, έκαναν τέτοια ρατσιστικά ατοπήματα. Ο Λουκιανός, στους Εταιρικούς Διαλόγους του κάνει λόγο για κάποιες Λέσβιες λεσβίες, αλλά αυτό είναι μάλλον συμπτωματικό. Για τον Αριστοφάνη το «λεσβιάζειν» αναφέρεται μάλλον στην προτίμηση για το στοματικό έρωτα, χωρίς να διασαφηνίζεται ποτέ αν αυτός είναι ομοφυλοφιλικός ή ετεροφυλοφιλικός.
Ευτυχώς αυτές οι ρατσιστικές, αντιδημοκρατικές εποχές έχουν παρέλθει, και σήμερα έχουμε πολιτική ορθότητα, μια αρετή εις την οποία το ΚΟΥΣΟΥΡΙ φυλάττει Θερμοπύλας!
Πλην όμως, ως ΚΟΥΣΟΥΡΙ, πιστεύουμε και σε άλλες δημοκρατικές αρχές, όπως π.χ. το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού. Κι εδώ, το Λεσβιακό ζήτημα παρουσιάζει σημαντικές ομοιότητες με το Μακεδονικό. Δεχόμαστε τον αυτοπροσδιορισμό των γειτόνων; Κι αν δεχόμαστε τον αυτοπροσδιορισμό των γειτόνων, γιατί να μη δεχτούμε και το δικό μας αυτοπροσδιορισμό; Παραβιάζει ο αυτοπροσδιορισμός των Σκοπιανών / Λεσβιών το αντίστοιχο δικαίωμα των Μακεδόνων / Λέσβιων; Δύσκολα πράγματα… Αναλογιστείτε! Μια λάθος απόφαση του εδώ δικαστηρίου μπορεί να ανοίξει την κερκόπορτα για τη φίλη και γείτονο χώρα στα βόρεια σύνορά μας!
Βρισκόμαστε στο σταυροδρόμι της πολιτικής ορθότητας και του δικαιώματος του αυτοπροσδιορισμού. Ποιος θα λύσει το Γόρδιο Δεσμό;
Ένα ακόμα ζήτημα που ανέκυψε, είναι αυτό της αξίας της Σαπφούς. Από όσο μπόρεσα να καταλάβω από τα σχόλια στις διάφορες συζητήσεις, η αξία των ποιημάτων της Σαπφούς διαφοροποιείται πλήρως στην περίπτωση που η γλώσσα θήλεος τινός άγγιξε το αιδοίον της ποιήτριας: αν το συγκεκριμένο γεγονός δεν συνέβη, η Σαπφώ είναι μια μεγάλη ποιήτρια και δέκατη μούσα της αρχαιότητας. Εάν όντως συνέβη, είναι ντροπή και όνειδος για τη Λέσβο και για όλο τον αρχαίο πολιτισμό! Τελικά η επίδραση του λεσβιακού έρωτα είναι μεγάλο μυστήριο. Όπως ο χριστιανικός γάμος, αμφότεροι έχουν τη δυνατότητα «να μεταβάλλουν πράγματα, να αλλοιώνουν καταστάσεις, να μεταμορφώνουν γεγονότα, να καθιστούν το αμαρτωλόν άγιον, το απηγορευμένον ευλογημένον, να υψώνουν το γεώδες εις τον ουρανόν».
Τώρα, για ποιο λόγο ο λεσβιακός έρωτας δεν συγκαταλέγεται στα μυστήρια της ορθοδόξου εκκλησίας, θα σας γελάσω.
Συγνώμη για την παρέμβαση και τη σεξουαλική σκηνή (έχουμε και νούμερα να ανεβάσουμε) συνεχίζω στο θέμα!
Η μόνη λοιπόν λύση που διαβλέπω στο θέμα, είναι να ακολουθήσουμε τις προτροπές της πολιτικής ορθότητος, και, τῃ αρωγῄ του queer theory, να συμφωνήσουμε πως οι λεσβίες πρέπει να αποκαλούνται (πολιτικώς) ορθότερα ως «γυναίκες με μη συμβατικό σεξουαλικό προσανατολισμό», για συντομία ΓΜΜΣΣΠ ή ΓΥΜΕΜΗΣΥΣΕΠΡΟ ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων!
Και, για την ιστορία, ας αναφέρω πως η προγιαγιά μου ήτο Λεσβία (από την Καλλονή, όχι από τη Μυτιλήνη όπως του Μποστ) άρα είμαι κι εγώ κατά 1/8 λεσβίος και μάλιστα Καλλονός!
Ο πρόεδρος του Κόμματος Υπαρκτού Σουρρεαλισμού και Ικολογοίας, εύχεται ο καινούργιος χρόνος να είναι γεμάτος Υγεία και Σουρρεαλισμό.
Πλην όμως, επειδή η πολιτική τρέχει, σήμερα θα ασχοληθούμε με ένα καυτό θέμα της πολιτικής ζωής των Ελλήνων: τη μπάλλα.
Άλλη μια αγωνιστική πέρασε και ήταν γεμάτη από παράπονα: πέναλτυ την τελευταία στιγμή, ακυρωμένα γκολ και για άλλη μια φορά επίκεντρο της συζήτησης είναι η διαιτησία. Φράση κλειδί: αλλοίωση αποτελέσματος.
Ας το πάρουμε λογικά το πράγμα: θέλουμε ένα πρωτάθλημα όπου τα αποτελέσματα δε θέλουμε να αλλοιώνονται. Όμως οι κανονισμοί του ποδοσφαίρου είναι τέτοιοι που επιτρέπουν στο διαιτητή να μπορεί, αν θέλει, να αλλοιώσει κάποιο αποτέλεσμα. ΟΚ, τότε, ας αλλάξουμε τους κανονισμούς.
Τι μπορεί να αλλάξει ένα αποτέλεσμα υπέρ μιας ομάδας;
Είναι λοιπόν τόσο απλό, θα λέγανε πολλοί: αφού τα παραπάνω δημιουργούν πρόβλημα, ας τα καταργήσουμε. Καμμία ακύρωση γκολ, κανένα πέναλτυ, καμμία αποβολή! Τα αποτελέσματα των αγώνων έτσι θα είναι πιο δίκαια και το ελληνικό ποδόσφαιρο θα έρθει πιο κοντά στον αυθεντικό του χαρακτήρα, το γνωστό «δίτερμα αλάνας».
Όμως αυτή η απλή ρύθμιση, στερείται φαντασίας. Είναι ακόμα μια λύση του τύπου «πονάει δόντι, κόψει κεφάλι» η οποία τιμωρεί τις μικρές ομάδες, μαζί με τις μεγάλες. Χρειάζεται μια λύση με περισσότερη φαντασία. Μια λύση η οποία θα τιμωρεί μόνο τις μεγάλες ομάδες, αυτές που έχουν πράγματι τη δυνατότητα να χρηματίσουν το διαιτητή.
Η πρότασή μας:
Είναι φανερό πως τα παραπάνω μέτρα, όχι μόνο χτυπάνε το φαινόμενο της κακής διαιτησίας στη ρίζα του, αλλά, επιπλέον, έχουν την ιδιότητα να αυτο-προσαρμόζονται ώστε να ευνοούν τις αδύνατες ομάδες. Δεδομένου δε πως ο μέσος οπαδός φίλαθλος εκτονώνει το γενετήσιο ένστικτό του μέσω του ποδοσφαίρου, δεν πρόκειται παρά για μια υλοποίηση του παλλαϊκού αιτήματος υπέρ της αναπαραγωγής του πτωχού. Το ελληνικό πρωτάθλημα θα αποκτήσει και πάλι ενδιαφέρον, η νικήτρια στήλη του ΠΡΟ-ΠΟ θα γίνει τελείως απρόβλεπτη.
Το μόνο πραγματικό μειονέκτημα είναι πως δε θα γνωρίζουμε τον πρωταθλητή από την αρχή της χρονιάς, κι η έλλειψη προγραμματισμού σε αυτή τη χώρα είναι κάτι που πραγματικά μας ταλανίζει. Αλλά, τι να κάνουμε, χρειάζονται και λίγες θυσίες!
Όλοι το ξέρουμε πως οι Έλληνες είμαστε τεμπέλικος λαός. Αυτό έρχονται να επιβεβαιώσουν και τα επίσημα στοιχεία του ΟΟΣΑ. Δείτε:
Όπως βλέπετε, η τιμημένη μας χώρα βρίσκεται μόλις στην έκτη θέση από πλευράς εργατικότητας. Και καλά να μας αφήνουν πίσω τους οι αξιέπαινοι Ιάπωνες. Αλλά να μένουμε πίσω από κάτι τεμπελχανάδες όπως οι Μεξικάνοι; Απαράδεκτο!
Επειδή δε δέχτηκα την παραπάνω στατιστική, είπα να κάνω μερικούς λογαριασμούς. Έχουμε και λέμε, 52 εβδομάδες το μήνα, με 5 εργάσιμες ημέρες μας κάνουν 260 εργάσιμες το χρόνο. Μείον 12 επίσημες αργίες και 20 μέρες κανονική άδεια μένουν 228 ημέρες, με 8ωρο μας κάνουν 1824 ώρες εργασίας το χρόνο. Κάτι που μας φέρνει πολύ κοντά στην Ιαπωνία.
Έλα όμως που αυτό δεν ισχύει στον ιδιωτικό τομέα, όπου, αν έχεις φιλότιμο, θα κάτσεις 9 ώρες - άλλο αν δεν καταγράφονται πουθενά. Με αυτήν την απλή προσθήκη της μιας ώρας, οι εργάσιμες ώρες ανά έτος, σκαρφαλώνουν στις 2052 ώρες και μας φέρνουν πανηγυρικά στη δεύτερη θέση, έχοντας σπάσει το ψυχολογικό φράγμα των 2000 ωρών!
Υπάρχουν φυσικά και οι λιγότερο τυχεροί, για τους οποίους το φυσιολογικό είναι 10ωρο εργασίας. Αμέσως αμέσως φτάσαμε τις 2280 ώρες εργασίας και το να κλέψουμε την πρωτιά από την Κορέα δε μοιάζει τόσο άπιαστο!
Και πράγματι, με 11ωρο εργασίας, ανεβαίνουμε στις 2508 ώρες εργασίας το χρόνο κι οι Κορεάτες βλέπουν τη σκόνη μας.
Μην γκρινιάζετε στον εργοδότη σας που επιβάλλει απλήρωτες υπερωρίες. Το κάνει για τη δόξα της χώρας. Γκρινιάξτε σε αυτούς τους αλητήριους του ΟΟΣΑ που μας αρνούνται την πρωτιά!
Τα τελευταία χρόνια, ένα νέο αίτημα έχει αρχίσει να εμφανίζεται: η άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων.
Ειλικρινά αδυνατώ να κατανοήσω τόσο το αίτημα, όσο και τη λογική πίσω από αυτό. Θα γλυτώσουμε από τους μονίμους υπαλλήλους που δεν είναι παραγωγικοί; Όχι, αφού αυτοί έχουν το κεκτημένο τους. (Άρα, μήπως κι αυτό είναι, μετά το ασφαλιστικό, άλλη μια μεθόδευση εναντίον της γενιάς των 30άρηδων, η οποία για αγνώστους λόγους βρίσκεται μονίμως στο στόχαστρο; ) Άρα δε θα αυξηθεί η παραγωγικότητα του δημοσίου. Οι όποιες απολύσεις στο δημόσιο θα γίνονται αξιοκρατικά; Ας σοβαρευτούμε, ξέρουμε πολύ καλά σε τι χώρα ζούμε. Με δυο λόγια, έχει καμμία σχέση η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων με την ποιότητα της εξυπηρέτησης; Απολύτως καμμία.
Τότε; Ποιος ο λόγος που αυτό το παράλογο αίτημα έχει τόσο ευρεία αποδοχή;
Ας φανταστούμε κάποιον δημόσιο υπάλληλο. Δεν ανησυχεί για το αν θα έχει δουλειά αύριο. Δεν ανησυχεί για το αν θα πάει καλά η επιχείριση. Δεν χρειάζεται καν να νοιάζεται για τον πελάτη του. Μπορεί κάλλιστα να πηγαίνει το πρωΐ στη δουλειά, να απλώνει τα πόδια του πάνω στο γραφείο, να διαβάζει την εφημερίδα του, να σερφάρει στο ίντερνετ, να κάνει τέλος πάντων ό,τι του αρέσει, και, το καλύτερο, να πληρώνεται για αυτήν την ώρα.
Πού είναι το κακό σε όλα αυτά; Η παραπάνω παράγραφος δεν περιγράφει την ιδανική δουλειά για όλους εμάς που δεν είμαστε δημόσιοι υπάλληλοι; Όλοι δε θα θέλαμε να έχουμε μια τέτοια δουλειά;
(Όχι όλοι, αλλά επειδή αυτή η απάντηση μου χαλάει τη λογική συνέπεια του επιχειρήματος, θα την προσπεράσω.)
Ναι, όλοι θα θέλαμε μια τέτοια δουλειά. Τότε, μήπως η άρση της μονιμότητας προκύπτει από έναν ανομολόγητο φθόνο προς μερικούς τυχερούς συμπολίτες μας;
Γιατί να είμαστε τόσο κακοί άνθρωποι; Γιατί να φθονούμε τον διπλανό μας για την ευτυχία του; Γιατί να ευχόμαστε, όπως στο Χριστοδούλειο ανέκδοτο, να του καεί η περιουσία; Ακόμα χειρότερα, γιατίο φθόνος αυτός να μας τυφλώνει και να ζητάμε τον περιορισμό στα εργασιακά δικαιώματα μιας άλλης ομάδας, κάτι πο, αργά ή γρήγορα, θα βλάψει κι εμάς τους ίδιους;
Ας σκεφτούμε πιο δημιουργικά, κι ας το πάμε ακόμα παραπέρα: γιατί να μη διεκδικούμε κι εμείς τα ίδια δικαιώματα; Γιατί να μην επιζητούμε μια ανάλογη τύχη στην εργασία μας;
Το κόμμα μας, υποστηρίζει την επέκταση της μονιμότητας σε όλα τα επαγγέλματα και στον ιδιωτικό τομέα. Οποιοσδήποτε πιάνει δουλειά σε οποιαδήποτε εταιρεία, θα υπογράφει μόνιμη σύμβαση εργασίας. Πρόκειται για μια εξαιρετική ρύθμιση η οποία θα εμπνεύσει ασφάλεια σε όλους τους εργαζομένους και θα ανακουφίσει ειδικά τους νέους οι οποίοι έχουν τεράστιες δυσκολίες στο να βρουν μια σίγουρη δουλειά.
Εντάξει, θα πουν μερικοί, κι οι εργοδότες τι θα κάνουν, όταν δε θα μπορούν να απειλήσουν πως θα απολύσουν τους υπαλλήλους τους; Πώς θα διασφαλιστεί η παραγωγικότητα και, κατ’ επέκταση, η βιωσιμότητα της επιχείρισης;
Μα εκεί βρίσκεται το μεγαλοφυές της ιδέας: σε πρώτη φάση, αφού οι εργοδότες θα γεμίσουν απρόθυμους υπαλλήλους, η πρώτη διέξοδος που θα έχουν, θα είναι να προσλάβουν κι άλλους, ώστε να βγαίνει η δουλειά! Έτσι, η ανεργία θα εκμηδενιστεί! Η επιχείριση θα βασίζεται στους λίγους φιλότιμους (όχι πως και σήμερα συμβαίνει κάτι το διαφορετικό) και όλα θα κυλάνε ρολόι!
Σε δεύτερη φάση, όταν η δεξαμενή των ανέργων θα έχει εξαντληθεί, οι εργοδότες θα έχουν κι άλλα εργαλεία για τους ανθρώπινους πόρους τους. Αφού δε δουλεύουν, θα πρέπει να δώσουν κίνητρα στους υπαλλήλους τους, ώστε να δουλέψουν. Αλλά, προσέξτε, με τη μονιμότητα πάνω από τα κεφάλια τους, θα πρέπει τα κίνητρα να είναι ουσιαστικά. Άρα, πραγματικές αυξήσεις, προαγωγές γι’ αυτούς που όντως δουλεύουν (κι όχι στους κλικαδόρους) και, πάνω από όλα, πραγματικά καλύτερες συνθήκες εργασίας. Κι ούτε για ιδέα απλήρωτες υπερωρίες.
Στη δεύτερη φάση, η Ελλάδα, όχι μόνο θα ξεφύγει από τον εργασιακό μεσαίωνα, αλλά θα γίνει μια χώρα παράδεισος για τους εργαζομένους.
Το μόνο που χρειάζεται, να δούμε το σωστό, πέρα από φθόνους, και να το τολμήσουμε.
(Τον Σκανδαλίδη τον έβαλα για να αυξήσω τις θεάσεις του blog μου.)
