Σαράντα χρόνια μετά…

Η ανακοίνωση της Ε.ΔΗ.Ν. για την επέτειο των σαράντα χρόνων από την απόπειρα του Αλέκου Παναγούλη εναντίον του δικτάτορα Γεωργίου Παπαδόπουλου.

Σαράντα χρόνια κλείνουν σήμερα, Αλέκο, από τη μέρα εκείνη που, μαζί με λίγους συναγωνιστές σου, προσπάθησες να κάνεις αυτό που κανείς δεν σκέφτηκε: να σκοτώσεις τον τύραννο. Ήταν η αρχή ενός δύσκολου αγώνα…

Αλήθεια, Αλέκο, τι κι αν έπεσε η Χούντα; Όλα τη θυμίζουν. Μπορεί να μην έχουμε ΕΑΤ, έχουμε όμως τα ΜΑΤ. Έχουμε εξουσία που αγοράζει κάθε καινούργιο μαραφέτι στους αστυνομικούς για να «μας φυλάνε» καλύτερα. Κι αν οι συνταγματάρχες είχαν την αλαζονεία της ατιμωρησίας, σήμερα έχουμε μια δικαιοσύνη που στέλνει τις υποθέσεις των πολιτικών στο αρχείο. Δεν έχουμε λογοκριτές, άλλωστε είναι άχρηστοι. Ελάχιστοι δημοσιογράφοι θα μας ενημέρωναν για πράγματα, που θα δυσαρεστούσαν τα αφεντικά τους. Και αν δεν έχουμε χαφιέδες που να κοιτάζουν να κάτσουμε καλά, έχουμε κομματικούς στρατούς στο συνδικαλισμό, οι οποίοι αδιαφορούν για τα πραγματικά προβλήματα των εργαζομένων και των φοιτητών. Τους φτάνει να φέρνουν καλά ‘νούμερα’ στο κόμμα τους. Κι όπως η Χούντα διατηρούσε ένα Κοινοβούλιο-παρωδία (‘συμβουλευτική’), η… κομματική πειθαρχία κι οι στημένοι καυγάδες έχουν απαξιώσει το θεσμό ακόμα χειρότερα.

Ποια η διαφορά με τη Χούντα λοιπόν; λένε οι γελοίοι θαυμαστές του τυράννου. Την πάσα θα πάρουν τότε οι πολιτικάντηδες, οι ίδιοι που έχουν δημιουργήσει αυτά τα προβλήματα, για να μιλήσουν, γενικώς και αορίστως, για τις αρετές της Δημοκρατίας, μέχρι να σκυλέψουν ολοκληρωτικά τον όρο.

Όπως καταλαβαίνεις, Αλέκο, κι οι δυο μεριές, ανήκουν στον ίδιο θλιβερό θίασο: και οι μεν και οι δε, προσπαθούν να σε βγάλουν μαλάκα!

Λες και γι’ αυτό χάρισες τα νιάτα σου, για μια Πολιτική χωρίς τους Πολίτες. Λες κι ο πολιτικός λόγος γράφεται από ξύλο, κι όχι με αίμα, όπως τα ποιήματα που έγραφες στο κελί σου.

Γι’ αυτό λοιπόν, ελάχιστοι αναφέρονται σε σένα, γι’ αυτό προσπαθούν να σε ξεγράψουν από την Ιστορία κι από τη Μνήμη. Κι όπως ξέρεις, κανείς δεν κλωτσάει έναν ψόφιο σκύλο. Κι αυτή είναι η καλύτερη απόδειξη πως ζεις Αλέκο! Ζεις, γιατί όλοι προσπαθούν να σε ξεχάσουν!

Να σε ξεχάσουν όταν έλεγες πως «η ελευθερία είναι καθήκον, περισσότερο από δικαίωμα είναι καθήκον». Να ξεχάσουν όταν μας ρωτούσες κατάματα «σε τί ωφελεί να αγωνίζεσαι για την ελευθερία αν όταν υπάρχει λίγη ελευθερία δεν τη χρησιμοποιήσεις για να κάνεις πολιτική;». Και, πάνω από όλα, προσπαθούν να ξεχάσουν πως αυτά, δεν τα είπες μόνο, αλλά τα έκανες πράξη.

Πάλεψες ενάντια σε πολλά, Αλέκο. Αλλά, πέρα από τους χαφιέδες, τα βασανιστήρια, τους ΕΣΑτζήδες, είχες να αντιμετωπίσεις κι έναν πολύ χειρότερο εχθρό: την αδιαφορία και την απάθεια του λαού στον αγώνα για τη δημοκρατία. Του ίδιου λαού που το 1974, με το ζόρι καταδέχτηκε να σε βάλει στη Βουλή, τελευταίο σε ψήφους. Του ίδιου λαού, που τώρα δεν ντρέπεται να στέλνει στη Βουλή τους θαυμαστές της Χούντας.

Δε σου κάνει εντύπωση, το ξέρω. Μας είχες προειδοποιήσει άλλωστε, σε ανύποπτο χρόνο. Είχες πει:

«Μη δίνετε προσοχή σε όποιον σας υπόσχεται θαύματα, μη δίνετε προσοχή σε όποιον αναλαμβάνει να αλλάζει τα πράγματα ώσπου να πεις τρία σαν μάγος. Οι μάγοι δεν υπάρχουν. Τα θαύματα δεν υπάρχουν. Οι αρχηγοί σας κοροϊδεύουν, ηλίθιοι, που είστε συνηθισμένοι να σας σέρνουν όλοι από τη μύτη, να υποκύπτετε. Αυτή η επίφαση της δημοκρατίας μπορεί να σβήσει με ένα φύσημα αν ακολουθήσετε τις φλυαρίες των ψευτοεπαναστατών!»

Κι όλα έγιναν ακριβώς όπως τα είπες, Αλέκο. Και, ακόμα χειρότερα, ο λαός περιμένει και πάλι έναν αρχηγό, ένα μεσσία για να κάνει αυτά που ο λαός δειλιάζει να διεκδικήσει. Κάποιον που ίσως ξορκίσει τη συλλογική ενοχή για το ότι σαράντα χρόνια μετά, οι Έλληνες παραμένουν μουδιασμένοι, ακριβώς όπως την πρώτη μέρα μετά το πραξικόπημα.

Σαράντα χρόνια μετά, ήρωα Αλέκο, δεν είσαι εσύ απών. Απών, όπως και τότε, είναι ο ελληνικός λαός.

«Ας την κρατήσουμε σφιχτά τη λίγη αυτή ελευθερία που μας χαρίστηκε με το αίμα της Κύπρου. Χαρισμένη, ναι, και η χαρισμένη ελευθερία δίνει πάντοτε πικρούς καρπούς.»

Αυτούς τους πικρούς καρπούς γευόμαστε σήμερα, Αλέκο.

Να γκαρίσω ή να MI Gαρίσω;

• Σύντομη άποψη:

Κάτω τα χέρια από το μέτοχό μας ρε! Θα μας φτιάξει ομαδάρα!

(Κάθε ομοιότητα με λόγια οπαδών του Ολυμπιακού περί Κόκκαλη, είναι απλή σύμπτωση. Επειδή όμως δε θυμάμαι τι ακριβώς είχε παιχτεί μεταξύ Κόκκαλη και Ελευθεροτυπίας προ ετών, ας με βοηθήσει κάποιος κι ας το γράψει… κάπου αλλού!)

• Εκτεταμένη άποψη:

Τις αμφιβολίες μου για το πόσο επιτρέπεται η ελεύθερη έκφραση στη δημοκρατική μας χώρα, τις είχα από πολύ παλιά. Ειδικά από τότε που κατάλαβα πως, αν εγώ αποκαλέσω δημοσίως έναν πολιτικό, ας τον πούμε Γιακουμόπουλο, μαλάκα, μπορεί να φάω μήνυση και παράλληλα να χάσω τη δουλειά μου και τρέχα-γύρευε τι άλλο. Αν όμως ο Γιακουμόπουλος αποκαλέσει δημοσίως εμένα μαλάκα, θα έχει από κάτω τουλάχιστον καμμιά χιλιάδα να τον χειροκροτάει.

Από την άλλη, άλλο πράγμα να αποκαλέσεις κάποιον μαλάκα - το οποίο είναι άποψη - κι άλλο το να τον αποκαλέσεις π.χ. καταχραστή - το οποίο είναι κατηγορία. Και, εκ πείρας, διαπιστώνω πως, στη χώρα μας, υπάρχει ένα εγγενές πρόβλημα διάκρισης μεταξύ των δύο. Ειδικά, όταν, μέχρι πρόσφατα, το να αποκαλέσεις κάποιον «ληστοσυμμορίτη» ή να του χρεώσεις τη χρήση του κονσερβοκουτιού ως φονικό εργαλείο, δεν αποτελούσε κατηγορία, αλλά πολιτική άποψη. Αλλά και μεταγενέστερα, το πασίγνωστο «μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι» πολιτική άποψη θεωρείται.

(Τουλάχιστον το «ντενεκέδες», σήμα κατατεθέν του μακαρίτη του Γιαννόπουλου, ήταν άποψη ρε παιδί μου! Εκτός αν αναφερόταν για τον Αντρέα, ο οποίος μετά το Χέρφιλντ ήταν σιδερένιος.)

Στην κοινωνία του θεάματος που ζούμε, υπάρχει εν τω μεταξύ ένας κανόνας που λέει πως το μέσο του εντυπωσιασμού (τον οποίο εξυπηρετούν τέτοιες μεγαλόστομες «πολιτικές απόψεις» όταν εκφράζονται από «επαγγελματίες» πολιτικούς) ξεθυμαίνει με τον καιρό. Χρειάζεται ακόμα πιο δυνατό ερέθισμα για να λάβεις το ίδιο μέγεθος ανταπόκρισης από την κοινωνία. Έτσι εξηγούνται και τα φαινόμενα αμετροέπειας στις εμφανίσεις πολιτικών, όπως εκδηλώνονται στα κεντρικά δελτία ειδήσεων. Κι απ’ την ανάποδη, δε θυμάστε το Γ. Ράλλη; «Δε θέλω ου» έλεγε ο άνθρωπος κι υπέστη εκλογική πανωλεθρία!

Με βάση τα παραπάνω δεδομένα, άντε να βγάλεις άκρη, αν εκφράσεις όπως «αδιαφανής συναλλαγή» ,«υποκρύπτουσα παράνομη χρηματική συναλλαγή» κλπ. είναι άποψη ή κατηγορία.

Που δυσκολεύομαι να μπω στη λογική της άποψης. Όταν μιλάμε για κακούργημα. Πόσο στέκεται να πεις «η άποψή μου είναι πως είναι υπεξαίρεση» ή «έχω την άποψη πως είναι δολοφονία»; Στην περίπτωση του Κέννεντυ, ας πούμε, η άποψη περί δολοφονίας, στηρίζεται με στοιχεία. Και αδυνατώ να πιστέψω πως το δεύτερο κοινοβουλευτικό κόμμα που ηγείται της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν μπορεί να βρει τα στοιχεία.

Κι αν τα βρει, αυτά τα πράγματα δε λέγονται στη Βουλή, αλλά στο αρμόδιο όργανο. Αλλά, τεσπα, ο ΓΑΠ (κι ο Αλέξης, να μην ξεχνιόμαστε) δεν είναι οι πρώτοι ούτε οι τελευταίοι που μπλέκουν τους ρόλους των εξουσιών και των θεσμών γενικότερα…

Ακροτελεύτιον:

Αναρωτιέμαι τελικά ποιος ωφελείται από αυτήν την ιστορία και ποιανού γαϊδάρου η ουρά θα στάξει.

Μήπως θα εκδικαστεί η αγωγή; Πότε; Μετά από 10 χρόνια;

Εν τω μεταξύ, τόσο ο Βγενόπουλος κερδίζει ως εύθικτος επιχειρηματίας ο οποίος επιμένει στις καλές πρακτικές (σε όσους το πιστεύουν) όσο και οι ΓΑΠ & Αλέξης ως αδέκαστοι δικηγόροι Μπάρες πολιτικοί που αντιμάχονται το αδίστακτο Κεφάλαιο (πάλι για όσους το πιστεύουν).

Τζάμπα γράφω τόσην ώρα… Πάλι για το πάπλωμα είναι ο καυγάς.

Μετακομίσαμε!

Σας καλοσωρίζουμε στον νέο, ιδιόκτητο χώρο του κόμματος. Εδώ πλέον θα μπορούμε να τα λέμε με μεγαλύτερη άνεση.

Καλώς ήλθατε!

Συνταγματική Αναθεώρηση και παραλειπόμενα

Καλό είναι να γράψουμε μερικά συμπληρωματικά για την υπόθεση του άρθρου 24, μια και το θέμα «προστασία του περιβάλλοντος» στην Ελλάδα είναι τόσο πονεμένο που θα μπορούσαμε να γράψουμε χιλιάδες άρθρα σχετικά.

Το πρόβλημα με την τελευταία αναθεώρηση του Συντάγματος είναι πως ήταν τελείως ξεδιάντροπα εναντίον του περιβάλλοντος. Διότι, δεν είναι μόνο τα άρθρα 24 και 117 που αλλάζουν τον ορισμό του δάσους κάνοντας τις δασικές εκτάσεις αντικείμενο Χωροταξικού σχεδιασμού (σε απλά ελληνικά,  επιτρέπεται το χτίσιμο όπου το δάσος είναι πιο αραιό). Είναι και το άρθρο 100 με τη δημιουργία του Συνταγματικού Δικαστηρίου.

Ας το πάρουμε από την αρχή: τα τελευταία χρόνια, το Συμβούλιο της Επικρατείας, με πολλές αποφάσεις του, έχει ακυρώσει πολλά νομοθετήματα και πολλές κυβερνητικές αποφάσεις οι οποίες θα είχαν σοβαρές επιπτώσεις στο περιβάλλον. Για να χρησιμοποιήσω τη διατύπωση που χρησιμοποιεί το WWF: « το ανώτατο δικαστήριο της χώρας δεν έχει επιδείξει ξεχωριστή οικολογική ευαισθησία, όπως σε πολλές περιπτώσεις έχει «κατηγορηθεί» από πολέμιούς του υπουργούς των κυβερνήσεων της τελευταίας δεκαετίας. Το ΣτΕ έχει απλώς επιτελέσει στο ακέραιο το ρόλο του εγγυητή της περιβαλλοντικής νομιμότητας.»

Με δυο λόγια, από το 1996 περίπου, οι κυβερνήσεις παίρνουν αποφάσεις που κινούνται εκτός «περιβαλλοντικής νομιμότητας» και μοναδικός φραγμός υπήρξε το Συμβούλιο της Επικρατείας.

Η πρώτη απόπειρα να «φύγει από τη μέση» το ΣτΕ  θα γίνει το 2001, επί κυβερνήσεως ΠΑΣΟΚ, σύμφωνα με το Επιμελητήριο Περιβάλλοντος και Βιωσιμότητας, το οποίο σε ανακοίνωσή του μας λέει: «Πρέπει, κατ’ αρχάς, να σημειωθεί ότι η πρώτη απόπειρα περιορισμού του αποτελεσματικού ελέγχου που άσκησε το ΣτΕ, και ιδίως το Ε΄ Τμήμα, επί των περιβαλλοντικών υποθέσεων, επιχειρήθηκε με την προηγούμενη αναθεώρηση του έτους 2001, η οποία αφαίρεσε από τα Τμήματα του ΣτΕ την δυνατότητα να κρίνουν επί των ζητημάτων συνταγματικότητος των νόμων που εφαρμόζουν και τα υποχρέωσε να στέλνουν τις υποθέσεις αυτές στην Ολομέλεια. Το πρωτοφανές αυτό πλήγμα κατά του φυσικού δικαστού των υποθέσεων έγινε προφανώς με την προσδοκία ότι έτσι θα ανατραπεί η νομολογία του Ε΄ Τμήματος, αφού η Ολομέλεια, μην έχοντας τις εξειδικευμένες γνώσεις των Τμημάτων, θα εμφανίζετο ελαστικότερη στα θέματα συνταγματικότητος. Οι προσδοκίες αυτές δεν επαληθεύτηκαν και για το λόγο αυτό επιχειρείται ήδη πλήρης εξουδετέρωση του ΣτΕ με την ίδρυση του Συνταγματικού Δικαστηρίου».

Επομένως, έχει και το ΠΑΣΟΚ βαριές ευθύνες για την υπόθεση αυτή. Να σημειώσω όμως πως η συγκεκριμένη αλλαγή στο Σύνταγμα ψηφίστηκε από βουλευτές και των δύο μεγάλων κομμάτων. Δυστυχώς δεν μπορώ να βρω από ποιούς, όποιος έχει τα μέσα, παρακαλώ να το κάνει.

Η δεύτερη προσπάθεια να παρακαμφθεί το ΣτΕ έρχεται με την τελευταία αναθεώρηση η οποία φτιάχνει ένα καινούργιο δικαστήριο κατά τις επιθυμίες της εκάστοτε κυβέρνησης αφού, σύμφωνα πάντα με την ίδια  ανακοίνωση του Επιμελητηρίου : «τα μέλη του, ακόμα κι αν ωρισμένα απ’ αυτά προέρχονται από το δικαστικό κλάδο, θα επιλέγονται ad hoc, είτε από την Βουλή είτε από την Κυβέρνηση (ακόμα δεν έχει γίνει γνωστός ο ακριβής τρόπος). Με άλλα λόγια, οι ελεγχόμενοι, δηλ. Βουλή και Κυβέρνηση, θα επιλέγουν τους ελεγκτές τους!».

Για να ολοκληρώσουμε την εικόνα, θα πρέπει να προσθέσουμε το Χωροταξικό Σχέδιο για τον Τουρισμό. Ένα Χωροταξικό σχέδιο μόνο κατ’ ευφημισμόν, αφού μόνο του μέλημα είναι το πώς θα χτιστούν κι άλλες ξενοδοχειακές μονάδες, ακόμα και στη Μύκονο, ακόμα και σε παρθένες βραχονησίδες. Διαβάστε σχετικά τις ανακοινώσεις του Επιμελητηρίου και του Ecocrete.

Έχουμε μόλις ξύσει την επιφάνεια. Μοιάζει σαν να υπάρχει μια συντονισμένη προσπάθεια καταστροφής του περιβάλλοντος σε νομιμοφανή πλαίσια.  Έχουμε πολλά ακόμα να σκαλίσουμε και να βγάλουμε στην επιφάνεια.

Ο Δε Μασάμε Ρε, π.χ. ξετρύπωσε δημοσιεύματα για το διαβόητο «δασοκτόνο νόμο» που ψήφισε το ΠΑΣΟΚ.

Είπαμε, η περιβαλλοντική νομοθεσία είναι πολύ πονεμένη υπόθεση!

Η συγκέντρωση τελείωσε, τα κεφάλια μέσα

Συγνώμη και σήμερα που δε θα βαυκαλιστώ για τη χτεσινή μεγαλειώδη συγκέντρωση, αλλά ήρθε η επόμενη μέρα και είναι ώρα να σκεφτούμε σοβαρά το τι κάνουμε από δω και μπρος. Πώς συνεχίζουμε.

Στη λίστα του «anadasosi.blogspot.com» έγινε κάποια στιγμή λόγος πως πρέπει να ερωτηθούν οι πολιτικοί για τη θέση τους γύρω από την αναθεώρηση του άρθρου 24. Περίμενα αρκετές ημέρες, κι αφού διαπίστωσα πως κανείς δεν τολμούσε, ανέβασα εγώ την ερώτηση στο Skai YouTube Debate και στο sync.gr.

Δώσαμε το μήνυμά μας, εντάξει, αλλά είναι μόνο η αρχή.

Ζαχάρω - Καϊάφας: η καταστροφή

Ένα βίντεο που έφτιαξα με φωτογραφίες που μου έστειλε μια φίλη από τη Ζαχάρω την ώρα της πυρκαγιάς, και τον Καϊάφα μετά την πυρκαγιά:

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=f1ClxOuxtUQ]

ΥΓ. Εντυπώσεις - σκέψεις μετά τη συγκέντρωση, αργότερα.

Να πάω, να μην πάω…

Τα 0,02€ μου για τη συζήτηση που συγκλονίζει.

Αν τυχόν ενδιαφέρεται κανείς…

Read the rest of this entry »