Πανεπιστημιακό Άσυλο και ΔΑΠ

1992

Δεν θυμάμαι αν ήταν ακριβώς αυτή η χρονιά, πάντως ήταν λίγο μετά τις φοιτητικές εκλογές. Από τυχαίους βασικά λόγους, είχα οριστεί αναπληρωματικός εκπρόσωπος στο συνέδριο της ΕΦΕΕ το οποίο θα διεξαγόταν στη Θεολογική, κάποιο σαββατοκύριακο εκείνου του έτους.

Ήμουν αρκετά πιτσιρικάς, είχα την περιέργεια να δω πως είναι ένα συνέδριο της ΕΦΕΕ. Έτσι, το Σάββατο, πήρα το λεωφορείο και πήγα προς τη Θεολογική. Συνάντησα εκεί τους άλλους της παράταξής μου και τους ρώτησα τι γίνεται. «Τίποτα», μου λένε. «Οι ΔΑΠίτες φωνάζουν συνθήματα και δεν αφήνουν να γίνει συνέδριο».

Μπήκα στην αίθουσα όπου υποτίθεται γινόταν το συνέδριο και είδα (και κυρίως άκουσα) την κατάσταση με τα ίδια μου τα μάτια (και αυτιά). Αρκετοί περισσότεροι από τους μισούς στην αίθουσα, ήταν στα γαλάζια. Όλοι μαζί να φωνάζουν συνθήματα, ακριβώς όπως μια ποδοσφαιρική εξέδρα. Δε σταματούσαν με τίποτα, φωνάζανε δυνατά, όχι απλώς για να σκεπάσουν κάθε άλλη φωνή, αλλά για να μην μπορέσει να υπάρξει καν άλλη φωνή. Και τι συνθήματα: ακόμα θυμάμαι το σκατόψυχο «Σκατά στον τάφο του Μάρκου Βαφειάδη». Υπογραμμίζω εδώ πως βρισκόμαστε στα 1992, ο Μάρκος Βαφειάδης είχε πεθάνει πριν από λίγες εβδομάδες (ή μήνες) και η ΔΑΠ, τιμούσε με τον τρόπο της το νομοσχέδιο περί εθνικής συμφιλίωσης το οποίο είχε υπογράψει το κόμμα της από κοινού με το Συνασπισμό, το 1989. Ήταν φανερό πως οι ΔΑΠίτες θέλανε, εκτός των άλλων, να γίνουν και προκλητικοί, και στην τελική, ήταν φανερό πως η ΔΑΠ είχε αποφασίσει πως αυτό το συνέδριο δε θα γινόταν και ήταν αποφασισμένη να επιβάλει την άποψή της με την ωμή δύναμη του όχλου που διέθετε.

Την επόμενη μέρα (Κυριακή), τηλεφώνησα για να πάω. Μου είπαν πως το βράδυ είχε πέσει ξύλο και πως το συνέδριο είχε αναβληθεί.

2009

Μπαίνοντας στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς, εκτός περιόδου φοιτητικών εκλογών, μπαίνω στο πανεπιστήμιο και παθαίνω ένα μικρό σοκ. Η είσοδος του πανεπιστημίου, έχει καταληφθεί από έναν τεράστιο πάγκο γεμάτο υπολογιστές συνδεδεμένους στο internet, μια στερεοφωνική η οποία έπαιζε τα τελευταία ποπ σουξεδάκια στη διαπασών, και κάμποσα αρκετά ακριβά μπλιμπλίκια (προσωμοιωτές F1 και δε θυμάμαι τι άλλο). Προσπαθώντας κι εγώ να καταλάβω τι συνέβη στην είσοδο του πανεπιστημίου, αντιλαμβάνομαι πως στο χώρο κυριαρχεί το έμβλημα της ΔΑΠ.

Οι στερεοφωνικές και τα μπλιμπλίκια λοιπόν, δεν ήταν παρά μια πολιτική παρέμβαση της μεγαλύτερης φοιτητικής παράταξης.

Εν γένει (ή εν μούσι)

Το ότι αυτές τις εμπειρείες τις έχω ζήσει με τη ΔΑΠ δεν αθωώνει τις άλλες φοιτητικές παρατάξεις από τις ευθύνες τους για την κατάντια του φοιτητικού κινήματος.

Αλλά όταν ανοίγει η συζήτηση για το φοιτητικό άσυλο, αμέσως σκέφτομαι τα παραπάνω περιστατικά.

Η ΔΑΠ έχει πει πως θα συζητήσει το θέμα του φοιτητικού ασύλου και πως είναι θετική στην αλλαγή του καθεστώτος. Οι υπέρμαχοι του ασύλου από την άλλη, λένε πως είναι θέμα καθαρά της φοιτητικής κοινότητας. Γιατί δε συνεχίζουν και να ρωτήσουν, πως είναι δυνατόν η ΔΑΠ να καυχιέται πως έχει τη μεγαλύτερη φοιτητική παράταξη, αλλά να μην μπορεί να βάλει τα μέλη της να περιφρουρήσουν το φοιτητικό άσυλο;

Οι λόγοι για τους οποίους η ΔΑΠ δεν μπορεί να το κάνει, βρίσκονται στα παραπάνω δύο περιστατικά.

Ευχετήριον 2009

«Η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα να γίνει η καλύτερη χώρα της Ευρώπης. Εκτός από τα υπέροχα τοπία, το θαυμάσιο κλίμα και την απαράμιλλη ιστορία, έχει την τύχη να διαθέτει μια μορφωμένη νεολαία, χάρη σε φιλόδοξους γονείς οι οποίοι είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν το παρόν τους προκειμένου τα παιδιά τους να έχουν ένα καλύτερο μέλλον.

Αλλά οι προσδοκίες των νέων συνθλίβονται από ένα σύστημα που είναι στα όρια του φεουδαρχικού»

Malcolm Brabant, για το BBC

Ιδού τι λέει ένας ανθέλλην βρεταννός – ως γνωστόν όλοι οι βρεττανοί είναι εξ ορισμού ανθέλληνες – στην ανταπόκρισή του, με αφορμή τις πρόσφατες ταραχές.

Ευχή για το 2009, να το βάλουμε μπρος όσοι μπορούμε, να γίνει κάποτε η χώρα μας η καλύτερη στην Ευρώπη. Διότι δεν είναι κάτι που δεν το ξέρουμε.

Ώρα να το κάνουμε πράξη.

Εξοστρακισμοί…

Αν εξοστρακίζονται οι σφαίρες των αστυνομικών, γιατί όχι κι η λαϊκή οργή;

Απορίες ενός ελεύθερου επαγγελματία…

Σαράντα χρόνια μετά…

Η ανακοίνωση της Ε.ΔΗ.Ν. για την επέτειο των σαράντα χρόνων από την απόπειρα του Αλέκου Παναγούλη εναντίον του δικτάτορα Γεωργίου Παπαδόπουλου.

Σαράντα χρόνια κλείνουν σήμερα, Αλέκο, από τη μέρα εκείνη που, μαζί με λίγους συναγωνιστές σου, προσπάθησες να κάνεις αυτό που κανείς δεν σκέφτηκε: να σκοτώσεις τον τύραννο. Ήταν η αρχή ενός δύσκολου αγώνα…

Αλήθεια, Αλέκο, τι κι αν έπεσε η Χούντα; Όλα τη θυμίζουν. Μπορεί να μην έχουμε ΕΑΤ, έχουμε όμως τα ΜΑΤ. Έχουμε εξουσία που αγοράζει κάθε καινούργιο μαραφέτι στους αστυνομικούς για να «μας φυλάνε» καλύτερα. Κι αν οι συνταγματάρχες είχαν την αλαζονεία της ατιμωρησίας, σήμερα έχουμε μια δικαιοσύνη που στέλνει τις υποθέσεις των πολιτικών στο αρχείο. Δεν έχουμε λογοκριτές, άλλωστε είναι άχρηστοι. Ελάχιστοι δημοσιογράφοι θα μας ενημέρωναν για πράγματα, που θα δυσαρεστούσαν τα αφεντικά τους. Και αν δεν έχουμε χαφιέδες που να κοιτάζουν να κάτσουμε καλά, έχουμε κομματικούς στρατούς στο συνδικαλισμό, οι οποίοι αδιαφορούν για τα πραγματικά προβλήματα των εργαζομένων και των φοιτητών. Τους φτάνει να φέρνουν καλά ‘νούμερα’ στο κόμμα τους. Κι όπως η Χούντα διατηρούσε ένα Κοινοβούλιο-παρωδία (‘συμβουλευτική’), η… κομματική πειθαρχία κι οι στημένοι καυγάδες έχουν απαξιώσει το θεσμό ακόμα χειρότερα.

Ποια η διαφορά με τη Χούντα λοιπόν; λένε οι γελοίοι θαυμαστές του τυράννου. Την πάσα θα πάρουν τότε οι πολιτικάντηδες, οι ίδιοι που έχουν δημιουργήσει αυτά τα προβλήματα, για να μιλήσουν, γενικώς και αορίστως, για τις αρετές της Δημοκρατίας, μέχρι να σκυλέψουν ολοκληρωτικά τον όρο.

Όπως καταλαβαίνεις, Αλέκο, κι οι δυο μεριές, ανήκουν στον ίδιο θλιβερό θίασο: και οι μεν και οι δε, προσπαθούν να σε βγάλουν μαλάκα!

Λες και γι’ αυτό χάρισες τα νιάτα σου, για μια Πολιτική χωρίς τους Πολίτες. Λες κι ο πολιτικός λόγος γράφεται από ξύλο, κι όχι με αίμα, όπως τα ποιήματα που έγραφες στο κελί σου.

Γι’ αυτό λοιπόν, ελάχιστοι αναφέρονται σε σένα, γι’ αυτό προσπαθούν να σε ξεγράψουν από την Ιστορία κι από τη Μνήμη. Κι όπως ξέρεις, κανείς δεν κλωτσάει έναν ψόφιο σκύλο. Κι αυτή είναι η καλύτερη απόδειξη πως ζεις Αλέκο! Ζεις, γιατί όλοι προσπαθούν να σε ξεχάσουν!

Να σε ξεχάσουν όταν έλεγες πως «η ελευθερία είναι καθήκον, περισσότερο από δικαίωμα είναι καθήκον». Να ξεχάσουν όταν μας ρωτούσες κατάματα «σε τί ωφελεί να αγωνίζεσαι για την ελευθερία αν όταν υπάρχει λίγη ελευθερία δεν τη χρησιμοποιήσεις για να κάνεις πολιτική;». Και, πάνω από όλα, προσπαθούν να ξεχάσουν πως αυτά, δεν τα είπες μόνο, αλλά τα έκανες πράξη.

Πάλεψες ενάντια σε πολλά, Αλέκο. Αλλά, πέρα από τους χαφιέδες, τα βασανιστήρια, τους ΕΣΑτζήδες, είχες να αντιμετωπίσεις κι έναν πολύ χειρότερο εχθρό: την αδιαφορία και την απάθεια του λαού στον αγώνα για τη δημοκρατία. Του ίδιου λαού που το 1974, με το ζόρι καταδέχτηκε να σε βάλει στη Βουλή, τελευταίο σε ψήφους. Του ίδιου λαού, που τώρα δεν ντρέπεται να στέλνει στη Βουλή τους θαυμαστές της Χούντας.

Δε σου κάνει εντύπωση, το ξέρω. Μας είχες προειδοποιήσει άλλωστε, σε ανύποπτο χρόνο. Είχες πει:

«Μη δίνετε προσοχή σε όποιον σας υπόσχεται θαύματα, μη δίνετε προσοχή σε όποιον αναλαμβάνει να αλλάζει τα πράγματα ώσπου να πεις τρία σαν μάγος. Οι μάγοι δεν υπάρχουν. Τα θαύματα δεν υπάρχουν. Οι αρχηγοί σας κοροϊδεύουν, ηλίθιοι, που είστε συνηθισμένοι να σας σέρνουν όλοι από τη μύτη, να υποκύπτετε. Αυτή η επίφαση της δημοκρατίας μπορεί να σβήσει με ένα φύσημα αν ακολουθήσετε τις φλυαρίες των ψευτοεπαναστατών!»

Κι όλα έγιναν ακριβώς όπως τα είπες, Αλέκο. Και, ακόμα χειρότερα, ο λαός περιμένει και πάλι έναν αρχηγό, ένα μεσσία για να κάνει αυτά που ο λαός δειλιάζει να διεκδικήσει. Κάποιον που ίσως ξορκίσει τη συλλογική ενοχή για το ότι σαράντα χρόνια μετά, οι Έλληνες παραμένουν μουδιασμένοι, ακριβώς όπως την πρώτη μέρα μετά το πραξικόπημα.

Σαράντα χρόνια μετά, ήρωα Αλέκο, δεν είσαι εσύ απών. Απών, όπως και τότε, είναι ο ελληνικός λαός.

«Ας την κρατήσουμε σφιχτά τη λίγη αυτή ελευθερία που μας χαρίστηκε με το αίμα της Κύπρου. Χαρισμένη, ναι, και η χαρισμένη ελευθερία δίνει πάντοτε πικρούς καρπούς.»

Αυτούς τους πικρούς καρπούς γευόμαστε σήμερα, Αλέκο.

Να γκαρίσω ή να MI Gαρίσω;

• Σύντομη άποψη:

Κάτω τα χέρια από το μέτοχό μας ρε! Θα μας φτιάξει ομαδάρα!

(Κάθε ομοιότητα με λόγια οπαδών του Ολυμπιακού περί Κόκκαλη, είναι απλή σύμπτωση. Επειδή όμως δε θυμάμαι τι ακριβώς είχε παιχτεί μεταξύ Κόκκαλη και Ελευθεροτυπίας προ ετών, ας με βοηθήσει κάποιος κι ας το γράψει… κάπου αλλού!)

• Εκτεταμένη άποψη:

Τις αμφιβολίες μου για το πόσο επιτρέπεται η ελεύθερη έκφραση στη δημοκρατική μας χώρα, τις είχα από πολύ παλιά. Ειδικά από τότε που κατάλαβα πως, αν εγώ αποκαλέσω δημοσίως έναν πολιτικό, ας τον πούμε Γιακουμόπουλο, μαλάκα, μπορεί να φάω μήνυση και παράλληλα να χάσω τη δουλειά μου και τρέχα-γύρευε τι άλλο. Αν όμως ο Γιακουμόπουλος αποκαλέσει δημοσίως εμένα μαλάκα, θα έχει από κάτω τουλάχιστον καμμιά χιλιάδα να τον χειροκροτάει.

Από την άλλη, άλλο πράγμα να αποκαλέσεις κάποιον μαλάκα – το οποίο είναι άποψη – κι άλλο το να τον αποκαλέσεις π.χ. καταχραστή - το οποίο είναι κατηγορία. Και, εκ πείρας, διαπιστώνω πως, στη χώρα μας, υπάρχει ένα εγγενές πρόβλημα διάκρισης μεταξύ των δύο. Ειδικά, όταν, μέχρι πρόσφατα, το να αποκαλέσεις κάποιον «ληστοσυμμορίτη» ή να του χρεώσεις τη χρήση του κονσερβοκουτιού ως φονικό εργαλείο, δεν αποτελούσε κατηγορία, αλλά πολιτική άποψη. Αλλά και μεταγενέστερα, το πασίγνωστο «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι» πολιτική άποψη θεωρείται.

(Τουλάχιστον το «ντενεκέδες», σήμα κατατεθέν του μακαρίτη του Γιαννόπουλου, ήταν άποψη ρε παιδί μου! Εκτός αν αναφερόταν για τον Αντρέα, ο οποίος μετά το Χέρφιλντ ήταν σιδερένιος.)

Στην κοινωνία του θεάματος που ζούμε, υπάρχει εν τω μεταξύ ένας κανόνας που λέει πως το μέσο του εντυπωσιασμού (τον οποίο εξυπηρετούν τέτοιες μεγαλόστομες «πολιτικές απόψεις» όταν εκφράζονται από «επαγγελματίες» πολιτικούς) ξεθυμαίνει με τον καιρό. Χρειάζεται ακόμα πιο δυνατό ερέθισμα για να λάβεις το ίδιο μέγεθος ανταπόκρισης από την κοινωνία. Έτσι εξηγούνται και τα φαινόμενα αμετροέπειας στις εμφανίσεις πολιτικών, όπως εκδηλώνονται στα κεντρικά δελτία ειδήσεων. Κι απ’ την ανάποδη, δε θυμάστε το Γ. Ράλλη; «Δε θέλω ου» έλεγε ο άνθρωπος κι υπέστη εκλογική πανωλεθρία!

Με βάση τα παραπάνω δεδομένα, άντε να βγάλεις άκρη, αν εκφράσεις όπως «αδιαφανής συναλλαγή» ,«υποκρύπτουσα παράνομη χρηματική συναλλαγή» κλπ. είναι άποψη ή κατηγορία.

Που δυσκολεύομαι να μπω στη λογική της άποψης. Όταν μιλάμε για κακούργημα. Πόσο στέκεται να πεις «η άποψή μου είναι πως είναι υπεξαίρεση» ή «έχω την άποψη πως είναι δολοφονία»; Στην περίπτωση του Κέννεντυ, ας πούμε, η άποψη περί δολοφονίας, στηρίζεται με στοιχεία. Και αδυνατώ να πιστέψω πως το δεύτερο κοινοβουλευτικό κόμμα που ηγείται της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν μπορεί να βρει τα στοιχεία.

Κι αν τα βρει, αυτά τα πράγματα δε λέγονται στη Βουλή, αλλά στο αρμόδιο όργανο. Αλλά, τεσπα, ο ΓΑΠ (κι ο Αλέξης, να μην ξεχνιόμαστε) δεν είναι οι πρώτοι ούτε οι τελευταίοι που μπλέκουν τους ρόλους των εξουσιών και των θεσμών γενικότερα…

Ακροτελεύτιον:

Αναρωτιέμαι τελικά ποιος ωφελείται από αυτήν την ιστορία και ποιανού γαϊδάρου η ουρά θα στάξει.

Μήπως θα εκδικαστεί η αγωγή; Πότε; Μετά από 10 χρόνια;

Εν τω μεταξύ, τόσο ο Βγενόπουλος κερδίζει ως εύθικτος επιχειρηματίας ο οποίος επιμένει στις καλές πρακτικές (σε όσους το πιστεύουν) όσο και οι ΓΑΠ & Αλέξης ως αδέκαστοι δικηγόροι Μπάρες πολιτικοί που αντιμάχονται το αδίστακτο Κεφάλαιο (πάλι για όσους το πιστεύουν).

Τζάμπα γράφω τόσην ώρα… Πάλι για το πάπλωμα είναι ο καυγάς.

Μετακομίσαμε!

Σας καλοσωρίζουμε στον νέο, ιδιόκτητο χώρο του κόμματος. Εδώ πλέον θα μπορούμε να τα λέμε με μεγαλύτερη άνεση.

Καλώς ήλθατε!