Σε κάθε περίπτωση, αποφάσισα να ξεκινήσω ένα καινούργιο ιστολόγιο, με θέματα που άπτονται αυτού που λέμε «ελληνοκεντρικό χώρο». Ο Κρείτων Κουσουράτος (η αφεντιά μου δηλαδή) θα συμμετέχει μόνο σποραδικά. Που και που, όλο και κάτι θα γράφεται κι απ’ εδώ.

Θα βρείτε το καινούργιο ιστολόγιο εδώ:

Λυκο/φωνίες

Τα λέμε!

Το σχόλιο του s_pablo, επομένως, είναι μια πολύ καλή αφορμή για να δοθούν περισσότερες εξηγήσεις σε ένα θέμα που αξίζει, κατά τη γνώμη μου. Το παραθέτω αυτούσιο παρακάτω:

Λοιπόν, μετά από ελαφρά μελέτη κατέληξα ότι, όντως, το σύστημα είναι πολύ μπερδεμένο.

Πρώτον, δεν μου φαίνεται να ενδείκνυται για μονοεδρικές περιφέρειες, ή μάλλον καλύτερα δεν ενδείκνυται για εκλογικό σύστημα με μονοεδρικές περιφέρειες μόνο.

Εννοώ ότι στην περίπτωση που υπάρχουν μόνο μονοεδρικές περιφέρειες, υπάρχει η πιθανότητα, όπως δείχνεις κι εσύ στα παραδείγματα σου, να βγαίνει ο δεύτερος και όχι ο πρώτος σε ψήφους βουλευτής. Σε ένα ακραίο παράδειγμα, μπορεί να εκλεγούν μόνο οι δεύτεροι κι επειδή πρέπει να υπάρχει κάποια εξομάλυσνη, ούτως ώστε το πρώτο κόμμα να έχει περισσότερους βουλευτές, προφανώς η όλη προσπάθεια πάει στράφι.

Αν τώρα αδιαφορούμε για την αναλογική (έστω και “ενισχυμένα”) αντιπροσώπευση των κομμάτων, πάω πάσο, όμως είναι λίγο επικίνδυνο ένα κόμμα να έχει την υποστήριξη της πλειοψηφίας του λαού και να μην έχει τη δυνατότητα να σχηματίσει κυβέρνηση.

Δεύτερον, υπάρχει η πιθανότητα στη δεύτερη καταμέτρηση (μετά τον αποκλεισμό του τελευταίου) να μην υπάρχει υποψήφιος που φτάνει το 50% +1. Τότε, τι γίνεται?

Τρίτον, μου θυμίζει την περίπτωση των Όσκαρ Β’ Ρόλων, όπου ψηφίζονται δύο από τους πέντε υποψηφίους, με αποτέλεσμα πολύ συχνά να μην κερδίζει ο καλύτερος, αλλά ο δεύτερος ή ο τρίτος καλύτερος. Είναι προφανές ότι έτσι το σύστημα αυτό καταλήγει να είναι ένα σύστημα δεύτερων επιλογών και μοιάζει πολύ πιθανό ότι ο κόσμος που ψηφίζει, δύσκολα θα δώσει δεύτερη επιλογή σε κάποιον, από φόβο ότι η πρώτη του επιλογή δεν θα μπορέσει να τον αντιπροσωπεύσει.

Από την άλλη μερια μου μοιάζει σαφώς δικαιότερη η εφαρμογή ενός τέτοιου συστήματος στις πολυεδρικές περιφέρειες. Η εξομάλυνση γίνεται πιο εύκολα (μπορεί να γίνει και απευθείας από το επικρατείας) και η πιθανότητα “κακής” αντιπροσώπευσης μοιάζει πολύ μικρή.

Βέβαια, επισημαίνω ότι δεν έκανα και διατριβή πάνω στο θέμα και υπάρχει μεγάλη πιθανότητα κάτι να μην κατάλαβα σωστα. Ευελπιστώ ότι θα υπάρξει απάντηση.

Σε ό,τι αφορά λοιπόν το πρώτο κομμάτι:

Πράγματι, η εφαρμογή του στην περίπτωση που όλες οι έδρες είναι μονοεδρικές μπορεί να έχει περίεργα αποτελέσματα. Στην πράξη βεβαίως, έχει αποδειχθεί πως έχει τα αποτελέσματα ελαφρώς ενισχυμένης αναλογικής, αλλά για μένα αυτό είναι απευκταίο. Η πρόταση που περιέγραψα, λέει για εφαρμογή του συστήματος στις μονοεδρικές περιφέρειες, στα πλαίσια ενός συστήματος γερμανικού τύπου. Ας δούμε όμως λίγο καλύτερα το γερμανικό εκλογικό σύστημα, ως έχει:

• Στο γερμανικό σύστημα, ξεκινάμε με έναν αρχικό αριθμό εδρών, ας πούμε 300 μια και είμαστε εξοικειωμένοι με το νούμερο. Οι μισές είναι μονοεδρικές, ενώ οι μισές είναι επικρατείας. Ο ψηφοφόρος έχει δύο ψήφους: μία ψήφο για τη μονοεδρική του περιφέρεια και μία ψήφο για την επικράτεια. Οι ψήφοι είναι ξεχωριστές και μπορεί άνετα κανείς να ψηφίσει για άλλο κόμμα στην περιφέρειά του και για άλλο κόμμα στην επικράτεια.
• Οι βουλευτές στις μονοεδρικές περιφέρειες εκλέγονται με το σύστημα first-past-the-post, δηλαδή, αναδεικνύεται βουλευτής ο πρώτος σε ψήφους, ανεξαρτήτως του αν έχει σχετική πλειοψηφία ή όχι. Σαν να λέμε, αν ο Α έχει 34% κι ο αμέσως επόμενος Β 33,7%, εκλέγεται ο Α.
• Αφού έχει ολοκληρωθεί η απόδοση εδρών στις μονοεδρικές, μετά αποδίδονται οι έδρες επικρατείας. Έδρες επικρατείας μπορούν να λάβουν κόμματα τα οποία, είτε έχουν ξεπεράσει το πλαφόν του 5% στην επικράτεια, είτε έχουν εκλέξει 3 βουλευτές σε μονοεδρικές.
• Όλες οι έδρες του κοινοβουλίου (300 στο παράδειγμά μας) κατανέμονται με απλή αναλογική. Κάθε κόμμα λοιπόν, παίρνει από τις 150 ελεύθερες έδρες, τόσες έδρες, όσες η διαφορά αυτών που δικαιούται, από αυτές που έχει κερδίσει ήδη. Εάν όμως έχει πάρει περισσότερες έδρες, τότε τις διατηρεί κι αυτές παραμένουν ως επιπλέον έδρες στο κοινοβούλιο.

Για να γίνει το τελευταίο πιο κατανοητό, ας πάρουμε τα εξής παραδείγματα:

Το πρώτο κόμμα Α έχει πάρει 40%, το δεύτερο Β 30%, το τρίτο Γ 20% και το τελευταίο Δ 10%. Με απλή αναλογική, δικαιούνται: το κόμμα Α 120 έδρες, το Β 90, το Γ 60 και το Δ 30.

Περίπτωση πρώτη: το κόμμα Α έχει κερδίσει 110 μονοεδρικές, το Β 35, το Γ 3 και το Δ 2. Άρα, θα λάβουν, το κόμμα Α 10 έδρες επικρατείας, το Β 55, το Γ 57 και το Δ 28, έτσι ώστε, στο σύνολο όλοι να έχουν ακριβώς τις έδρες που θα είχαν με απλή αναλογική.

Περίπτωση δεύτερη: το κόμμα Α έχει κερδίσει 130 μονοεδρικές, το Β 35, το Γ3 και το Δ 2. Σε αυτήν την περίπτωση, το κόμμα Α δε λαμβάνει καμμία έδρα, αλλά κρατά όλες τις μονοεδρικές του. Τα υπόλοιπα κόμματα, λαμβάνουν έδρες όπως στο προηγούμενο παράδειγμα (55, 57 και 28) και συνολικά έχουμε μια βουλή 310 βουλευτών, με 10 επιπλέον έδρες.

Συμπερασματικά, το πλεονέκτημα του γερμανικού εκλογικού συστήματος είναι πως συνδυάζει την τοπική εκπροσώπηση με το αναλογικό σύστημα. Το μειονέκτημά του είναι πως δεν είναι πλήρως αναλογικό. Η υιοθέτηση της μονής μεταφερόμενης ψήφου στις μονοεδρικές όμως, εκτιμώ πως θα κάνει πιο δύσκολο το ενδεχόμενο της δεύτερης περίπτωσης. Πρακτικά, στην Ελλάδα, οι μονοεδρικές με εφαρμογή του παρόντος συστήματος, θα κάνει πολύ απλά το πρώτο κόμμα να λάβει τη μερίδα του λέοντος από αυτές. Και δε θέλω καν να σκέφτομαι τι συνέπειες θα είχε αν ίσχυε η πρόταση του Γ.Α.Π. να είναι 200 οι μονοεδρικές… Το σύστημα θα γινόταν σχεδόν πλειοψηφικό.

A propos, αναρωτιέμαι τι θα γινόταν σε περίπτωση που η κατανομή δε γινόταν με βάση κάποιο προκαθορισμένο αριθμό εδρών, αλλά συνεχιζόταν μέχρι να έχει εξασφαλιστεί η πλήρης αναλογική εκπροσώπηση των κομμάτων. Με πλαφόν 5%, θα μπορούσε (θεωρητικά, διότι πρακτικά είναι αδύνατον) ένα κόμμα με 5% στην επικράτεια να έχει πάρει όλες τις μονοεδρικές (η διπλή ψήφος το επιτρέπει αυτό). Άρα, για να εξισορροπηθεί η απλή αναλογική θα πρέπει να φτάσουμε σε κοινοβούλιο των… 3,000 εδρών!!! Θα πρέπει να υπάρχει κάποιος πιο έξυπνος τρόπος.

Για το δεύτερο κομμάτι:

Στην περίπτωση όπου και στη δεύτερη καταμέτρηση δε βρεθεί υποψήφιος να συγκεντρώνει την πλειοψηφία, αποκλείεται και πάλι ο τελευταίος υποψήφιος και καταμετρώνται οι ισχυρότερες προτιμήσεις από κάθε ψηφοδέλτιο. Αν και πάλι δε βρεθεί, η διαδικασία του αποκλεισμού και της καταμέτρησης επαναλαμβάνεται, μέχρι να βρεθεί ο υποψήφιος που συγκεντρώνει την πλειοψηφία, ακόμα κι αν απομείνουν μόνο δύο. Εκεί, ναι, έχουμε το ενδεχόμενο της χαμένης ψήφου, αν κάποιος δεν έχει συμπληρώσει δεύτερη ή τρίτη προτίμηση.

Για το τρίτο:

Μου άρεσε η παρομοίωσή σου, αν και εδώ πρέπει να έχουμε προηγουμένως ορίσει το «καλύτερος» και «χειρότερος». Το παρόν σύστημα αφήνει περιθώριο να έχουμε έναν εκπρόσωπο που τον στηρίζει το 42% των ψηφοφόρων, υπάρχει όμως κι ένα 43% που τον απεχθάνεται, με το 12% να είναι απλώς αδιάφορο. Το να βρεθεί κάποιος υποψήφιος ο οποίος θα λάβει την πλειοψηφία θα είναι η εξαίρεση του κανόνα – χώρια που, στην Ελλάδα, αυτό θα σημαίνει σχεδόν σίγουρα πως έχει καταστήσει την εκλογική του περιφέρεια φέουδο.

Η λογική πίσω από το προτεινόμενο σύστημα είναι πως ο καθένας ψηφίζει ελεύθερα αυτό που θέλει, κι αν το σώμα των ψηφοφόρων δεν τα βρει, τότε το ασθενέστερο τμήμα κάνει τις υποχωρήσεις του, η φωνή του όμως συνεχίζει να λαμβάνεται υπόψη. Δεν είναι δηλαδή μια άνευ όρων παραίτηση, όπως συμβαίνει τώρα όπου, όλες οι ασθενέστερες φωνές, απλώς αγνοούνται, ενώ όλες μαζί είναι πλειοψηφία. Έτσι, το εκλογικό σώμα «τα βρίσκει» αναδεικνύοντας εκείνον που μπορεί πράγματι να εκφράσει την πλειοψηφία. Και στο σημείο αυτό, της συναίνεσης, στέκομαι πάρα πολύ. Είναι σημαντικό να αλλάξει η νοοτροπία του «κέρδισα και γράφω τους υπόλοιπους» και να γυρίσει στο «για να κερδίσω τους χρειάζομαι όλους».

Τέλος, για το τέταρτο:

Πράγματι, το σύστημα αυτό μπορεί να εφαρμοστεί και σε πολυεδρικές περιφέρειες. Δεν έχω καταλήξει ακόμα αν είναι καλύτερο ή χειρότερο. Υπάρχει ένα θεμελιώδες πρόβλημα το οποίο έχει λυθεί μαθηματικά, αλλά δεν έχω εντρυφήσει στην πρακτική του εφαρμογή. Με δυο λόγια, σε μια περιφέρεια των 5 εδρών, θα υπάρξουν ψηφοφόροι οι οποίοι θα έχουν… πετύχει το τζακ ποτ, δηλαδή να προτιμήσουν 5 υποψήφιους και να εκλεγούν και οι 5, ενώ άλλοι θα ψηφίσουν κάποιους άλλους 5 και να μην εκλεγεί κανείς. Μπορούμε να μιλάμε για ισοτιμία της ψήφου σε αυτήν την περίπτωση; Από την άλλη, αν καταβάλουμε προσπάθεια ώστε να ελαχιστοποιηθεί αυτή η παρενέργεια, το σύστημα χάνει την αναλογικότητά του.

Σε γενικές γραμμές όμως, πρέπει να πω πως η εφαρμογή του στις πολυεδρικές περιφέρειες είναι μια πρόταση που αξίζει να αξιολογηθεί κι αυτή.

Ευχαριστώ για το σχόλιο!

Έξω από την ελληνική πραγματικότητα, μαθαίνω σήμερα πως, στη Μεγάλη Βρετανία, ο αναπληρωτής πρωθυπουργός της κυβέρνησης συνεργασίας, Nick Clegg, ετοιμάζει μια μεγάλη πολιτική μεταρρύθμιση. Εκτός από την κατάργηση των βιομετρικών ταυτοτήτων, των περιορισμών στις τράπεζες DNA κι άλλα πολύ καλά και όμορφα, προωθείται και μια αλλαγή στην οποία τα ΜΜΕ (εγχώρια και ξένα) δε δίνουν μεγάλη σημασία: ο Nick Clegg, ετοιμάζει δημοψήφισμα για την εγκατάλειψη του ισχύοντος (στη Βρετανία) εκλογικού συστήματος και την υιοθέτηση της μονής μεταφερόμενης ψήφου.

Ως γνωστόν, η Βρετανία χωρίζεται σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Βουλευτής της κάθε περιφέρειας, αναδεικνύεται ο βουλευτής ο οποίος έρχεται πρώτος σε ψήφους, ακόμα κι αν έχει σχετική πλειοψηφία (δηλ. λιγότερο από το 50%). Η μονή μεταφερόμενη ψήφος, το αλλάζει αυτό μια και:

• Οι υποψήφιοι εμφανίζονται σε κοινό ψηφοδέλτιο
• Ο ψηφοφόρος δε συμπληρώνει σταυρό, αλλά σειρά προτίμησης

Είναι σαν να λέμε: κατεβαίνουν υποψήφιοι ο Κατεργαράκος, ο Ξενερόπουλος κι ο Εντιμάκης. Ξέρουμε πως ο Κατεργαράκος κι ο Ξενερόπουλος υποστηρίζονται από τα δύο μεγάλα κόμματα, αλλά εμείς γουστάρουμε τον Εντιμάκη. Με αυτά που ξέρουμε, υποχρεωνόμαστε να ψηφίσουμε τον  Ξενερόπουλο για να μην τύχει καμμία στραβή και εκλεγεί ο Κατεργαράκος. Σωστά; Ακόμα και σε σύστημα δύο γύρων, μπορεί στον πρώτο γύρο να ψηφίσουμε τον Εντιμάκη, μπορεί και όχι, γιατί ο Κατεργαράκος τυχαίνει να έχει ρεύμα.

(Τη λεπτομέρεια πως συνήθως οι πιο ισχυροί υποψήφιοι είναι ο Κατεργαράκος κι ο Κατεργαρόπουλος, την αφήνω μια και δεν αλλάζει πολλά στο θέμα μας.)

Στο σύστημα της Μονής Μεταφερόμενης Ψήφου τώρα, τα πράγματα αλλάζουν. Πρώτον, έχουμε και τους τρεις στο ίδιο ψηφοδέλτιο. Και συμπληρώνουμε τη σειρά προτίμησής μας. Βάζουμε δηλαδή 1 στον Εντιμάκη, 2 στον Ξενερόπουλο και τίποτε στον Κατεργαράκο.

Τι γίνεται στην καταμέτρηση;

Μετρώνται οι πρώτες προτιμήσεις μας. Αν κάποιος από τους υποψήφιους συγκεντρώνει το 50%+μία ψήφο, τότε αναδεικνύεται βουλευτής. Αν όχι, τότε, αποκλείεται ο τελευταίος σε πρώτες προτιμήσεις βουλευτής. Δεν αποκλείονται όμως τα ψηφοδέλτια που τον είχαν ως πρώτη προτίμηση. Αντίθετα, λαμβάνεται υπόψη στα ίδια ψηφοδέλτια, η δεύτερη ψήφος.

Στο παράδειγμά μας:

Σενάριο πρώτο (ρεαλιστικό): ο Κατεργαράκος έχει λάβει το 40% των πρώτων προτιμήσεων, ο Ξενερόπουλος το 35% κι ο Εντιμάκης το 25%. Ο Εντιμάκης αποκλείεται από τη διαδικασία. Μετράμε τις δεύτερες προτιμήσεις αυτών που ψήφισαν για πρώτο τον Εντιμάκη. Βλέπουμε πως το 25% χωρίζεται σε ένα 18% υπέρ του Ξενερόπουλου και 7% υπέρ του Κατεργαράκου. Αποτέλεσμα: ο Ξενερόπουλος εκλέγεται βουλευτής, αφού 40+7 = 47%, ενώ 35+18=53%. Συμπέρασμα: γλυτώσαμε τον Κατεργαράκο, αλλά φάνηκε πως ο Εντιμάκης έχει κοινό.

Σενάριο δεύτερο (όχι και τόσο απίθανο): Ο Κατεργαράκος έχει λάβει 38%, ο Εντιμάκης 32% κι ο Ξενερόπουλος 30%, στις πρώτες προτιμήσεις. Ο Ξενερόπουλος αποκλείεται από τη διαδικασία, κι επειδή οι οπαδοί του κόμματος του Ξενερόπουλου συχαίνονται τον Κατεργαράκο, το 30% του μοιράζεται 20% στον Εντιμάκη και 10% στον Κατεργαράκο. Αποτέλεσμα: ο Εντιμάκης κάνει την έκπληξη και εκλέγεται βουλευτής, αφού έχει εξασφαλίσει την προτίμηση του 52% του εκλογικού σώματος. Συμπέρασμα: το εκλογικό σώμα δεν εκβιάστηκε και μπόρεσε να αναδείξει τον πιο ικανό υποψήφιο.

Και τώρα, για ποιο λόγο ευλογώ τα γένια μου: διότι απλά, εισηγήθηκα στο κόμμα μου (ΕΔΗΚ / ΕΔΗΝ, σύνδεσμοι δίπλα) να προτείνουμε αυτό το σύστημα και η πρότασή μου έγινε αποδεκτή. Η Ε.ΔΗ.Κ. έχει προτείνει επίσημα (σύνδεσμος, σύνδεσμος) τη μονή μεταφερόμενη ψήφο, ως απαραίτητο συμπλήρωμα για το επερχόμενο γερμανικό εκλογικό σύστημα, στις μονοεδρικές περιφέρειες.

Και σήμερα διαβάζω, πως την ίδια ακριβώς πρόταση, έκανε ο αναπληρωτής πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας. Είναι να μη χαίρομαι;

Σύνδεσμος: Wikipedia (για αγγλομαθείς)

Γκουγκλίστε με τους όρους: single transferable vote

Ο υπάλληλος της πολεοδομίας ο οποίος έδωσε την άδεια του κτηρίου, δρούσε σύμφωνα με τους νόμους. Οι τράπεζες δεν υποχρεούνται σε πυρασφάλεια.

Ο διευθυντής που απείλησε τους υπαλλήλους του πως θα χάσουν τη δουλειά τους αν απεργήσουν, έκανε ό,τι θα έκανε ένας σωστός, για την εποχή μας, επαγγελματίας.

Τρεις άνθρωποι σήμερα, ξεκίνησαν όπως κάθε μέρα από το σπίτι τους, για να μη χάσουν τη δουλειά τους. Κι έχασαν τη ζωή τους.Επειδή διασταυρώθηκαν με ανθρώπους που κάνανε «σωστά» τη δουλειά τους. Ίσως να ήταν οι μόνοι σε αυτήν την ιστορία που κάνανε κάτι ενάντια στη συνείδησή τους.

Μάλλον γι’ αυτό τιμωρήθηκαν. Οι υπόλοιποι της ιστορίας θα κοιμηθούν απόψε ήσυχοι. Διότι έκαναν το καθήκον τους.

Χάπυ εντ.

Σκατά στα μούτρα μας για την άρρωστη κοινωνία που τρέφουμε.

Και βεβαίως, ήταν τόσο θαρραλέοι, που περίμεναν να απομακρυνθούν από τις εξέδρες των επισήμων για να τα φωνάξουν…

Και δηλώνω υπερήφανος!

Δε χρειάζονται περισσότερα. Ανοίξαμε το δρόμο και θα σας συναντήσω στην επόμενη διαμαρτυρία.

Προς την Νίκη!

ΥΓ. Δυστυχώς δε βρήκα αυτήν την ωραία φωτό με το άγαλμα του Δαμασκηνού να κρατάει το πλακάτ μας για να δέσει ωραία η δημοσίευση…

Δεν θυμάμαι αν ήταν ακριβώς αυτή η χρονιά, πάντως ήταν λίγο μετά τις φοιτητικές εκλογές. Από τυχαίους βασικά λόγους, είχα οριστεί αναπληρωματικός εκπρόσωπος στο συνέδριο της ΕΦΕΕ το οποίο θα διεξαγόταν στη Θεολογική, κάποιο σαββατοκύριακο εκείνου του έτους.

Ήμουν αρκετά πιτσιρικάς, είχα την περιέργεια να δω πως είναι ένα συνέδριο της ΕΦΕΕ. Έτσι, το Σάββατο, πήρα το λεωφορείο και πήγα προς τη Θεολογική. Συνάντησα εκεί τους άλλους της παράταξής μου και τους ρώτησα τι γίνεται. «Τίποτα», μου λένε. «Οι ΔΑΠίτες φωνάζουν συνθήματα και δεν αφήνουν να γίνει συνέδριο».

Μπήκα στην αίθουσα όπου υποτίθεται γινόταν το συνέδριο και είδα (και κυρίως άκουσα) την κατάσταση με τα ίδια μου τα μάτια (και αυτιά). Αρκετοί περισσότεροι από τους μισούς στην αίθουσα, ήταν στα γαλάζια. Όλοι μαζί να φωνάζουν συνθήματα, ακριβώς όπως μια ποδοσφαιρική εξέδρα. Δε σταματούσαν με τίποτα, φωνάζανε δυνατά, όχι απλώς για να σκεπάσουν κάθε άλλη φωνή, αλλά για να μην μπορέσει να υπάρξει καν άλλη φωνή. Και τι συνθήματα: ακόμα θυμάμαι το σκατόψυχο «Σκατά στον τάφο του Μάρκου Βαφειάδη». Υπογραμμίζω εδώ πως βρισκόμαστε στα 1992, ο Μάρκος Βαφειάδης είχε πεθάνει πριν από λίγες εβδομάδες (ή μήνες) και η ΔΑΠ, τιμούσε με τον τρόπο της το νομοσχέδιο περί εθνικής συμφιλίωσης το οποίο είχε υπογράψει το κόμμα της από κοινού με το Συνασπισμό, το 1989. Ήταν φανερό πως οι ΔΑΠίτες θέλανε, εκτός των άλλων, να γίνουν και προκλητικοί, και στην τελική, ήταν φανερό πως η ΔΑΠ είχε αποφασίσει πως αυτό το συνέδριο δε θα γινόταν και ήταν αποφασισμένη να επιβάλει την άποψή της με την ωμή δύναμη του όχλου που διέθετε.

Την επόμενη μέρα (Κυριακή), τηλεφώνησα για να πάω. Μου είπαν πως το βράδυ είχε πέσει ξύλο και πως το συνέδριο είχε αναβληθεί.

2009

Μπαίνοντας στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς, εκτός περιόδου φοιτητικών εκλογών, μπαίνω στο πανεπιστήμιο και παθαίνω ένα μικρό σοκ. Η είσοδος του πανεπιστημίου, έχει καταληφθεί από έναν τεράστιο πάγκο γεμάτο υπολογιστές συνδεδεμένους στο internet, μια στερεοφωνική η οποία έπαιζε τα τελευταία ποπ σουξεδάκια στη διαπασών, και κάμποσα αρκετά ακριβά μπλιμπλίκια (προσωμοιωτές F1 και δε θυμάμαι τι άλλο). Προσπαθώντας κι εγώ να καταλάβω τι συνέβη στην είσοδο του πανεπιστημίου, αντιλαμβάνομαι πως στο χώρο κυριαρχεί το έμβλημα της ΔΑΠ.

Οι στερεοφωνικές και τα μπλιμπλίκια λοιπόν, δεν ήταν παρά μια πολιτική παρέμβαση της μεγαλύτερης φοιτητικής παράταξης.

Εν γένει (ή εν μούσι)

Το ότι αυτές τις εμπειρείες τις έχω ζήσει με τη ΔΑΠ δεν αθωώνει τις άλλες φοιτητικές παρατάξεις από τις ευθύνες τους για την κατάντια του φοιτητικού κινήματος.

Αλλά όταν ανοίγει η συζήτηση για το φοιτητικό άσυλο, αμέσως σκέφτομαι τα παραπάνω περιστατικά.

Η ΔΑΠ έχει πει πως θα συζητήσει το θέμα του φοιτητικού ασύλου και πως είναι θετική στην αλλαγή του καθεστώτος. Οι υπέρμαχοι του ασύλου από την άλλη, λένε πως είναι θέμα καθαρά της φοιτητικής κοινότητας. Γιατί δε συνεχίζουν και να ρωτήσουν, πως είναι δυνατόν η ΔΑΠ να καυχιέται πως έχει τη μεγαλύτερη φοιτητική παράταξη, αλλά να μην μπορεί να βάλει τα μέλη της να περιφρουρήσουν το φοιτητικό άσυλο;

Οι λόγοι για τους οποίους η ΔΑΠ δεν μπορεί να το κάνει, βρίσκονται στα παραπάνω δύο περιστατικά.

Αλλά οι προσδοκίες των νέων συνθλίβονται από ένα σύστημα που είναι στα όρια του φεουδαρχικού»

Malcolm Brabant, για το BBC

Ιδού τι λέει ένας ανθέλλην βρεταννός – ως γνωστόν όλοι οι βρεττανοί είναι εξ ορισμού ανθέλληνες – στην ανταπόκρισή του, με αφορμή τις πρόσφατες ταραχές.

Ευχή για το 2009, να το βάλουμε μπρος όσοι μπορούμε, να γίνει κάποτε η χώρα μας η καλύτερη στην Ευρώπη. Διότι δεν είναι κάτι που δεν το ξέρουμε.

Ώρα να το κάνουμε πράξη.