Πριν τις πρόσφατες εκλογές, πολύ πριν μάθουμε επισήμως το πραγματικό μέγεθος του δημοσιονομικού ελλείμματος, σε κάποιο blog, κάποιος που φαίνεται πως είχε γνώσεις οικονομικών, είχε γράψει ο αθεόφοβος πως δεν πίστευε πως το έλλειμμα ήταν μόνο 6%, κατόπιν έκανε τους υπολογισμούς του και έκανε μια εκτίμηση του ελλείμματος μεταξύ 12-13%, κοινώς, έπεσε μέσα διάνα.

Έχουμε φάει τα αρχεία του google reader, γκουγκλίζομε δεξιά αριστερά, αδυνατούμε να το εντοπίσουμε.

Όχι πως αλλάζει ουσιαστικά η όλη κατάσταση. Θυμόμαστε όλοι τον Γεώργιο β’ Παπανδρέου να ρωτά των Κων/νο β’ Καραμανλή, «αν τα νούμερα είναι σωστά». Και τα Νέα, στο φύλλο της 26ης Νοεμβρίου 2009, γράφουν καθαρά πως η Commission γνώριζε πως τα νούμερα δεν είναι τα σωστά.

Πες μας, λοιπόν, αγαπητέ μας αναγνώστη, αν οι Βρυξέλλαι είχαν αντίληψη της κατάστασης, αφού και ο Γ. β’ Π. είχε αντίληψη της καταστάσεως στην τελική αν όντως θυμόμαστε καλά και ένας blogger με γνώσεις οικονομικών μπορούσε να κάνει εκτίμηση του δημοσιονομικού ελλείμματος παρακάμπτοντας ΕΣΥΕ et paraphernalia, τότε πως είναι δυνατόν η Commission και ο Γ.β’Π. να πέφτουν από τα σύννεφα μόλις «μαθαίνουν την αλήθεια», αν την ήξεραν από πριν;

Αν, λέω, αν θέλαμε να σκεφτούμε συνωμοσιολογικά, θα λέγαμε πως όλη αυτή η κατάσταση ήταν στημένη από πριν με σκοπό να…

Αδυνατούμε να συνεχίσομε το συλλογισμό μας, αγαπητέ αναγνώστη. Δεν νοιώθουμε καλά…

Εγώ όμως κάνω έναν άλλον υπολογισμό: σύμφωνα με εκτιμήσεις της ΓΣΕΕ, ο φόρος που έχει γλυτώσει η Εκκλησία από το 2004 και μετά, φτάνει τα 800 εκ.€. Έχουμε και λέμε λοιπόν 2004,’05,’06,’07,’08 και σε λίγο θα πληρωθούν οι φόροι του ‘09, σύνολο 6 χρόνια, επί 800 εκ. € = 4,8 δις €. Μήπως λοιπόν, αντί να ξηλωθούν 4 εκ. Έλληνες, να δώσει η Εκκλησία αυτά που δεν πλήρωσε όλα αυτά τα χρόνια, αφού βγαίνουν και περισσότερα;

Διευκρινίζω πως μιλάμε για τους φόρους που έτσι κι αλλιώς πλήρωνε η εκκλησία πριν το 2004. Το ύψος των φόρων που θα έπρεπε να πληρώνει η εκκλησία, αν δεν είχε όλες αυτές τις φοροαπαλλαγές, παραμένει άγνωστο.

(Κι ένα ερώτημα επιστρέφει κάθε τόσο: για ποιον ακριβώς θα πρέπει να κάνουμε θυσίες; )

Δεν θυμάμαι αν ήταν ακριβώς αυτή η χρονιά, πάντως ήταν λίγο μετά τις φοιτητικές εκλογές. Από τυχαίους βασικά λόγους, είχα οριστεί αναπληρωματικός εκπρόσωπος στο συνέδριο της ΕΦΕΕ το οποίο θα διεξαγόταν στη Θεολογική, κάποιο σαββατοκύριακο εκείνου του έτους.

Ήμουν αρκετά πιτσιρικάς, είχα την περιέργεια να δω πως είναι ένα συνέδριο της ΕΦΕΕ. Έτσι, το Σάββατο, πήρα το λεωφορείο και πήγα προς τη Θεολογική. Συνάντησα εκεί τους άλλους της παράταξής μου και τους ρώτησα τι γίνεται. «Τίποτα», μου λένε. «Οι ΔΑΠίτες φωνάζουν συνθήματα και δεν αφήνουν να γίνει συνέδριο».

Μπήκα στην αίθουσα όπου υποτίθεται γινόταν το συνέδριο και είδα (και κυρίως άκουσα) την κατάσταση με τα ίδια μου τα μάτια (και αυτιά). Αρκετοί περισσότεροι από τους μισούς στην αίθουσα, ήταν στα γαλάζια. Όλοι μαζί να φωνάζουν συνθήματα, ακριβώς όπως μια ποδοσφαιρική εξέδρα. Δε σταματούσαν με τίποτα, φωνάζανε δυνατά, όχι απλώς για να σκεπάσουν κάθε άλλη φωνή, αλλά για να μην μπορέσει να υπάρξει καν άλλη φωνή. Και τι συνθήματα: ακόμα θυμάμαι το σκατόψυχο «Σκατά στον τάφο του Μάρκου Βαφειάδη». Υπογραμμίζω εδώ πως βρισκόμαστε στα 1992, ο Μάρκος Βαφειάδης είχε πεθάνει πριν από λίγες εβδομάδες (ή μήνες) και η ΔΑΠ, τιμούσε με τον τρόπο της το νομοσχέδιο περί εθνικής συμφιλίωσης το οποίο είχε υπογράψει το κόμμα της από κοινού με το Συνασπισμό, το 1989. Ήταν φανερό πως οι ΔΑΠίτες θέλανε, εκτός των άλλων, να γίνουν και προκλητικοί, και στην τελική, ήταν φανερό πως η ΔΑΠ είχε αποφασίσει πως αυτό το συνέδριο δε θα γινόταν και ήταν αποφασισμένη να επιβάλει την άποψή της με την ωμή δύναμη του όχλου που διέθετε.

Την επόμενη μέρα (Κυριακή), τηλεφώνησα για να πάω. Μου είπαν πως το βράδυ είχε πέσει ξύλο και πως το συνέδριο είχε αναβληθεί.

2009

Μπαίνοντας στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς, εκτός περιόδου φοιτητικών εκλογών, μπαίνω στο πανεπιστήμιο και παθαίνω ένα μικρό σοκ. Η είσοδος του πανεπιστημίου, έχει καταληφθεί από έναν τεράστιο πάγκο γεμάτο υπολογιστές συνδεδεμένους στο internet, μια στερεοφωνική η οποία έπαιζε τα τελευταία ποπ σουξεδάκια στη διαπασών, και κάμποσα αρκετά ακριβά μπλιμπλίκια (προσωμοιωτές F1 και δε θυμάμαι τι άλλο). Προσπαθώντας κι εγώ να καταλάβω τι συνέβη στην είσοδο του πανεπιστημίου, αντιλαμβάνομαι πως στο χώρο κυριαρχεί το έμβλημα της ΔΑΠ.

Οι στερεοφωνικές και τα μπλιμπλίκια λοιπόν, δεν ήταν παρά μια πολιτική παρέμβαση της μεγαλύτερης φοιτητικής παράταξης.

Εν γένει (ή εν μούσι)

Το ότι αυτές τις εμπειρείες τις έχω ζήσει με τη ΔΑΠ δεν αθωώνει τις άλλες φοιτητικές παρατάξεις από τις ευθύνες τους για την κατάντια του φοιτητικού κινήματος.

Αλλά όταν ανοίγει η συζήτηση για το φοιτητικό άσυλο, αμέσως σκέφτομαι τα παραπάνω περιστατικά.

Η ΔΑΠ έχει πει πως θα συζητήσει το θέμα του φοιτητικού ασύλου και πως είναι θετική στην αλλαγή του καθεστώτος. Οι υπέρμαχοι του ασύλου από την άλλη, λένε πως είναι θέμα καθαρά της φοιτητικής κοινότητας. Γιατί δε συνεχίζουν και να ρωτήσουν, πως είναι δυνατόν η ΔΑΠ να καυχιέται πως έχει τη μεγαλύτερη φοιτητική παράταξη, αλλά να μην μπορεί να βάλει τα μέλη της να περιφρουρήσουν το φοιτητικό άσυλο;

Οι λόγοι για τους οποίους η ΔΑΠ δεν μπορεί να το κάνει, βρίσκονται στα παραπάνω δύο περιστατικά.

Ήδη από την επομένη των ευρωεκλογών ήθελα να γράψω τούτο εδώ το άρθρο, δυστυχώς όταν πια μπορούσα, θα ήταν ανεπίκαιρο. Τώρα, με τις εθνικές εκλογές, γίνεται ψιλο-επίκαιρο.

Ουσιαστικά, αποτελεί συνέχεια των άρθρων περί εκλογών και αποχής, αυτή τη φορά φρεσκαρισμένο με τα δεδομένα από την τεράστια αποχή που παρατηρήθηκε στις Ευρωεκλογές.

Αρκετός κόσμος λοιπόν, δεν πήγε να ψηφίσει στις Ευρωεκλογές κι αυτό θεωρήθηκε μεγάλη μαγκιά και τρομερό κλάσιμο στο σύστημα. Θα συμφωνήσω μόνο στο δεύτερο: πραγματικά, αυτοί που επέλεξαν την αποχή, έριξαν μια δυνατή κλανιά στα @@ του συστήματος. Γιατί το λέω αυτό;

Θεωρώ γνωστά τα όσα έχω γράψει στα παλαιά άρθρα. Ας κάνουμε τώρα την εξής υπόθεση εργασίας. Έστω πως, όσοι «συνειδητά» (μη χε) απείχαν, αντί αυτής της τακτικής, επιλέγανε κάτι άλλο: μπαίνανε στο παραβάν, πετούσανε τα ψηφοδέλτια των κοινοβουλευτικών κομμάτων και ρίχνανε ένα ψηφοδέλτιο στην τύχη. Πώς θα φαίνονταν τότε τα αποτελέσματα;

Κατ’ αρχήν, ας εκτιμήσουμε το μέγεθος της «συνειδητής» (μη χε) αποχής. Δεδομένου πως σε μια εκλογική αναμέτρηση, είναι σύνηθες να εμφανίζεται μια αποχή της τάξεως του 18%, άρα, μπορούμε να πούμε πως αυτό ήταν γύρω στο 30% επί των εγγεγραμμένων. Σχεδόν 3,000,000 ψήφοι (ολογράφως, τρία εκατομμύρια).

Δεύτερον, εφ’ οσον η επιλογή γινόταν στην τύχη, άρα αυτά τα τρία εκατομμύρια, θα μοιράζονταν εξ’ ίσου στα μη κοινοβουλευτικά κόμματα.

Βάζουμε τα δεδομένα σε ένα φύλλο εργασίας λοιπόν. Βγάζουμε από τη μοιρασιά των τριών εκατομμυρίων τα κοινοβουλευτικά κόμματα. Ας βγάλουμε και τους Οικολόγους Πράσινους, αποδεχόμενοι (και καλά) πως είναι κόμμα του συστήματος μπλα μπλα. Βγάζουμε και τα εθνικιστικά σκουπίδια της Χρυσής Αυγής, Ελληνικής Ενότητας και Ουράνιου Τόξου (είπαμε, ψηφοδέλτιο στην τύχη, όχι σκατά). Μένουν 18 κόμματα τα οποία θα έπαιρναν από 166,000 ψήφους περίπου. Πως φαίνονται λοιπόν τώρα τα αποτελέσματα;

Δείτε:

Δείτε το ποσοστό των δύο «μεγάλων» κομμάτων: και τα δύο μαζί δεν πιάνουν ούτε το 45%! Λιγότερους από τους μισούς ψηφοφόρους δηλαδή!

Το τι θα συνέβαινε αν καταγραφόταν ένα τέτοιο αποτέλεσμα σε επίσημες εκλογές, το αφήνω να το φανταστείτε.

Λοιπόν, εξυπνοπούλια μου; Χαίρεστε που δώσατε ένα μάθημα στο σύστημα απέχοντας;

Εντάξει, τα παραπάνω επιχειρήματα είναι σωστά και, συμφωνώ, δια ταύτα, δέον να καταργηθεί το πανεπιστημιακό άσυλο.

Γιατί όμως να μην επεκτείνουμε την ίδια λογική και σε ό,τι αφορά άλλους θεσμούς και να μην τους καταργήσουμε κι αυτούς;

Να καταργηθεί, εν προκειμένω, το τραπεζικό απόρρητο. Πρόκειται για ένα θεσμό τον οποίο εκμεταλλεύονται εγκληματίες προκειμένου να διαπράξουν κακουργήματα (ξέπλυμα χρήματος, συγκάλυψη σκανδάλων) τα οποία μάλιστα, είναι πολύ πιο σοβαρά από αυτά που έχουν αφετηρία το πανεπιστημιακό άσυλο. Και, φυσικά, η τραπεζική κοινότητα, ούτε θέλει, ούτε μπορεί να διαφυλάξει το κύρος του θεσμού. Άρα, με την ίδια ακριβώς λογική, το σωστό είναι να καταργηθεί και αυτό.

Ας γίνω λαϊκιστής. Να θίξουμε και τη βουλευτική ασυλία. Είναι απηρχαιωμένη. Ζούμε σε μία δημοκρατία (έτσι λέμε δηλαδή) όπου είναι αδιανόητο το βουλευτικό έργο της αντιπολίτευσης να εμποδίζεται από συλλήψεις για παράνομο παρκάρισμα. Το μέτρο έχει χρησιμοποιηθεί από πολύ λίγους βουλευτές προκειμένου να αποφύγουν δίκη για παράνομες ενέργειες και η κοινότητα των βουλευτών έχει δείξει στο παρελθόν ανίκανη να υπερασπιστεί το κύρος του θεσμού. Να καταργηθεί λοιπόν και η ασυλία.

Να συνεχίσουμε και με το απόρρητο των δημοσιογραφικών πηγών; Αφήνω την αιτιολόγηση ως άσκηση στον αναγνώστη.

Αυτό όμως που με απογοητεύει περισσότερο σ’ αυτήν την κωλοκοινωνία, είναι το πόσο γουστάρει ο καθένας την κατάργηση του δικαιώματος του διπλανού.

Μπορείτε επιπλέον να διαβάσετε το συνοδευτικό δελτίο τύπου, όπως επίσης και τα δελτία τύπου για τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου και για το ξέσπασμα της νεολαίας.

Ευχαριστώ τον Τελεολογικό για την πολύτιμη βοήθειά του.

[youtube:http://www.youtube.com/watch?v=9I1PXc2KdLg]

Για το δήμαρχο του νησιού είχα ακούσει πιο πριν. Μανιάτης στην καταγωγή, σπούδασε γιατρός. Το αγροτικό του τον έστειλε στο νησί αυτό κι εκείνος έμεινε εκεί. Εκλέγεται σταθερά δήμαρχος για πάνω από μια εικοσαετία.

Κατά τα φαινόμενα, είχε κάνει δουλειά. Η καθημερινή συγκοινωνία της Τήλου με τη Ρόδο, γινόταν από ένα ταχύπλοο το οποίο έφευγε κάθε μέρα από το λιμάνι της Ρόδου, ταχύπλοο το οποίο ανήκει σε δημοτική ναυτιλιακή εταιρεία του νησιού.

Όσοι παρακολουθούν μάλιστα τις ειδήσεις, θα θυμούνται ίσως τους κατοίκους του νησιού να έχουν αποκλείσει το λιμάνι του νησιού στα καράβια, όταν το υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, σε μια εμπνευσμένη του απόφαση, αποφάσισε να κόψει την κρατική επιχορήγηση σε αυτό ακριβώς το κανάλι. Τον θυμάμαι επίσης σε ένα δελτίο ειδήσεων, όταν πάλι είχε γίνει φασαρία με τα δρομολόγια των Δωδεκανήσων, και ειδικότερα των πλοίων του Αργούδημου, να διαμαρτύρεται για την κατάσταση και να λέει ειλικρινέστατα: «κοιτάξτε, αν δεν έρθει το καράβι, το νησί αύριο δε θα έχει να φάει».

Η επίσκεψη στο νησί με άφησε με ανάμεικτες εντυπώσεις. Το πράσινο που υπόσχονταν οι ταξιδιωτικοί οδηγοί δεν το βρήκα, ενώ η πρώτη άποψη από το λιμάνι, ήταν αυτή ενός άναρχα, κατά τα ελληνικά ήθη, δομημένου τουριστικού οικισμού ο οποίος, όχι μόνο δεν είχε κάτι το ιδιαίτερο, αλλά, επιπλέον τα σπίτια του είχαν χτιστεί σε κυκλαδίτικο στυλ! Παρ’ όλα αυτά, υπήρχε οργανωμένος χώρος με πληροφορίες για τα καταλύματα του νησιού καθώς επίσης και μια δημοτική γραμμή λεωφορείου η οποία είχε – για τα μέτρα ενός ακριτικού νησιού – αρκετά τακτικά δρομολόγια. Ο δήμαρχος φαινόταν πως έκανε δουλειά.

Κάποια στιγμή έπιασα την κουβέντα με μια κάτοικο του νησιού, η οποία μου διηγήθηκε μιαν άλλη όψη. Ο δήμαρχος, έλεγε, είναι ο μοναδικός γιατρός στο νησί, κάτι το οποίο το εκμεταλλεύτηκε για να μαζέψει ψήφους. Από το διορισμό του και μετά, φρόντισε να διορίσει το μισό νησί στις δημοτικές επιχειρήσεις. Και πως επίτηδες δεν αφήνει να αναγεννηθεί το Μικρό Χωριό, το χωριό-φάντασμα του νησιού, επειδή θα παρεμπόδιζε την ομαλή λειτουργία της μοναδικής ντισκοτέκ του νησιού, ιδιοκτησίας του αδερφού του.

Αλήθεια; Ψέμματα; Δεν μπορώ να ξέρω. Από τη μια, η Τήλος έδειχνε ένα νησί που με το ζόρι μπορούσε να θρέψει τους κατοίκους του. Ο διορισμός στη δημοτική επιχείρηση είναι μια κάποια λύση, ακόμα και με τα λεφτά των φόρων μας. Από την άλλη, πρόλαβα να αντιληφθώ πως το νησί, όπως κάθε μέρος στην Ελλάδα, έχει τις διαιρέσεις του: Λιβαδιώτες εναντίον Μεγαλοχωριτών από τη μιά, φίλοι κι εχθροί του δημάρχου από την άλλη. Το μόνο για το οποίο είμαι σίγουρος για το δήμαρχο της Τήλου είναι πως δεν κινδυνεύει η καρέκλα του. Κι έτσι, απαλλαγμένος από το «πολιτικό κόστος», έχει την ευχέρεια να παίρνει τολμηρές αποφάσεις.

Και πάλι όμως, αναρωτιέμαι τι μπορεί να είπε στους κατοίκους του νησιού για την πρόσφατη απόφασή του να τελέσει γάμο ομοφυλοφίλων. Λέτε το όραμα των Τηλιακών να είναι να γίνουν μια δεύτερη Μύκονος; Τα κυκλαδίτικα σπίτια στα Λειβάδια, κάτι τέτοιο δείχνουν…

«ποιος θα ζητήσει συγνώμη για τα εγκλήματα που διέπραξε η Μειονότητα των Ελλήνων Ποντίων (Γύρω στο 25% του συνολικού πληθυσμού του Πόντου) ενάντια στους αμάχους Τούρκους Ποντίους και στο τουρκικό στρατό.»

Ο δόκτωρ δείχνει να αγνοεί κάποια πράγματα γύρω από το διεθνές δίκαιο ενόπλων συγκρούσεων. Το οποίο, αναγνωρίζει εγκλήματα:

• απέναντι σε ενόπλους που έχουν παραδοθεί (έχουν υψώσει λευκή σημαία κατά το κοινώς λεγόμενο)
• απέναντι σε αιχμαλώτους πολέμου.

Και φυσικά μιλάμε για σύγχρονο διεθνές δίκαιο και πιο συγκεκριμένα για τα πρωτόκολλα της Γενεύης το 1977 – όχι για το τι ίσχυε εκείνη την εποχή.

Τώρα, για να είμαι ειλικρινής, είναι εξαιρετικά ανθρωπιστική η άποψη του δόκτωρα, να καθιερωθεί δηλαδή να υπάρχει συγνώμη από μια χώρα, επειδή πολίτες/στρατιώτες της σκότωσαν τους στρατιώτες της αντίπαλης χώρας. Ακόμα και την ώρα της μάχης! Πολύ καλό! Δε λέω, θα ήθελα πάρα πολύ να ζω σε έναν κόσμο όπου οι πόλεμοι γίνονται με χαρτοπόλεμο και κουφέτα σοκολάτας, αλλά το κείμενο θέλει να είναι σοβαρό, ας επιστρέψουμε λοιπόν στον πλανήτη μας: συγνώμη για «εγκλήματα» εναντίον στρατού και μάλιστα τακτικού δεν υπάρχει.

Άλλη μια παράγραφος που μου έκανε εντύπωση είναι η παρακάτω:

«…οι χριστιανοί άρχισαν να πυκνώνουν τις τάξεις των ανταρτών χτυπώντας πισώπλατα τον τουρκικό στρατό και ληστεύοντας κυρίως τουρκικά χωριά, για να μπορέσουν να επιβιώσουν.Λόγω των πράξεων αυτών ο τουρκικός στρατός άρχισε στην περιοχή της Μπάφρας το κυνήγι εναντίον των ανταρτών, οι οποίοι τον Απρίλιο του 1917, για να γλιτώσουν την καταδίωξη των Τούρκων, κατέφυγαν σε μια σπηλιά, γνωστή ως σπηλιά της Παναγίας, κοντά στο χωριό Οτ Καγιά το οποίο βρίσκονταν στους πρόποδες του βουνού Νεπιέν Νταγ.Οι αντάρτες αριθμούσαν 80 άτομα και είχαν μαζί τους περίπου 700 γυναικόπαιδα, τα τουρκικά στρατεύματα κυρίεψαν τη σπηλιά, σκότωσαν τους τραυματισμένους αντάρτες και κακοποίησαν τους άμαχους.Δύο χρόνια αργότερα και συγκεκριμένα στις 15 Αυγούστου 1919 ανήμερα του πανηγυριού της Παναγίας του Οτ Καγιά 12.000 αντάρτες συνοδευόμενοι και αυτή την φορά από τα γυναικόπαιδα τους, για να παραπλανήσουν τους Τούρκους, επιτέθηκαν την νύχτα στην γειτονική τουρκική κωμόπολη Τσασούρ όπου διέπραξαν σοβαρές εγκληματικές πράξεις με θύματα όχι μόνο ένοπλους Τούρκους αλλά και άοπλους συμπατριώτες τους. Συγκεκριμένα οι χριστιανοί σκότωσαν 1000 στρατιώτες, 400 γυναικόπαιδα και έκαψαν 400 σπίτια, εκτός αυτού τραυμάτισαν 800 στρατιώτες, χωροφύλακας και αμάχους, (1 σελ 410).»

Έχουμε λοιπόν, χρονολογικά:
1. Πόντιους αντάρτες οι οποίοι χτυπούν τουρκικό τακτικό στρατό πισώπλατα.
2. Τουρκικό τακτικό στρατό ο οποίος χτυπά 80 αντάρτες και 700 αμάχους.
3. Πόντιους αντάρτες που χτυπάνε 1800 στρατιώτες και 400 αμάχους.

Σε ό,τι αφορά το 1, προφανώς ήταν ύπουλη η στάση των ανταρτών να χτυπήσουν πισώπλατα. Θα ήταν πολύ πιο τίμιο να δώσουν στους τούρκους χάρτη με τις θέσεις τους, τι στην ευχή, μιλάμε για Πόντιους!

Στα 2 & 3 δε χωράνε αστεία. Το να σκοτώνεις αμάχους είναι προφανώς καταδικαστέο. Ας παραλείψω λοιπόν το γεγονός πως, από τα νούμερα που δίνει ο ίδιος ο δόκτωρ, φαίνεται πως η σφαγή αμάχων ήταν πολύ πιο περιορισμένη από πλευράς Ποντίων. Αναρωτιέμαι: προσπαθεί να αποδείξει πως έγινε κάτι εξίσου φρικτό με τη γενοκτονία των Ποντίων, και το πιο εντυπωσιακό που βρήκε είναι 400 γυναικόπαιδα; Το καταδικάζω, σαφώς, αλλά δεν νομίζω πως στοιχειοθετεί «γενοκτονία».

Στην παρακάτω παράγραφο όμως έπαθα την πλάκα μου:

«Οι αντάρτες, ή τουλάχιστον οι ηγέτες των ανταρτών, δεν θα μπορούσαν καν να φαντασθούν ότι μετά το πόλεμο θα πάθαιναν αυτά που έπαθαν το 1945-46 στην Ελλάδα εκείνοι οι σλαβόφωνοι Μακεδόνες ή λατινόφωνοι Βλάχοι, οι οποίοι κατηγορήθηκαν από την ελληνική κυβέρνηση για εσχάτη προδοσία και εκτελέσθηκαν. Ο λόγος που το ελληνικό κράτος κατηγόρησε για εσχάτη προδοσία την προαναφερθείσα μερίδα των υπηκόων του, δηλαδή τους σλαβόφωνες Μακεδόνες και Βλάχους, ήταν ο ίδιος λόγος για τον οποίον και η τουρκική κυβέρνηση κατηγόρησε για εσχάτη προδοσία τους χριστιανούς αντάρτες της Μπάφρας και της Σάντας, οι οποίοι ήταν τούρκοι υπήκοοι.»

Βοηθήστε με να καταλάβω τι θέλει να πει ο άνθρωπος. Είναι δηλαδή δικαιολογημένη η συνεργασία με τους ναζί; Διότι, όταν το ακούω αυτό, παθαίνω κάτι! Κι αναρωτιέμαι δηλαδή, διότι, ενώ ο δόκτωρ καταδικάζει σαφέστατα τα εγκλήματα των ποντίων, αποφεύγει να καταδικάσει τους σλαβόφωνους Μακεδόνες και τους Βλάχους. Δυο μέτρα και δύο σταθμά; Μη μου το κάνετε αυτό!

Για να δούμε τι λέει στη συνέχεια:

«Οι αντάρτες του Πόντου συντάχθηκαν κατά την διάρκεια του πολέμου με τα εχθρικά κατοχικά στρατεύματα της Ρωσίας, καταπολέμησαν τον στρατό του κράτους του οποίου ήταν υπήκοοι, καταπιέζοντας και σκοτώνοντας αλλόθρησκους συμπολίτες τους.»

και παρακάτω:

«Στα εθνικιστικά βιβλία περιγράφεται απαγχονισμός ορθοδόξων λιποτακτών ως μια συστηματική προσπάθεια εξόντωσης του ελληνικού στοιχείου, γεγονός ψευδές.Στο άκρως εθνικιστικό σύγγραμμα του Βαλαβάνη αναφέρεται επί λέξει το εξής κείμενο: Τούρκοι λιποτακτήσαντες τριακοντάκις απηγχονίζοντο ομού με Χριστιανούς αδήλωτους, (2 σελ 63).Δηλαδή η τιμωρία για το παράπτωμα της λιποταξίας ή ανυποταξίας αφορούσε τόσο τους Τούρκους λιποτάκτες όσο και τους Έλληνες, σε περίοδο δε πολέμου εφαρμόζο- νταν σε όλα τα κράτη της Ευρώπης.»

Τώρα ξεκαθαρίζεται το πράγμα: η Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν ένα κράτος δικαίου, το οποίο μεταχειριζόταν τους πολίτες του χωρίς διακρίσεις βασισμένες στην εθνότητα. Μου θυμίζει το αμίμητο του Ανατόλ Φρανς: «ο νόμος αντιμετωπίζει ίσα τους πολίτες: απαγορεύει εξίσου στους πλούσιους και στους φτωχούς να κοιμούνται κάτω από τις γέφυρες». Έτσι λοιπόν, κι η Οθωμανική Αυτοκρατορία, απαγόρευε εξίσου στους τούρκους και τους έλληνες να λιποτακτήσουν. Τώρα βέβαια, αν ο οθωμανικός (τουρκικός στο κείμενο) στρατός, έκαιγε ελληνικά χωριά (το γράφει μέσα στο ίδιο κείμενο), τι να κάνουμε, σε κανέναν δε γουστάρισε ποτέ η στρατιωτική θητεία έτσι κι αλλιώς.

Αυτά και δε θα σχολιάσω άλλο το κείμενο, διότι δεν τελειώνω ούτε αύριο. Μου μένει πάντως η απορία για τον ιδεολογικό προσανατολισμό του δόκτωρος Νακρατζά. Σε κάποια στιγμή, το κείμενο, στο άσχετο, κάνει λόγο για τη «μη ελληνική ασιατική καταγωγή των Ποντίων». Κι εγώ, όταν ακούω να βασίζουν την εθνικότητα στην καταγωγή, δηλ. στο αίμα, παθαίνω κάτι! Κάτι σαν κι αυτό που παθαίνω όταν δικαιολογούν τη συνεργασία με τους ναζί…

Για ποιο λόγο να χαρώ ας πούμε που μια μεγάλη μερίδα εργαζομένων σε αυτή τη χώρα θα χάσει τα προνόμιά της; Το θέμα το έχω αναλύσει ήδη παλιότερα εν πάσει περιπτώσει. Όσο για τις ιδιωτικοποιήσεις, ήταν πάντα προβληματικές στη λογική. Αν είναι ζημιογόνες, γιατί να τις αγοράσει ένας επιχειρηματίας που στοχεύει στο κέρδος; Αν είναι κερδοφόρες, για ποιο λόγο να πουληθούν;

Και τελικά, για ποιο λόγο πουλήθηκε ο ΟΤΕ; Μόνο ο Ίνδικτος έδωσε μια πειστική απάντηση, κατά τη γνώμη μου.

Ας το πιάσουμε το θέμα από πιο ουσιαστικό σημείο, από το δεοντολογικό. Γενικότερα, υπάρχει μια σύγχυση γύρω από το ρόλο των ΔΕΚΟ στη ζωή της χώρας. Μας τη σπάνε που δεν είναι κερδοφόρες. Εντάξει, δε λέω, καλό θα ήταν να βγάζουν φράγκα, αλλά δεν είναι αυτός ο στόχος τους. Μια ιδιωτική εταιρεία, δε τη συμφέρει με τίποτα να βάλει τηλέφωνο ή να φέρει ρεύμα σε ένα κατσικοχώρι στο οποίο μένουν μερικά γερόντια. Γι’ αυτό το λόγο, υπάρχουν πάντα κρατικές εταιρείες, για να μπορούν να παρέχουν αυτές τις απαραίτητες, πλέον, για τη ζωή μας υπηρεσίες ακόμα κι εκεί που δε θα συνέφερε τις ιδιωτικές εταιρείες – δεν πιστεύω να αμφιβάλλει κανείς πως ένα τηλέφωνο σε κάποιο κατσικοχώρι μπορεί να είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου.

Ακόμα λοιπόν κι αν υποθέσουμε πως ο ΟΤΕ ήταν ζημιογόνος (που δεν ήταν) πως είχε κακές υπηρεσίες (οι ιδιωτικές έχουν ακόμα χειρότερες) ή πως είχε κακή διοίκηση (εντάξει, αυτό ισχύει) μια ιδιωτικοποίησή του θα λύσει μόνο το πρώτο σκέλος.

Πίσω στη δεοντολογία: ο ΟΤΕ, δεν ξέρω πως τα έχουμε καταφέρει, φτιάχνει την υποδομή της χώρας στις τηλεπικοινωνίες, μια υποδομή νευραλγικότατη για κάθε σύγχρονο κράτος. Όπως επίσης έχει και την υποδομή των τηλεπικοινωνιών του στρατού. Τώρα, πώς ο στρατός, με τα τόσα λεφτά που ξοδεύουμε στην άμυνα κάθε χρόνο, δεν έχει καταφέρει να φτιάξει δικές του, ξεχωριστές υποδομές, θα ήταν απορίας άξιον αν δεν ξέραμε σε ποια χώρα ζούμε.

Πουληθήτω λοιπόν ο ΟΤΕ, αλλά, μια κυβέρνηση με στοιχειώδη σοβαρότητα, προτού τον πουλήσει, θα τον έσπαγε σε κομμάτια: ένα κομμάτι που θα κρατούσε τις υποδομές το οποίο θα έμενε αμιγώς κρατικό – για τους λόγους που προαναφέραμε – κι ένα κομμάτι που θα παρείχε τις υπηρεσίες, το οποίο ας ιδιωτικοποιηθεί, ας κάνει ό,τι θέλει.

Παρομοίως και για την περίπτωση του Κούλογλου. Οι συχνότητες είναι ένα δημόσιο αγαθό. Ανήκει στο λαό. Ο λαός παραχωρεί αυτό το αγαθό στα κανάλια τα οποία έχουν κάποιες υποχρεώσεις απέναντί του. Π.χ. να τον ενημερώνουν (ναι, ξέρω, την κάναμε από κούπες).

Στα ίδια πλαίσια, η δημόσια τηλεόραση, υποτίθεται τουλάχιστον πως θα έπρεπε να ικανοποιεί όλα τα τμήματα του ελληνικού λαού, όχι μόνο τις νοικοκυρές 30-50 ετών. Οπότε, η λογική της υψηλής θεαματικότητας είναι κάτι που δε θα έπρεπε να απασχολεί τη δημόσια τηλεόραση. Ούτε το προσωπικό γούστο του κάθε διευθυντή, αυτό εννοείται. Από τη στιγμή που κάποια εκπομπή απευθύνεται σε κάποιο τμήμα του πληθυσμού θα έπρεπε να βλέπουμε και όπερα, και θέατρο, και μπουζούκια και τα μέταλ πιτσιρίκια της γειτονιάς.

Να μην το πάω στο πιο ακραίο: στις αγγλοσαξωνικές χώρες, (π.χ. στις λαομίσητες ΗΠΑ) υπάρχει ένα μοντέλο τηλεόρασης το οποίο λέγεται «Κοινοτική Τηλεόραση» ή «Τηλεόραση Ελεύθερης Πρόσβασης». Είναι κανάλια στα οποία μπορεί να πάει ο κάθε πολίτης και να φτιάξει ό,τι είδους εκπομπή επιθυμεί, με ό,τι ύλη θέλει. Τα κανάλια αυτά θα του παρέχουν τον εξοπλισμό δωρεάν. Τα έξοδά τους, καλύπτονται (ή τουλάχιστον καλύπτονταν μέχρι πρόσφατα) από τις άδειες των καναλιών της καλωδιακής τηλεόρασης – στη λογική του ανταλλάγματος για την παροχή δημοσίου αγαθού. Θα μπορούσαμε και στην Ελλάδα να είχαμε τέτοια κανάλια – αλλά, ευτυχώς, αυτά τα κενά καλύπτονται από το Τηλεφώς, το Hi Channel κ.α….