Πάνω σε μια ιδέα του Ροΐδη, και με φωτογραφίες δανεισμένες από το Πόντος και Αριστερά, ένα βίντεο αφιερωμένο στον αγώνα του κ. Σανιδά να μας κρατήσει αγνούς και ηθικούς. Την έκφραση «Αντίδικος του Πολίτη» τη δανείστηκα από τον E-Lawyer.
Ευχαριστώ τον Τελεολογικό για την πολύτιμη βοήθειά του.
Χρόνια είχα έναν καημό να πάω μια μέρα στην Τήλο και τελικά τα κατάφερα το καλοκαίρι του 2005.
Για το δήμαρχο του νησιού είχα ακούσει πιο πριν. Μανιάτης στην καταγωγή, σπούδασε γιατρός. Το αγροτικό του τον έστειλε στο νησί αυτό κι εκείνος έμεινε εκεί. Εκλέγεται σταθερά δήμαρχος για πάνω από μια εικοσαετία.
Κατά τα φαινόμενα, είχε κάνει δουλειά. Η καθημερινή συγκοινωνία της Τήλου με τη Ρόδο, γινόταν από ένα ταχύπλοο το οποίο έφευγε κάθε μέρα από το λιμάνι της Ρόδου, ταχύπλοο το οποίο ανήκει σε δημοτική ναυτιλιακή εταιρεία του νησιού.
Όσοι παρακολουθούν μάλιστα τις ειδήσεις, θα θυμούνται ίσως τους κατοίκους του νησιού να έχουν αποκλείσει το λιμάνι του νησιού στα καράβια, όταν το υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, σε μια εμπνευσμένη του απόφαση, αποφάσισε να κόψει την κρατική επιχορήγηση σε αυτό ακριβώς το κανάλι. Τον θυμάμαι επίσης σε ένα δελτίο ειδήσεων, όταν πάλι είχε γίνει φασαρία με τα δρομολόγια των Δωδεκανήσων, και ειδικότερα των πλοίων του Αργούδημου, να διαμαρτύρεται για την κατάσταση και να λέει ειλικρινέστατα: «κοιτάξτε, αν δεν έρθει το καράβι, το νησί αύριο δε θα έχει να φάει».
Η επίσκεψη στο νησί με άφησε με ανάμεικτες εντυπώσεις. Το πράσινο που υπόσχονταν οι ταξιδιωτικοί οδηγοί δεν το βρήκα, ενώ η πρώτη άποψη από το λιμάνι, ήταν αυτή ενός άναρχα, κατά τα ελληνικά ήθη, δομημένου τουριστικού οικισμού ο οποίος, όχι μόνο δεν είχε κάτι το ιδιαίτερο, αλλά, επιπλέον τα σπίτια του είχαν χτιστεί σε κυκλαδίτικο στυλ! Παρ’ όλα αυτά, υπήρχε οργανωμένος χώρος με πληροφορίες για τα καταλύματα του νησιού καθώς επίσης και μια δημοτική γραμμή λεωφορείου η οποία είχε - για τα μέτρα ενός ακριτικού νησιού - αρκετά τακτικά δρομολόγια. Ο δήμαρχος φαινόταν πως έκανε δουλειά.
Κάποια στιγμή έπιασα την κουβέντα με μια κάτοικο του νησιού, η οποία μου διηγήθηκε μιαν άλλη όψη. Ο δήμαρχος, έλεγε, είναι ο μοναδικός γιατρός στο νησί, κάτι το οποίο το εκμεταλλεύτηκε για να μαζέψει ψήφους. Από το διορισμό του και μετά, φρόντισε να διορίσει το μισό νησί στις δημοτικές επιχειρήσεις. Και πως επίτηδες δεν αφήνει να αναγεννηθεί το Μικρό Χωριό, το χωριό-φάντασμα του νησιού, επειδή θα παρεμπόδιζε την ομαλή λειτουργία της μοναδικής ντισκοτέκ του νησιού, ιδιοκτησίας του αδερφού του.
Αλήθεια; Ψέμματα; Δεν μπορώ να ξέρω. Από τη μια, η Τήλος έδειχνε ένα νησί που με το ζόρι μπορούσε να θρέψει τους κατοίκους του. Ο διορισμός στη δημοτική επιχείρηση είναι μια κάποια λύση, ακόμα και με τα λεφτά των φόρων μας. Από την άλλη, πρόλαβα να αντιληφθώ πως το νησί, όπως κάθε μέρος στην Ελλάδα, έχει τις διαιρέσεις του: Λιβαδιώτες εναντίον Μεγαλοχωριτών από τη μιά, φίλοι κι εχθροί του δημάρχου από την άλλη. Το μόνο για το οποίο είμαι σίγουρος για το δήμαρχο της Τήλου είναι πως δεν κινδυνεύει η καρέκλα του. Κι έτσι, απαλλαγμένος από το «πολιτικό κόστος», έχει την ευχέρεια να παίρνει τολμηρές αποφάσεις.
Και πάλι όμως, αναρωτιέμαι τι μπορεί να είπε στους κατοίκους του νησιού για την πρόσφατη απόφασή του να τελέσει γάμο ομοφυλοφίλων. Λέτε το όραμα των Τηλιακών να είναι να γίνουν μια δεύτερη Μύκονος; Τα κυκλαδίτικα σπίτια στα Λειβάδια, κάτι τέτοιο δείχνουν…
Ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων σήμερα, κι ένα περίεργο mail χτύπησε την πόρτα της γραμματοθυρίδας μου. Τίτλος «I legomeni Genoktonia ton Pontion» (sic). Συγγραφέας, κάποιος Δρ. Γ. Νακρατζάς. Διάβασα το κείμενο πολύ προσεκτικά, αλλά, ειλικρινά, βρήκα πολλές κοτσάνες. Σκεφτόμουν πολλήν ώρα να το σχολιάσω, αλλά επειδή θα έβγαινε μακρινάρι, θα γράψω μόνο τα πιο χτυπητά. Π.χ.:
«ποιος θα ζητήσει συγνώμη για τα εγκλήματα που διέπραξε η Μειονότητα των Ελλήνων Ποντίων (Γύρω στο 25% του συνολικού πληθυσμού του Πόντου) ενάντια στους αμάχους Τούρκους Ποντίους και στο τουρκικό στρατό.»
Ο δόκτωρ δείχνει να αγνοεί κάποια πράγματα γύρω από το διεθνές δίκαιο ενόπλων συγκρούσεων. Το οποίο, αναγνωρίζει εγκλήματα:
Και φυσικά μιλάμε για σύγχρονο διεθνές δίκαιο και πιο συγκεκριμένα για τα πρωτόκολλα της Γενεύης το 1977 - όχι για το τι ίσχυε εκείνη την εποχή.
Τώρα, για να είμαι ειλικρινής, είναι εξαιρετικά ανθρωπιστική η άποψη του δόκτωρα, να καθιερωθεί δηλαδή να υπάρχει συγνώμη από μια χώρα, επειδή πολίτες/στρατιώτες της σκότωσαν τους στρατιώτες της αντίπαλης χώρας. Ακόμα και την ώρα της μάχης! Πολύ καλό! Δε λέω, θα ήθελα πάρα πολύ να ζω σε έναν κόσμο όπου οι πόλεμοι γίνονται με χαρτοπόλεμο και κουφέτα σοκολάτας, αλλά το κείμενο θέλει να είναι σοβαρό, ας επιστρέψουμε λοιπόν στον πλανήτη μας: συγνώμη για «εγκλήματα» εναντίον στρατού και μάλιστα τακτικού δεν υπάρχει.
Άλλη μια παράγραφος που μου έκανε εντύπωση είναι η παρακάτω:
«…οι χριστιανοί άρχισαν να πυκνώνουν τις τάξεις των ανταρτών χτυπώντας πισώπλατα τον τουρκικό στρατό και ληστεύοντας κυρίως τουρκικά χωριά, για να μπορέσουν να επιβιώσουν.Λόγω των πράξεων αυτών ο τουρκικός στρατός άρχισε στην περιοχή της Μπάφρας το κυνήγι εναντίον των ανταρτών, οι οποίοι τον Απρίλιο του 1917, για να γλιτώσουν την καταδίωξη των Τούρκων, κατέφυγαν σε μια σπηλιά, γνωστή ως σπηλιά της Παναγίας, κοντά στο χωριό Οτ Καγιά το οποίο βρίσκονταν στους πρόποδες του βουνού Νεπιέν Νταγ.Οι αντάρτες αριθμούσαν 80 άτομα και είχαν μαζί τους περίπου 700 γυναικόπαιδα, τα τουρκικά στρατεύματα κυρίεψαν τη σπηλιά, σκότωσαν τους τραυματισμένους αντάρτες και κακοποίησαν τους άμαχους.Δύο χρόνια αργότερα και συγκεκριμένα στις 15 Αυγούστου 1919 ανήμερα του πανηγυριού της Παναγίας του Οτ Καγιά 12.000 αντάρτες συνοδευόμενοι και αυτή την φορά από τα γυναικόπαιδα τους, για να παραπλανήσουν τους Τούρκους, επιτέθηκαν την νύχτα στην γειτονική τουρκική κωμόπολη Τσασούρ όπου διέπραξαν σοβαρές εγκληματικές πράξεις με θύματα όχι μόνο ένοπλους Τούρκους αλλά και άοπλους συμπατριώτες τους. Συγκεκριμένα οι χριστιανοί σκότωσαν 1000 στρατιώτες, 400 γυναικόπαιδα και έκαψαν 400 σπίτια, εκτός αυτού τραυμάτισαν 800 στρατιώτες, χωροφύλακας και αμάχους, (1 σελ 410).»
Έχουμε λοιπόν, χρονολογικά:
1. Πόντιους αντάρτες οι οποίοι χτυπούν τουρκικό τακτικό στρατό πισώπλατα.
2. Τουρκικό τακτικό στρατό ο οποίος χτυπά 80 αντάρτες και 700 αμάχους.
3. Πόντιους αντάρτες που χτυπάνε 1800 στρατιώτες και 400 αμάχους.
Σε ό,τι αφορά το 1, προφανώς ήταν ύπουλη η στάση των ανταρτών να χτυπήσουν πισώπλατα. Θα ήταν πολύ πιο τίμιο να δώσουν στους τούρκους χάρτη με τις θέσεις τους, τι στην ευχή, μιλάμε για Πόντιους!
Στα 2 & 3 δε χωράνε αστεία. Το να σκοτώνεις αμάχους είναι προφανώς καταδικαστέο. Ας παραλείψω λοιπόν το γεγονός πως, από τα νούμερα που δίνει ο ίδιος ο δόκτωρ, φαίνεται πως η σφαγή αμάχων ήταν πολύ πιο περιορισμένη από πλευράς Ποντίων. Αναρωτιέμαι: προσπαθεί να αποδείξει πως έγινε κάτι εξίσου φρικτό με τη γενοκτονία των Ποντίων, και το πιο εντυπωσιακό που βρήκε είναι 400 γυναικόπαιδα; Το καταδικάζω, σαφώς, αλλά δεν νομίζω πως στοιχειοθετεί «γενοκτονία».
Στην παρακάτω παράγραφο όμως έπαθα την πλάκα μου:
«Οι αντάρτες, ή τουλάχιστον οι ηγέτες των ανταρτών, δεν θα μπορούσαν καν να φαντασθούν ότι μετά το πόλεμο θα πάθαιναν αυτά που έπαθαν το 1945-46 στην Ελλάδα εκείνοι οι σλαβόφωνοι Μακεδόνες ή λατινόφωνοι Βλάχοι, οι οποίοι κατηγορήθηκαν από την ελληνική κυβέρνηση για εσχάτη προδοσία και εκτελέσθηκαν. Ο λόγος που το ελληνικό κράτος κατηγόρησε για εσχάτη προδοσία την προαναφερθείσα μερίδα των υπηκόων του, δηλαδή τους σλαβόφωνες Μακεδόνες και Βλάχους, ήταν ο ίδιος λόγος για τον οποίον και η τουρκική κυβέρνηση κατηγόρησε για εσχάτη προδοσία τους χριστιανούς αντάρτες της Μπάφρας και της Σάντας, οι οποίοι ήταν τούρκοι υπήκοοι.»
Βοηθήστε με να καταλάβω τι θέλει να πει ο άνθρωπος. Είναι δηλαδή δικαιολογημένη η συνεργασία με τους ναζί; Διότι, όταν το ακούω αυτό, παθαίνω κάτι! Κι αναρωτιέμαι δηλαδή, διότι, ενώ ο δόκτωρ καταδικάζει σαφέστατα τα εγκλήματα των ποντίων, αποφεύγει να καταδικάσει τους σλαβόφωνους Μακεδόνες και τους Βλάχους. Δυο μέτρα και δύο σταθμά; Μη μου το κάνετε αυτό!
Για να δούμε τι λέει στη συνέχεια:
«Οι αντάρτες του Πόντου συντάχθηκαν κατά την διάρκεια του πολέμου με τα εχθρικά κατοχικά στρατεύματα της Ρωσίας, καταπολέμησαν τον στρατό του κράτους του οποίου ήταν υπήκοοι, καταπιέζοντας και σκοτώνοντας αλλόθρησκους συμπολίτες τους.»
και παρακάτω:
«Στα εθνικιστικά βιβλία περιγράφεται απαγχονισμός ορθοδόξων λιποτακτών ως μια συστηματική προσπάθεια εξόντωσης του ελληνικού στοιχείου, γεγονός ψευδές.Στο άκρως εθνικιστικό σύγγραμμα του Βαλαβάνη αναφέρεται επί λέξει το εξής κείμενο: Τούρκοι λιποτακτήσαντες τριακοντάκις απηγχονίζοντο ομού με Χριστιανούς αδήλωτους, (2 σελ 63).Δηλαδή η τιμωρία για το παράπτωμα της λιποταξίας ή ανυποταξίας αφορούσε τόσο τους Τούρκους λιποτάκτες όσο και τους Έλληνες, σε περίοδο δε πολέμου εφαρμόζο- νταν σε όλα τα κράτη της Ευρώπης.»
Τώρα ξεκαθαρίζεται το πράγμα: η Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν ένα κράτος δικαίου, το οποίο μεταχειριζόταν τους πολίτες του χωρίς διακρίσεις βασισμένες στην εθνότητα. Μου θυμίζει το αμίμητο του Ανατόλ Φρανς: «ο νόμος αντιμετωπίζει ίσα τους πολίτες: απαγορεύει εξίσου στους πλούσιους και στους φτωχούς να κοιμούνται κάτω από τις γέφυρες». Έτσι λοιπόν, κι η Οθωμανική Αυτοκρατορία, απαγόρευε εξίσου στους τούρκους και τους έλληνες να λιποτακτήσουν. Τώρα βέβαια, αν ο οθωμανικός (τουρκικός στο κείμενο) στρατός, έκαιγε ελληνικά χωριά (το γράφει μέσα στο ίδιο κείμενο), τι να κάνουμε, σε κανέναν δε γουστάρισε ποτέ η στρατιωτική θητεία έτσι κι αλλιώς.
Αυτά και δε θα σχολιάσω άλλο το κείμενο, διότι δεν τελειώνω ούτε αύριο. Μου μένει πάντως η απορία για τον ιδεολογικό προσανατολισμό του δόκτωρος Νακρατζά. Σε κάποια στιγμή, το κείμενο, στο άσχετο, κάνει λόγο για τη «μη ελληνική ασιατική καταγωγή των Ποντίων». Κι εγώ, όταν ακούω να βασίζουν την εθνικότητα στην καταγωγή, δηλ. στο αίμα, παθαίνω κάτι! Κάτι σαν κι αυτό που παθαίνω όταν δικαιολογούν τη συνεργασία με τους ναζί…
ΟΚ, πουλήθηκε ο ΟΤΕ. Να συμφωνήσω πως είναι μια μισητή εταιρεία. Να συμφωνήσω πως οι υπάλληλοι το ΟΤΕ έχουν σκανδαλώδη προνόμια. Ωστόσο δεν μπορώ να συμφωνήσω με πολλά που γράφτηκαν γύρω από την υπόθεση.
Για ποιο λόγο να χαρώ ας πούμε που μια μεγάλη μερίδα εργαζομένων σε αυτή τη χώρα θα χάσει τα προνόμιά της; Το θέμα το έχω αναλύσει ήδη παλιότερα εν πάσει περιπτώσει. Όσο για τις ιδιωτικοποιήσεις, ήταν πάντα προβληματικές στη λογική. Αν είναι ζημιογόνες, γιατί να τις αγοράσει ένας επιχειρηματίας που στοχεύει στο κέρδος; Αν είναι κερδοφόρες, για ποιο λόγο να πουληθούν;
Και τελικά, για ποιο λόγο πουλήθηκε ο ΟΤΕ; Μόνο ο Ίνδικτος έδωσε μια πειστική απάντηση, κατά τη γνώμη μου.
Ας το πιάσουμε το θέμα από πιο ουσιαστικό σημείο, από το δεοντολογικό. Γενικότερα, υπάρχει μια σύγχυση γύρω από το ρόλο των ΔΕΚΟ στη ζωή της χώρας. Μας τη σπάνε που δεν είναι κερδοφόρες. Εντάξει, δε λέω, καλό θα ήταν να βγάζουν φράγκα, αλλά δεν είναι αυτός ο στόχος τους. Μια ιδιωτική εταιρεία, δε τη συμφέρει με τίποτα να βάλει τηλέφωνο ή να φέρει ρεύμα σε ένα κατσικοχώρι στο οποίο μένουν μερικά γερόντια. Γι’ αυτό το λόγο, υπάρχουν πάντα κρατικές εταιρείες, για να μπορούν να παρέχουν αυτές τις απαραίτητες, πλέον, για τη ζωή μας υπηρεσίες ακόμα κι εκεί που δε θα συνέφερε τις ιδιωτικές εταιρείες - δεν πιστεύω να αμφιβάλλει κανείς πως ένα τηλέφωνο σε κάποιο κατσικοχώρι μπορεί να είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου.
Ακόμα λοιπόν κι αν υποθέσουμε πως ο ΟΤΕ ήταν ζημιογόνος (που δεν ήταν) πως είχε κακές υπηρεσίες (οι ιδιωτικές έχουν ακόμα χειρότερες) ή πως είχε κακή διοίκηση (εντάξει, αυτό ισχύει) μια ιδιωτικοποίησή του θα λύσει μόνο το πρώτο σκέλος.
Πίσω στη δεοντολογία: ο ΟΤΕ, δεν ξέρω πως τα έχουμε καταφέρει, φτιάχνει την υποδομή της χώρας στις τηλεπικοινωνίες, μια υποδομή νευραλγικότατη για κάθε σύγχρονο κράτος. Όπως επίσης έχει και την υποδομή των τηλεπικοινωνιών του στρατού. Τώρα, πώς ο στρατός, με τα τόσα λεφτά που ξοδεύουμε στην άμυνα κάθε χρόνο, δεν έχει καταφέρει να φτιάξει δικές του, ξεχωριστές υποδομές, θα ήταν απορίας άξιον αν δεν ξέραμε σε ποια χώρα ζούμε.
Πουληθήτω λοιπόν ο ΟΤΕ, αλλά, μια κυβέρνηση με στοιχειώδη σοβαρότητα, προτού τον πουλήσει, θα τον έσπαγε σε κομμάτια: ένα κομμάτι που θα κρατούσε τις υποδομές το οποίο θα έμενε αμιγώς κρατικό - για τους λόγους που προαναφέραμε - κι ένα κομμάτι που θα παρείχε τις υπηρεσίες, το οποίο ας ιδιωτικοποιηθεί, ας κάνει ό,τι θέλει.
Παρομοίως και για την περίπτωση του Κούλογλου. Οι συχνότητες είναι ένα δημόσιο αγαθό. Ανήκει στο λαό. Ο λαός παραχωρεί αυτό το αγαθό στα κανάλια τα οποία έχουν κάποιες υποχρεώσεις απέναντί του. Π.χ. να τον ενημερώνουν (ναι, ξέρω, την κάναμε από κούπες).
Στα ίδια πλαίσια, η δημόσια τηλεόραση, υποτίθεται τουλάχιστον πως θα έπρεπε να ικανοποιεί όλα τα τμήματα του ελληνικού λαού, όχι μόνο τις νοικοκυρές 30-50 ετών. Οπότε, η λογική της υψηλής θεαματικότητας είναι κάτι που δε θα έπρεπε να απασχολεί τη δημόσια τηλεόραση. Ούτε το προσωπικό γούστο του κάθε διευθυντή, αυτό εννοείται. Από τη στιγμή που κάποια εκπομπή απευθύνεται σε κάποιο τμήμα του πληθυσμού θα έπρεπε να βλέπουμε και όπερα, και θέατρο, και μπουζούκια και τα μέταλ πιτσιρίκια της γειτονιάς.
Να μην το πάω στο πιο ακραίο: στις αγγλοσαξωνικές χώρες, (π.χ. στις λαομίσητες ΗΠΑ) υπάρχει ένα μοντέλο τηλεόρασης το οποίο λέγεται «Κοινοτική Τηλεόραση» ή «Τηλεόραση Ελεύθερης Πρόσβασης». Είναι κανάλια στα οποία μπορεί να πάει ο κάθε πολίτης και να φτιάξει ό,τι είδους εκπομπή επιθυμεί, με ό,τι ύλη θέλει. Τα κανάλια αυτά θα του παρέχουν τον εξοπλισμό δωρεάν. Τα έξοδά τους, καλύπτονται (ή τουλάχιστον καλύπτονταν μέχρι πρόσφατα) από τις άδειες των καναλιών της καλωδιακής τηλεόρασης - στη λογική του ανταλλάγματος για την παροχή δημοσίου αγαθού. Θα μπορούσαμε και στην Ελλάδα να είχαμε τέτοια κανάλια - αλλά, ευτυχώς, αυτά τα κενά καλύπτονται από το Τηλεφώς, το Hi Channel κ.α….
Μετά από το, πραγματικά εξαιρετικό άρθρο του E-lawyer για το οποίο ενημερώθηκα μέσω του Τελεολογικού, δεν κρατιέμαι να μη γράψω την απάντησή μου στη δημόσια διαβούλευση του ΟΠΙ. Δεν το κρύβω πως, ειδικά ο E-Lawyer ήταν ιδιαίτερα εμπνευστικός κατά τη διαδικασία.
ΕΡΩΤΗΜΑΤΟΛΟΓΙΟ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΙΡΑΤΕΙΑ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΚΑΙ ΤΗ ΛΗΨΗ ΜΕΤΡΩΝ ΑΠΟ ΠΑΡΟΧΟΥΣ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΙΝΤΕΡΝΕΤ
Η πειρατεία στο διαδίκτυο
1) Θεωρείτε ότι η πειρατεία στο διαδίκτυο, και κυρίως το παράνομο ‘κατέβασμα’ μουσικής και ταινιών και η ανταλλαγή αρχείων μεταξύ των χρηστών (peer to peer) είναι μία ευρέως διαδεδομένη πρακτική και αν ναι, με τάσεις αύξησης ή μείωσης μέσα στα επόμενα χρόνια;
Μισό λεπτό, διότι μιλάμε για δύο διαφορετικά πράγματα. Άλλο πράγμα η παράνομη μεταφόρτωση μουσικής, άλλο η ανταλλαγή αρχείων μεταξύ χρηστών η οποία μπορεί να γίνεται νόμιμα, νομιμότατα. Παραπέμπω, χάριν παραδείγματος, στο Eclipse Project, μια σπουδαία, ελεύθερη πλατφόρμα ανάπτυξης προγραμμάτων, η οποία διανέμεται μέσω του peer to peer δικτύου BitTorrent, με τη συμμετοχή σπουδαίων εταιρειών της πληροφορικής.
Οπότε, το peer to peer είναι μια σημαντική εφαρμογή του διαδικτύου η οποία μάλλον θα αυξηθεί τα επόμενα χρόνια.
Τώρα, ρωτάτε γύρω από το αν είναι «διαδεδομένη πρακτική». Λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να απαντήσω σε αυτό το ερώτημα. Πώς ορίζετε το μέτρο της «διάδοσης»; Κι αν μπορείτε να το ορίσετε, γιατί δε ρωτάτε καλύτερα κάποια εταιρεία στατιστικής; Οι χρήστες του internet με ποιον τρόπο μπορούν να σας διαφωτίσουν επ’ αυτού;
2) Πιστεύετε ότι υπάρχει τρόπος η πρακτική αυτή να περιοριστεί και ποιος είναι αυτός;
Και πάλι, δεν μπορώ να σας απαντήσω διότι δε διευκρινίζετε: τι θα πει να «περιοριστεί»; Πώς ορίζεται ποσοτικά ο περιορισμός αυτός; Πώς ορίζετε το επίπεδο «αποδεκτής» διάδοσης του φαινομένου της πειρατείας;
Ας πούμε, είναι αποδεκτή πειρατεία όταν ο Φοίβος αντιγράφει το Freestyler ή το Clocks των Coldplay; Είναι αποδεκτή όταν τα κανάλια προβάλλουν ελληνικές ταινίες και παλιά σήριαλ χωρίς να αποδίδουν τα δικαιώματα στους συντελεστές τους; Είναι αποδεκτή πειρατεία όταν, πάλι τα κανάλια, προβάλλουν βίντεο από άλλα κανάλια χωρίς να έχουν πληρώσει σε αυτά δικαιώματα; Όταν προβάλλουν έτοιμα βίντεο από το διαδίκτυο χωρίς καμμία αναφορά στην πηγή, είναι αποδεκτό επίπεδο πειρατείας; Τέλος, όταν έντυπα, αναδημοσιεύουν άρθρα από τα ιστολόγια, χωρίς καν να ειδοποιήσουν τον αρθρογράφο, πώς προστατεύεται η πνευματική ιδιοκτησία;
Μπορεί τα παραπάνω να φαίνονται άσχετα, αλλά όταν οι λεγόμενοι «μεγάλοι παίκτες» του χώρου, όχι μόνο δε συμμορφώνονται, επόμενο δεν είναι οι απλοί άνθρωποι να ακολουθήσουν το παράδειγμά τους; Και, εν πάσει περιπτώσει, ο Χ, Ψ ιστολόγος μπορεί να μην είναι πνευματικός δημιουργός των πωλήσεων του Σταύρου Λιβυκού ή του Παρασκευά, αξίζει όμως εξίσου να προστατεύεται η πνευματική του ιδιοκτησία - αφού μιλάμε για πειρατεία στο διαδίκτυο.
Εν πάσει περιπτώσει, θα απαντήσω στην ερώτηση με την ιδιότητα του φιλόμουσου και απαιτητικού ακροατή της μουσικής.
Πρέπει να βελτιωθεί το προϊόν. Ειλικρινά, η μουσική που κατεβαίνει «πειρατικά» από το internet, κατά κανόνα, δεν έχει καλή ποιότητα ήχου. Νομίζετε πως δε θα προτιμούσα να αγοράζω ένα CD με εγγυημένη ποιότητα ήχου, να γλυτώσω τον μπελά του κατεβάσματος;
Αλλά, τι κίνητρο έχω, από πλευράς ήχου, να αγοράσω το πρωτότυπο CD όταν, στην περίπτωση της ελληνικής μουσικής, ακούω κακές ηχογραφήσεις, φτηνιάρικες ενορχηστρώσεις όπου επιστρατεύονται synthesizers εκεί που έπρεπε να μπει μια πραγματική, ακουστική κιθάρα (πόσο κοστίζει το μεροκάματο ενός κιθαρίστα πια;) κι όταν λείπουν αρμονικές από τη φωνή του τραγουδιστή λόγω ψηφιακής επεξεργασίας για να μη φαίνονται οι «πρασινάδες», κοινώς, τα φάλτσα; Για ποιο λόγο να αγοράσω ένα CD το οποίο μετά από λίγο καιρό δε θα παίζει στο στερεοφωνικό μου;
Και, επίσης, δε θα προτιμούσα χίλιες φορές ένα CD, αν αυτό συνοδευόταν από ένα πραγματικά καλαίσθητο εξώφυλλο που θα ήθελα να έχω στη δισκοθήκη μου και artwork φτιαγμένο από πραγματικούς καλλιτέχνες;
Θα ήταν πολύ καλύτερο για τις εταιρείες, αντί να επενδύουν ποσά στην καταπολέμηση της πειρατείας, να κόψουν τις τσιγκουνιές στην παραγωγή του δίσκου, ειδικά όταν τον χρεώνουν τόσο ακριβά - με το άλλοθι της πειρατείας φυσικά.
Ο ρόλος των φορέων παροχής διαδικτυακών υπηρεσιών;
3) Ποιός πιστεύετε ότι είναι ο ρόλος των φορέων παροχής διαδικτυακών υπηρεσιών στην εξάπλωση του φαινομένου της διαδικτυακής πειρατείας; Είναι απλοί ταχυδρόμοι που μεταφέρουν έναν κλειστό φάκελο ή έχουν γνώση του τι μεταφέρουν;
Αυτή είναι μία ερώτηση για την οποία θα έπρεπε να ρωτήσετε κάποιον ειδικό της πληροφορικής. Για πιο λόγο την απευθύνετε σε απλούς χρήστες του διαδικτύου; Το θέμα μπορεί να αφορά όλους, αλλά η συγκεκριμένη ερώτηση μπορεί να απαντηθεί υπεύθυνα μόνο από κάποιον ειδικό επιστήμονα. Κι εγώ μπορεί να θεωρώ πολύ καλή ιδέα το να γίνουν οι ταράτσες των πολυκατοικιών πάρκινγκ για τα αυτοκίνητα, αλλά δε θα ρωτήσω τους οδηγούς, θα ρωτήσω έναν πολιτικό μηχανικό.
Εν πάσει περιπτώσει, μια και εργάζομαι ως προγραμματιστής, μπορώ να σας ενημερώσω πως, ναι, τα πρωτόκολλα των peer to peer δικτύων είναι τεκμηριωμένα και πως η κίνηση από και προς τέτοια δίκτυα είναι δυνατόν να καταγραφεί από έναν παροχέα διαδικτυακής σύνδεσης (ISP). Αλλά, πρακτικά, είναι πλήρως αδύνατο να ανιχνευτεί το περιεχόμενο των αρχείων που μεταφέρονται και το αν αυτά μεταφέρονται νόμιμα ή παράνομα. Εκτός κι αν φτιαχτούν εξελιγμένοι αλγόριθμοι οι οποίοι θα αναγνωρίζουν μελωδίες των Metallica ή την εικόνα του προσώπου της Naomi Watts στα δεδομένα που μεταφέρονται. Αλλά, και πάλι, πώς θα ξεχωρίζουν αν πρόκειται για προστατευμένο περιεχόμενο ή νόμιμο υλικό διαφημιστικής προώθησης της ταινίας;
Εξ επαγγέλματος λοιπόν σας λέω πως, όχι, είναι απλοί ταχυδρόμοι.
4) Ποιές είναι οι περιπτώσεις εκείνες στις οποίες οι φορείς παροχής διαδικτυακών υπηρεσιών ενδέχεται να έχουν γνώση του περιεχομένου μίας ιστοσελίδας ή μίας παράνομης πρακτικής που λαμβάνει χώρα στο δίκτυο που διαχειρίζονται; Πώς θα απαντούσατε για καθεμία των παρακάτω περιπτώσεων;
Μάλιστα. Είναι προφανές πως δεν έχετε συμβουλευτεί ούτε κάποιον κοινωνικό επιστήμονα για τη σύνταξη του ερωτηματολογίου. Αυτή είναι ακριβώς η διατύπωση που, στο Πάντειο, μας λέγανε πως απαγορεύεται στα ερωτηματολόγια, διότι υποβάλλει την απάντηση στον ερωτώμενο.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση, λαμβάνεται ως δεδομένο πως υπάρχουν περιπτώσεις κατά τις οποίες ο πάροχος μπορεί να έχει γνώσει τέτοιου περιεχομένου, κάτι το οποίο δεν ισχύει. Πιο συγκεκριμένα:
- Όταν φιλοξενούν οι ίδιοι περιεχόμενο
Γνωρίζετε πως ένας παροχέας που φιλοξενεί σελίδες στο διαδίκτυο (host) φιλοξενεί χιλιάδες ιστοτόπους; Οι οποίοι, με τη σειρά τους, απαρτίζονται από εκατοντάδες ιστοσελίδες; Μπορείτε να αντιληφθείτε πόσο προσωπικό χρειάζεται για να παρακολουθεί αυτές τις σελίδες για το ενδεχόμενο φιλοξενίας προστατευμένου υλικού; Πώς λοιπόν μπορεί (από μόνος του) να έχει γνώση τέτοιου ενδεχομένου;
- Όταν διαμεσολαβούν για τη διακίνηση περιεχομένου που φιλοξενείται στο εξωτερικό
- Όταν γίνεται χρήση του δικτύου τους για ανταλλαγή αρχείων μεταξύ χρηστών (peer to peer)
- Άλλες περιπτώσεις;
Διαβάστε τα όσα γράφονται στην προηγούμενη απάντηση. Περιληπτικά: σε καμμία περίπτωση.
5) Πώς πρέπει κατά τη γνώμη σας να δράσει ένας πάροχος διαδικτυακών υπηρεσιών όταν αποκτήσει γνώση για παράνομη δράση μέσω της χρήσης του δικτύου του από επιστολή, γνωστοποίηση ή καταγγελία που του γίνεται για παράδειγμα από τον οργανισμό συλλογικής διαχείρισης δικαιωμάτων που εκπροσωπεί δημιουργούς ή δικαιούχους συγγενικών δικαιωμάτων; (π.χ., να στείλει σύσταση στον χρήση της ιστοσελίδας, να τον προειδοποιήσει για ενδεχόμενη διακοπή της σύνδεσής του, να διακόψει τη σύνδεσή του, να γνωστοποιήσει τα στοιχεία του στους δικαιούχους για περαιτέρω νόμιμες ενέργειες, κ.ο.κ.;) Ποιές από τις ανωτέρω ενέργειες θα ήταν πιο αποτελεσματική και γιατί;
Μισό λεπτό, διότι εδώ έχουμε μπερδέψει πλήρως τους ρόλους. Δουλειά του πάροχου, είναι να παρέχει στους καταναλωτές απρόσκοπτη πρόσβαση στο σύνολο του διαδικτύου, χωρίς κανένα φραγμό και περιορισμό. Σε περίπτωση τώρα, που μέσω της χρήσης του διαδικτύου διαπράττεται κάποια παρανομία, επεμβαίνουν οι αρμόδιες υπηρεσίες, όπως η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος. Αυτό συμβαίνει διότι υπάρχει κάτι που λέγεται θεσμοί, οι οποίοι, σε μια εύνομη χώρα, πρέπει να γίνονται σεβαστοί. Ο πάροχος δεν έχει καμμία δουλειά να προβαίνει σε τέτοιου είδους ενέργειες. Ας κάνει αυτός τη δουλειά του, η αστυνομία τη δική της κι η δικαιοσύνη επίσης.
Αυτή τη στιγμή, στο διαδίκτυο γίνεται διακίνηση παιδικής πορνογραφίας. Μου κάνει εντύπωση που δε συζητούνται τόσο ακραία μέτρα για περιπτώσεις τέτοιων, πραγματικά ειδεχθών εγκλημάτων, που έχουν θύματα αθώες παιδικές ψυχές, αλλά για περιπτώσεις πειρατείας όπου η μόνη απώλεια είναι χρηματική.
6) Θα δημιουργούσε ενδεχομένως προβλήματα κάποια από τις ανωτέρω ενέργειες; Ποιά και σε ποιούς;
Θα δημιουργούσε πρόβλημα κυρίως σε μένα τον καταναλωτή της διαδικτυακής υπηρεσίας διότι θα πλήρωνα για ένα προϊόν το οποίο δε θα μπορώ να ξέρω αν θα ανταποκρίνεται σε αυτό που ήθελα να αγοράσω.
Θα δημιουργούσε προβλήματα σε πολλούς χρήστες στους οποίους απευθύνεστε αυτή τη στιγμή μέσω ενός εγγράφου στη μορφή Microsoft Word. Σας ενημερώνω πως, η φόρμα που χρησιμοποιείτε είναι κλειστή και πως το μόνο πρόγραμμα το οποίο την υποστηρίζει πλήρως είναι το εμπορικό πρόγραμμα Microsoft Word της Microsoft. Και ναι μεν, το παραθέτετε και στο ανοιχτό στάνταρ pdf το οποίο όμως δεν υποστηρίζει επεξεργασία. Υποχρεώνετε με αυτόν τον τρόπο, έμμεσα, κάποιον που ενδιαφέρεται να σας απαντήσει, είτε να αγοράσει το προϊόν της Microsoft (και ποιος σας είπε πως θέλω να δώσω τα λεφτά μου για αυτό το προϊόν;) είτε να καταφύγει στην πειρατεία.
Ωστόσο, η πάταξη της πειρατείας θα δημιουργούσε προβλήματα και στην ίδια τη Microsoft. Η οποία, μαζί με τη Lotus, τη δεκαετία του 1980, όχι μόνο δεν έδινε σημασία στο φαινόμενο, αντιθέτως, μοιράζανε δωρεάν αντίγραφα των προγραμμάτων τους στους φοιτητές. Το κίνητρό τους ήταν απλό: με την εξάπλωση της χρήσης, εξαπλωνόταν μαζί κι η βάση χρηστών του προϊόντος, διαδίδοντας τα σχετικά προσόντα στην αγορά εργασίας. Εξωθώντας έτσι kai τους εργοδότες να αγοράσουν - νόμιμα αυτή τη φορά - τα λογισμικά τους.
Θα δημιουργούσε τέλος προβλήματα σε πολλούς καλλιτέχνες οι οποίοι θα χάσουν έτσι την ευκαιρία να γίνουν γνωστοί - ο προαναφερθείς Σταύρος Λιβυκός π.χ., μέσω της πειρατείας έγινε γνωστός. Και, δεδομένου πως οι τραγουδιστές σήμερα βγάζουν πολύ περισσότερα από τις συναυλίες, παρά από τους δίσκους - επί τη ευκαιρία, ξέρετε πόσα χρεώνει η εφορία την επιτυχία ενός χρυσού δίσκου; - τελικά συμφέρει έναν καλλιτέχνη να χάσει από την πειρατεία παρά από τη διαφήμιση.
Διότι, από τη σκοπιά του καλλιτέχνη περί διαφήμισης πρόκειται. Κι από την πλευρά του χρήστη, μεγαλύτερη δυνατότητα επιλογής. Δεν είναι καθόλου λίγες οι φορές που αγόρασα δίσκο που είχα κατεβάσει από το internet. Διότι τον είχα ακούσει, είχα πειστεί για την αξία του και θέλησα να επιβραβεύσω τον καλλιτέχνη. Αυτή τη λογική ακολουθήσανε κι οι Radiohead, οι οποίοι διαθέσανε ελεύθερα το τελευταίο τους άλμπουμ στο διαδίκτυο κι αφήσανε τους χρήστες να πληρώσουν το συγκρότημα όσα θέλανε. Και το «πείραμα» αυτό, είχε μεγάλη επιτυχία!
7) Πιστεύετε ότι χρειάζεται τροποποίηση το υπάρχον νομοθετικό καθεστώς για κάποιες εκ των ανωτέρω ενεργειών και σε ποία σημεία;
Να σας πω κάτι από τη δική μου πείρα: πριν από κάνα-δυο χρόνια, είχα τη φαεινή ιδέα να φτιάξω μια κοινότητα τύπου myspace όπου μικρά συγκροτήματα, «της γειτονιάς», θα μπορούσαν να ανεβάζουν τη μουσική τους, να ακούγεται, και, ενδεχομένως να πωλείται έναντι ενός πολύ μικρού τιμήματος. Βάσει της κείμενης νομοθεσίας λοιπόν, θα έπρεπε, πρώτον, κάθε συγκρότημα που θα ανέβαζε μουσική στο site αυτό, να μου υπογράφει μια υπεύθυνη δήλωση πως τα τραγούδια του είναι δικά του, πως οι ίδιοι δεν είναι μέλη της ΑΕΠΙ, και, παρ’ όλα αυτά, το site θα έπρεπε να καταβάλει ένα μέρος των εσόδων στην ΑΕΠΙ.
Όπως καταλαβαίνετε, με τους περιορισμούς που είχα από την υπάρχουσα νομοθεσία, εγκατέλειψα κάθε ιδέα να φτιάξω ένα τέτοιο site, οπότε, αντερωτώ: δε χρειάζεται εκσυγχρονισμό το υπάρχον νομοθετικό πλαίσιο;
8 ) Εκτός των δικαιούχων δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας και συγγενικών δικαιωμάτων, πιστεύετε ότι από την πάταξη της πειρατείας υπάρχουν οφέλη για τους παρόχους υπηρεσιών Ίντερνετ και για το ελληνικό κράτος;
Για τους πάροχους και το κράτος; Για ποιο λόγο θα πρέπει να με νοιάζει αν θα έχει οφέλη κάποιος άλλος; Και, έστω, μέσω της συλλογικότητας «ελληνικό κράτος» τα οφέλη φτάνουν - θεωρητικά- και σε μένα, αλλά όταν το όφελος αυτό χρησιμοποιείται για να μου περιορίσει τη διαδικτυακή ελευθερία, για ποιο λόγο να με ενδιαφέρει;
Με ενδιαφέρει το όφελος των καλλιτεχνών. Επί τη ευκαιρία: από την εποχή των κασετών, ένα μέρος του τιμήματος για τα αποθηκευτικά μέσα μουσικής πηγαίνει στις εταιρείες πνευματικών δικαιωμάτων ως αποζημίωση για τους δημιουργούς με των οποίων τα έργα θα γέμιζε η κασέτα / το αποθηκευτικό μέσο. Με ποιο μηχανισμό μπορεί το κράτος να μου εγγυηθεί πως τα λεφτά θα πάνε όντως στους καλλιτέχνες τους οποίους προτιμώ και όχι αλλού; Και, αλήθεια, αφού τα έχω πληρώσει αυτά τα λεφτά, τότε για ποιο λόγο υπάρχουν τα κλειδώματα που με αποτρέπουν από το να αντιγράφω τα CD/DVD που αγόρασα;
Μπορώ να σας πω μετά βεβαιότητος πως, όσο εμφανίζονται τέτοια κλειδώματα προστασίας, τόσο θα στρέφεται ο καταναλωτής προς την πειρατεία, διότι, όταν αγοράζω ένα κομμάτι, θέλω να μπορώ να το ακούω και στο PC μου, και στο κασσετόφωνο του αυτοκινήτου, και στο στερεοφωνικό και στο mp3 player μου. Παντού. Θα προτιμήσω λοιπόν το πειρατικό που μπορώ να το αντιγράφω ελεύθερα, χωρίς περιορισμούς.
9) Θεωρείτε ότι η εφαρμογή τεχνικών φιλτραρίσματος θα είναι ένα αποτελεσματικό μέτρο αποτροπής της διαδικτυακής προσβολής δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας;
Έχετε ξανακάνει την ίδια ερώτηση, και θα πάρετε την ίδια απάντηση: κατηγορηματικά ΟΧΙ. Παρεμπιπτόντως, έχετε δει να είναι αποτελεσματικό το φιλτράρισμα στην καταπολέμηση των ανεπιθύμητων e-mails (spam);
10) Πιστεύετε ότι η υπογραφή μνημονίων συνεργασίας μεταξύ παρόχων υπηρεσιών ίντερνετ και δικαιούχων καθώς και η υιοθέτηση κωδίκων δεοντολογίας από τους πρώτους θα βοηθούσε στην πάταξη της πειρατείας και στην υπερκέραση πρακτικών προβλημάτων;
Τι είδους μνημονίων; Και ποια είναι τα πρακτικά προβλήματα; Αν η ελευθερία μου να χρησιμοποιώ το διαδίκτυο όπως θέλω αποτελεί «πρακτικό πρόβλημα», τότε, όχι, δεν το πιστεύω.
11) Πιστεύετε ότι θα ήταν αποτελεσματική η ενσωμάτωση στα συμβόλαια παροχής διαδικτυακών υπηρεσιών αυστηρότερων ρητρών αναφορικά με την προσβολή των δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας;
Πιστεύω γενικώς πολλά πράγματα, πιστεύω στην εγγενή καλωσύνη των ανθρώπων (κάτι στο οποίο δε φαίνεται να πιστεύουν οι εταιρείες προστασίας πνευματικής ιδιοκτησίας) πιστεύω στο δωδεκάθεο, πιστεύω πολλά πράγματα τα οποία μπορεί να έχουν βάση, μπορεί και όχι. Εν πάσει περιπτώσει, μπορεί να πιστεύω ό,τι θέλω, αυτό δε σημαίνει και πως θα είναι αποτελεσματικό.
12) Συμφωνείτε ότι η καταπολέμηση της διαδικτυακής πειρατείας θα ελευθερώσει εύρος χρήσης (bandwidth) των δικτύων προκειμένου να αναπτυχθούν νόμιμες υπηρεσίες στο πλαίσιο της ψηφιακής Ελλάδας;
Ας πιάσουμε το νήμα από πιο πάνω: έχετε ήδη προτείνει, εμμέσως, το φιλτράρισμα, του οποίου την τεχνική σας την περιέγραψα. Έχετε ιδέα το πόσοι servers θα χρειάζονταν για να τρέξουν αυτά τα φιλτραρίσματα; Έχετε ιδέα πόσο επιβραδύνει τέτοιου είδους φιλτράρισμα το διαδίκτυο; Όχι μόνο δε θα απελευθερώσει bandwidth, αλλά θα νοσταλγήσουμε τις ημέρες των dial-up συνδέσεων των 56Kbps.
Ακόμα, έχετε ιδέα πόσο θα κόστιζε η ανάπτυξη του λογισμικού αυτών των φίλτρων, οι υπολογιστές που θα τα τρέχουν και το ρεύμα που θα καίνε; Είναι τέτοιο το κόστος, που, ειλικρινά, συμφέρει καλύτερα να μας δώσετε κουπόνια να αγοράσουμε τους δίσκους κατευθείαν. Και πιο φτηνό θα είναι και πιο αποτελεσματικό.
13) Έχετε κάτι άλλο να προτείνετε;
Ναι. Κάντε κάτι για το ραδιόφωνο. Υπάρχει ένας ραδιοφωνικός σταθμός ο οποίος λέγεται «Εν Λευκώ». Κάποια στιγμή, άκουσα κάποια μηνύματα να μιλούν για τα υπερβολικά ποσά που ζητούσαν για πνευματικά δικαιώματα. Μετά από λίγο καιρό, ο ραδιοσταθμός άλλαξε ιδιοκτησία, μαζί και περιεχόμενο κι έπαψα, προσωπικά, να έχω ένα μέσο να ενημερώνομαι για καινούργια μουσική, και, άρα, να βρίσκω νέους δίσκους να αγοράζω.
Στ’ αλήθεια, οι δισκογραφικές μπορεί να ανησυχούν για την πτώση των πωλήσεων, αλλά με την πολιτική τους, βγάζουν τα μάτια τους. Στ’ αλήθεια, τι κίνητρο έχω να αγοράσω (ή να κατεβάσω) το «Begging» ή το «Πάμε Χαβάη», όταν το ακούω όποια ώρα θέλω στο ραδιόφωνο; Τι κίνητρο έχω να ακούσω ραδιόφωνο, όταν μέσα σε 2 μέρες έχω μάθει απ’ έξω την playlist κι αυτή αποτελείται από τραγούδια που -πάρτε το χαμπάρι- δεν μου αρέσουν; Τέλος, γιατί πρέπει να ακούω μόνο ένα, άντε δύο κομμάτια από ένα καινούργιο άλμπουμ και να μη σχηματίζω, από το ραδιόφωνο, μια πιο σφαιρική άποψη για τα περιεχόμενά του; Με ποια λογική περιμένουν πως θα αγοράσω γουρούνι στο σακί;
Και, αλήθεια, τους ραδιοφωνικούς παραγωγούς, οι δισκογραφικές εταιρείες τους αντιμετωπίζουν ως διαφημιστές τους ή ως καταναλωτές; Εδώ και μερικά χρόνια, μια καλή μου φίλη, ραδιοφωνική παραγωγός, μου παραπονέθηκε πως, αντί να της στείλουν το κανονικό άλμπουμ ή έστω sampler ενός ευπώλητου έλληνα καλλιτέχνη, της έστειλαν μια κόπια στην οποία το τραγούδι ήταν μιξαρισμένο με μια άγνωστη φωνή που έλεγε δυνατά «ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΟΝ … ΣΤΟ ΝΕΟ ΤΟΥ ΔΙΣΚΟ …» κάτι που προφανώς καθιστούσε το δείγμα αυτό άχρηστο για τη δουλειά της. Περιμένουν από κει άραγε να βγάλουν τα σπασμένα οι δισκογραφικές;
Δε θα μου έκανε εντύπωση. Η τσιγκουνιά τους έχει φτάσει σε απίστευτα επίπεδα. Πέρυσι, συνάντησα έναν καλλιτέχνη, όχι ιδιαίτερα γνωστό πια. Είχα στην κατοχή μου ένα CD του, επανέκδοση των δίσκων που είχε βγάλει με το παλιό του συγκρότημα. Το είχα βρει κοψοχρονιά και φυσικά το πήρα αβλεπί. Ο πρωτότυπος δίσκος, το βινύλιο δηλαδή, είχε φτάσει στα καταστήματα των συλλεκτών τα εξακόσια ευρώ - αλήθεια, αυτό πιάνεται για πειρατεία; Όπως μου είπε λοιπόν, η εταιρεία που έκανε την επανέκδοση, δεν μπήκε ποτέ στον κόπο να του στείλει έστω ένα αντίτυπο. Αυτό άραγε είναι σεβασμός της πνευματικής ιδιοκτησίας;
UPDATE:
Και, μια και ο λόγος περί πνευματικής ιδιοκτησίας, έχω κι εγώ μία ερώτηση να σας κάνω: ποιος υπογράφει το παρόν ερωτηματολόγιο; Ποιανού αποτελεί πνευματικό κόπο;
Είναι συγκινητικό το πόσο μεγάλη πρόοδο έχει η επιστήμη των Human resources τα τελευταία χρόνια.
Τα τελευταία συμπεράσματα των ειδικών στο εξωτερικό, είναι πως πρέπει να φέρεσαι καλά στους εργαζόμενους, να μην τους πιέζεις και να τους κάνεις όσο γίνεται να αισθάνονται όμορφα στη δουλειά.
Αν η πρόοδος της επιστήμης αυτής συνεχίσει με τόσο ραγδαίους ρυθμούς, προβλέπω σε 10-20 χρόνια να κάνουν την πιο συνταρακτική ανακάλυψη: πως οι εργαζόμενοι είναι άνθρωποι.
(Τις επόμενες μέρες, μάλλον θα ανεβάσω κάποια «ιδεολογικά» κείμενα.)
