Πριν τις πρόσφατες εκλογές, πολύ πριν μάθουμε επισήμως το πραγματικό μέγεθος του δημοσιονομικού ελλείμματος, σε κάποιο blog, κάποιος που φαίνεται πως είχε γνώσεις οικονομικών, είχε γράψει ο αθεόφοβος πως δεν πίστευε πως το έλλειμμα ήταν μόνο 6%, κατόπιν έκανε τους υπολογισμούς του και έκανε μια εκτίμηση του ελλείμματος μεταξύ 12-13%, κοινώς, έπεσε μέσα διάνα.

Έχουμε φάει τα αρχεία του google reader, γκουγκλίζομε δεξιά αριστερά, αδυνατούμε να το εντοπίσουμε.

Όχι πως αλλάζει ουσιαστικά η όλη κατάσταση. Θυμόμαστε όλοι τον Γεώργιο β’ Παπανδρέου να ρωτά των Κων/νο β’ Καραμανλή, «αν τα νούμερα είναι σωστά». Και τα Νέα, στο φύλλο της 26ης Νοεμβρίου 2009, γράφουν καθαρά πως η Commission γνώριζε πως τα νούμερα δεν είναι τα σωστά.

Πες μας, λοιπόν, αγαπητέ μας αναγνώστη, αν οι Βρυξέλλαι είχαν αντίληψη της κατάστασης, αφού και ο Γ. β’ Π. είχε αντίληψη της καταστάσεως στην τελική αν όντως θυμόμαστε καλά και ένας blogger με γνώσεις οικονομικών μπορούσε να κάνει εκτίμηση του δημοσιονομικού ελλείμματος παρακάμπτοντας ΕΣΥΕ et paraphernalia, τότε πως είναι δυνατόν η Commission και ο Γ.β’Π. να πέφτουν από τα σύννεφα μόλις «μαθαίνουν την αλήθεια», αν την ήξεραν από πριν;

Αν, λέω, αν θέλαμε να σκεφτούμε συνωμοσιολογικά, θα λέγαμε πως όλη αυτή η κατάσταση ήταν στημένη από πριν με σκοπό να…

Αδυνατούμε να συνεχίσομε το συλλογισμό μας, αγαπητέ αναγνώστη. Δεν νοιώθουμε καλά…

Εγώ όμως κάνω έναν άλλον υπολογισμό: σύμφωνα με εκτιμήσεις της ΓΣΕΕ, ο φόρος που έχει γλυτώσει η Εκκλησία από το 2004 και μετά, φτάνει τα 800 εκ.€. Έχουμε και λέμε λοιπόν 2004,’05,’06,’07,’08 και σε λίγο θα πληρωθούν οι φόροι του ‘09, σύνολο 6 χρόνια, επί 800 εκ. € = 4,8 δις €. Μήπως λοιπόν, αντί να ξηλωθούν 4 εκ. Έλληνες, να δώσει η Εκκλησία αυτά που δεν πλήρωσε όλα αυτά τα χρόνια, αφού βγαίνουν και περισσότερα;

Διευκρινίζω πως μιλάμε για τους φόρους που έτσι κι αλλιώς πλήρωνε η εκκλησία πριν το 2004. Το ύψος των φόρων που θα έπρεπε να πληρώνει η εκκλησία, αν δεν είχε όλες αυτές τις φοροαπαλλαγές, παραμένει άγνωστο.

(Κι ένα ερώτημα επιστρέφει κάθε τόσο: για ποιον ακριβώς θα πρέπει να κάνουμε θυσίες; )

Δεν θυμάμαι αν ήταν ακριβώς αυτή η χρονιά, πάντως ήταν λίγο μετά τις φοιτητικές εκλογές. Από τυχαίους βασικά λόγους, είχα οριστεί αναπληρωματικός εκπρόσωπος στο συνέδριο της ΕΦΕΕ το οποίο θα διεξαγόταν στη Θεολογική, κάποιο σαββατοκύριακο εκείνου του έτους.

Ήμουν αρκετά πιτσιρικάς, είχα την περιέργεια να δω πως είναι ένα συνέδριο της ΕΦΕΕ. Έτσι, το Σάββατο, πήρα το λεωφορείο και πήγα προς τη Θεολογική. Συνάντησα εκεί τους άλλους της παράταξής μου και τους ρώτησα τι γίνεται. «Τίποτα», μου λένε. «Οι ΔΑΠίτες φωνάζουν συνθήματα και δεν αφήνουν να γίνει συνέδριο».

Μπήκα στην αίθουσα όπου υποτίθεται γινόταν το συνέδριο και είδα (και κυρίως άκουσα) την κατάσταση με τα ίδια μου τα μάτια (και αυτιά). Αρκετοί περισσότεροι από τους μισούς στην αίθουσα, ήταν στα γαλάζια. Όλοι μαζί να φωνάζουν συνθήματα, ακριβώς όπως μια ποδοσφαιρική εξέδρα. Δε σταματούσαν με τίποτα, φωνάζανε δυνατά, όχι απλώς για να σκεπάσουν κάθε άλλη φωνή, αλλά για να μην μπορέσει να υπάρξει καν άλλη φωνή. Και τι συνθήματα: ακόμα θυμάμαι το σκατόψυχο «Σκατά στον τάφο του Μάρκου Βαφειάδη». Υπογραμμίζω εδώ πως βρισκόμαστε στα 1992, ο Μάρκος Βαφειάδης είχε πεθάνει πριν από λίγες εβδομάδες (ή μήνες) και η ΔΑΠ, τιμούσε με τον τρόπο της το νομοσχέδιο περί εθνικής συμφιλίωσης το οποίο είχε υπογράψει το κόμμα της από κοινού με το Συνασπισμό, το 1989. Ήταν φανερό πως οι ΔΑΠίτες θέλανε, εκτός των άλλων, να γίνουν και προκλητικοί, και στην τελική, ήταν φανερό πως η ΔΑΠ είχε αποφασίσει πως αυτό το συνέδριο δε θα γινόταν και ήταν αποφασισμένη να επιβάλει την άποψή της με την ωμή δύναμη του όχλου που διέθετε.

Την επόμενη μέρα (Κυριακή), τηλεφώνησα για να πάω. Μου είπαν πως το βράδυ είχε πέσει ξύλο και πως το συνέδριο είχε αναβληθεί.

2009

Μπαίνοντας στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς, εκτός περιόδου φοιτητικών εκλογών, μπαίνω στο πανεπιστήμιο και παθαίνω ένα μικρό σοκ. Η είσοδος του πανεπιστημίου, έχει καταληφθεί από έναν τεράστιο πάγκο γεμάτο υπολογιστές συνδεδεμένους στο internet, μια στερεοφωνική η οποία έπαιζε τα τελευταία ποπ σουξεδάκια στη διαπασών, και κάμποσα αρκετά ακριβά μπλιμπλίκια (προσωμοιωτές F1 και δε θυμάμαι τι άλλο). Προσπαθώντας κι εγώ να καταλάβω τι συνέβη στην είσοδο του πανεπιστημίου, αντιλαμβάνομαι πως στο χώρο κυριαρχεί το έμβλημα της ΔΑΠ.

Οι στερεοφωνικές και τα μπλιμπλίκια λοιπόν, δεν ήταν παρά μια πολιτική παρέμβαση της μεγαλύτερης φοιτητικής παράταξης.

Εν γένει (ή εν μούσι)

Το ότι αυτές τις εμπειρείες τις έχω ζήσει με τη ΔΑΠ δεν αθωώνει τις άλλες φοιτητικές παρατάξεις από τις ευθύνες τους για την κατάντια του φοιτητικού κινήματος.

Αλλά όταν ανοίγει η συζήτηση για το φοιτητικό άσυλο, αμέσως σκέφτομαι τα παραπάνω περιστατικά.

Η ΔΑΠ έχει πει πως θα συζητήσει το θέμα του φοιτητικού ασύλου και πως είναι θετική στην αλλαγή του καθεστώτος. Οι υπέρμαχοι του ασύλου από την άλλη, λένε πως είναι θέμα καθαρά της φοιτητικής κοινότητας. Γιατί δε συνεχίζουν και να ρωτήσουν, πως είναι δυνατόν η ΔΑΠ να καυχιέται πως έχει τη μεγαλύτερη φοιτητική παράταξη, αλλά να μην μπορεί να βάλει τα μέλη της να περιφρουρήσουν το φοιτητικό άσυλο;

Οι λόγοι για τους οποίους η ΔΑΠ δεν μπορεί να το κάνει, βρίσκονται στα παραπάνω δύο περιστατικά.

Ήδη από την επομένη των ευρωεκλογών ήθελα να γράψω τούτο εδώ το άρθρο, δυστυχώς όταν πια μπορούσα, θα ήταν ανεπίκαιρο. Τώρα, με τις εθνικές εκλογές, γίνεται ψιλο-επίκαιρο.

Ουσιαστικά, αποτελεί συνέχεια των άρθρων περί εκλογών και αποχής, αυτή τη φορά φρεσκαρισμένο με τα δεδομένα από την τεράστια αποχή που παρατηρήθηκε στις Ευρωεκλογές.

Αρκετός κόσμος λοιπόν, δεν πήγε να ψηφίσει στις Ευρωεκλογές κι αυτό θεωρήθηκε μεγάλη μαγκιά και τρομερό κλάσιμο στο σύστημα. Θα συμφωνήσω μόνο στο δεύτερο: πραγματικά, αυτοί που επέλεξαν την αποχή, έριξαν μια δυνατή κλανιά στα @@ του συστήματος. Γιατί το λέω αυτό;

Θεωρώ γνωστά τα όσα έχω γράψει στα παλαιά άρθρα. Ας κάνουμε τώρα την εξής υπόθεση εργασίας. Έστω πως, όσοι «συνειδητά» (μη χε) απείχαν, αντί αυτής της τακτικής, επιλέγανε κάτι άλλο: μπαίνανε στο παραβάν, πετούσανε τα ψηφοδέλτια των κοινοβουλευτικών κομμάτων και ρίχνανε ένα ψηφοδέλτιο στην τύχη. Πώς θα φαίνονταν τότε τα αποτελέσματα;

Κατ’ αρχήν, ας εκτιμήσουμε το μέγεθος της «συνειδητής» (μη χε) αποχής. Δεδομένου πως σε μια εκλογική αναμέτρηση, είναι σύνηθες να εμφανίζεται μια αποχή της τάξεως του 18%, άρα, μπορούμε να πούμε πως αυτό ήταν γύρω στο 30% επί των εγγεγραμμένων. Σχεδόν 3,000,000 ψήφοι (ολογράφως, τρία εκατομμύρια).

Δεύτερον, εφ’ οσον η επιλογή γινόταν στην τύχη, άρα αυτά τα τρία εκατομμύρια, θα μοιράζονταν εξ’ ίσου στα μη κοινοβουλευτικά κόμματα.

Βάζουμε τα δεδομένα σε ένα φύλλο εργασίας λοιπόν. Βγάζουμε από τη μοιρασιά των τριών εκατομμυρίων τα κοινοβουλευτικά κόμματα. Ας βγάλουμε και τους Οικολόγους Πράσινους, αποδεχόμενοι (και καλά) πως είναι κόμμα του συστήματος μπλα μπλα. Βγάζουμε και τα εθνικιστικά σκουπίδια της Χρυσής Αυγής, Ελληνικής Ενότητας και Ουράνιου Τόξου (είπαμε, ψηφοδέλτιο στην τύχη, όχι σκατά). Μένουν 18 κόμματα τα οποία θα έπαιρναν από 166,000 ψήφους περίπου. Πως φαίνονται λοιπόν τώρα τα αποτελέσματα;

Δείτε:

Δείτε το ποσοστό των δύο «μεγάλων» κομμάτων: και τα δύο μαζί δεν πιάνουν ούτε το 45%! Λιγότερους από τους μισούς ψηφοφόρους δηλαδή!

Το τι θα συνέβαινε αν καταγραφόταν ένα τέτοιο αποτέλεσμα σε επίσημες εκλογές, το αφήνω να το φανταστείτε.

Λοιπόν, εξυπνοπούλια μου; Χαίρεστε που δώσατε ένα μάθημα στο σύστημα απέχοντας;

Εντάξει, τα παραπάνω επιχειρήματα είναι σωστά και, συμφωνώ, δια ταύτα, δέον να καταργηθεί το πανεπιστημιακό άσυλο.

Γιατί όμως να μην επεκτείνουμε την ίδια λογική και σε ό,τι αφορά άλλους θεσμούς και να μην τους καταργήσουμε κι αυτούς;

Να καταργηθεί, εν προκειμένω, το τραπεζικό απόρρητο. Πρόκειται για ένα θεσμό τον οποίο εκμεταλλεύονται εγκληματίες προκειμένου να διαπράξουν κακουργήματα (ξέπλυμα χρήματος, συγκάλυψη σκανδάλων) τα οποία μάλιστα, είναι πολύ πιο σοβαρά από αυτά που έχουν αφετηρία το πανεπιστημιακό άσυλο. Και, φυσικά, η τραπεζική κοινότητα, ούτε θέλει, ούτε μπορεί να διαφυλάξει το κύρος του θεσμού. Άρα, με την ίδια ακριβώς λογική, το σωστό είναι να καταργηθεί και αυτό.

Ας γίνω λαϊκιστής. Να θίξουμε και τη βουλευτική ασυλία. Είναι απηρχαιωμένη. Ζούμε σε μία δημοκρατία (έτσι λέμε δηλαδή) όπου είναι αδιανόητο το βουλευτικό έργο της αντιπολίτευσης να εμποδίζεται από συλλήψεις για παράνομο παρκάρισμα. Το μέτρο έχει χρησιμοποιηθεί από πολύ λίγους βουλευτές προκειμένου να αποφύγουν δίκη για παράνομες ενέργειες και η κοινότητα των βουλευτών έχει δείξει στο παρελθόν ανίκανη να υπερασπιστεί το κύρος του θεσμού. Να καταργηθεί λοιπόν και η ασυλία.

Να συνεχίσουμε και με το απόρρητο των δημοσιογραφικών πηγών; Αφήνω την αιτιολόγηση ως άσκηση στον αναγνώστη.

Αυτό όμως που με απογοητεύει περισσότερο σ’ αυτήν την κωλοκοινωνία, είναι το πόσο γουστάρει ο καθένας την κατάργηση του δικαιώματος του διπλανού.

Το παρακάτω εξώφυλλο, ήταν να κυκλοφορήσει την προηγούμενη εβδομάδα, ως εφαρμογή μιας πολιτικής «ίσων αποστάσεων» και συνολικής καταδίκης της βίας.

 (Το πρωτότυπο εξώφυλλο από τον Τελεολογικό.)

Αν το χάψατε: Προσέξτε. Πιθανότατα είστε ευάλωτοι στην προπαγάνδα. 

Προφανώς αυτό που έγραψα ήταν μούφα.

Το ΚΟΥΣΟΥΡΙ προειδοποιεί:

το θυμικό είναι κακός σύμβουλος.

Μπορείτε επιπλέον να διαβάσετε το συνοδευτικό δελτίο τύπου, όπως επίσης και τα δελτία τύπου για τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου και για το ξέσπασμα της νεολαίας.

Αλλά οι προσδοκίες των νέων συνθλίβονται από ένα σύστημα που είναι στα όρια του φεουδαρχικού»

Malcolm Brabant, για το BBC

Ιδού τι λέει ένας ανθέλλην βρεταννός – ως γνωστόν όλοι οι βρεττανοί είναι εξ ορισμού ανθέλληνες – στην ανταπόκρισή του, με αφορμή τις πρόσφατες ταραχές.

Ευχή για το 2009, να το βάλουμε μπρος όσοι μπορούμε, να γίνει κάποτε η χώρα μας η καλύτερη στην Ευρώπη. Διότι δεν είναι κάτι που δεν το ξέρουμε.

Ώρα να το κάνουμε πράξη.

Έμπνευση για το σημερινό ποστ, η φράση ενός αγανακτισμένου (με τα ΜΑΤ) κατοίκου των Εξαρχείων ο οποίος είπε τη φράση του τίτλου, σχετικά με τους «κουκουλοφόρους».

Ας αφήσουμε τα επεισόδια. Δεν είναι αυτά το θέμα.

Τι είναι αυτό που κάνει τους κατοίκους της Ιπποκράτους, των Εξαρχείων, του Κολωνακίου, τους περαστικούς από την Κοραή, να βρίζουν την αστυνομία και να παίρνουν το μέρος αυτών που βρίζουν καθημερινά τα δελτία ειδήσεων;

Ό,τι κι αν είναι, κάτι συμβαίνει σήμερα. Κι εσύ, αγαπητέ μας αναγνώστη, είσαι πιθανότατα στην ίδια θέση με μας. Πας κάθε μέρα στη δουλειά, βάζεις το ραδιόφωνο, ακούς για άλλη μια πορεία, άλλη μια διαμαρτυρία, και νοιώθεις άσχημα που δεν είσαι εκεί. Στο δρόμο. Γιατί ξέρεις πως κάτι μεγάλο συμβαίνει, κάτι που ίσως αλλάξει τα πράγματα.

Μπορεί λοιπόν να μην μπορείς να κατέβεις κι εσύ στο δρόμο, αυτό δε σημαίνει πως δεν μπορείς να βοηθήσεις αυτό που συμβαίνει. Τρόποι υπάρχουν.

Πήγαινε βρες μια κατάληψη κοντά στο σπίτι σου. Σε πανεπιστήμιο, δημόσιο κτήριο, σε σχολείο, δεν έχει σημασία. Και μόνο που είσαι εκεί, αποτρέπεις την εισβολή διαφόρων εγκληματικών στοιχείων.

Μίλα με τους καταληψίες. Ρώτα τους τι χρειάζονται. Πήγαινέ τους ό,τι μπορείς να προσφέρεις.

Θυμάμαι, το 1990-91 όταν ήμουν εγώ καταληψίας, κάποιος γονιός μας έφερε καυσόξυλα, για να μην καίμε καρέκλες. Θυμάμαι τα επεισόδια που είχαν γίνει σε άλλα σχολεία και τους γονείς που έρχονταν το βράδυ να συμβάλλουν στην περιφρούρηση.

Αυτοί οι άνθρωποι είχαν προσφέρει κάτι πολύ παραπάνω από την παρουσία τους και μερικά ευτελή υλικά. Είχαν προσφέρει ηθική υποστήριξη κι ανθρώπινη αλληλεγγύη.

Σκέψου τι άλλο μικρό μπορείς να κάνεις. Έχεις κάποιο επάγγελμα. Αυτό που κάνεις, μπορεί με κάποιον τρόπο να μπορεί να βοηθήσει αυτούς που πολεμούν για μας. Ακόμα κι αν δεν μπορείς να σκεφτείς κάτι, αξιοποίησε τις «άκρες» που έχεις, όπως κάθε Έλληνας. Σίγουρα έχεις ένα γνωστό που θα μπορεί να τους βοηθήσει. Με αυτόν τον τρόπο απλώνεις το δίκτυο υποστήριξης σε αυτό που συμβαίνει.

Μίλα με κόσμο. Μίλα με όσο κόσμο μπορείς. Ανοίξου, πες τις απόψεις σου. Μέχρι τώρα, απλώς υποψιαζόμασταν πως ήμασταν πολλοί εμείς που ασφυκτιούμε. Τώρα το βλέπουμε με τα μάτια μας. Που βρέθηκαν στ’ αλήθεια όλοι αυτοί; Πόσοι ακόμα υπάρχουν εκεί έξω;

Πάνω από όλα, μη φοβάσαι.

Τώρα, αρκεί ένα φύσημα για να πέσουν.

Κι αν θες να κάνεις κι άλλα, άρχισε την μικρή, καθημερινή αντίσταση. Στο γείτονά σου που λέει «ωχ αδερφέ». Στην ομερτά της καθημερινής μας ζωής. Στον τύπο που λέει «και τι θα αλλάξει».

Αντιστάσου, όπως λέει ο ποιητής στο ποίημα που θα μπορούσε να είναι ο ανεπίσημος ύμνος της εξέγερσης που ζούμε.

Μιχάλης Κατσαρός – Η Διαθήκη μου

Αντισταθείτε
σ’ αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι
και λέει: καλά είμαι εδώ.
Αντισταθείτε σ’ αυτόν που γύρισε πάλι στο σπίτι
και λέει: Δόξα σοι ο Θεός .
Αντισταθείτε
στον περσικό τάπητα των πολυκατοικιών
στον κοντό άνθρωπο του γραφείου
στην εταιρεία «εισαγωγαί-εξαγωγαί»
στην κρατική εκπαίδευση
στο φόρο
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε
σ’ αυτόν που χαιρετάει απ’ την εξέδρα ώρες
ατέλειωτες τις παρελάσεις
σ’ αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει
έντυπα αγίων λίβανον και σμύρναν
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.

Αντισταθείτε πάλι σ’ όλους αυτούς που λέγονται μεγάλοι
στον πρόεδρο του Εφετείου αντισταθείτε
στις μουσικές τα τούμπανα και τις παράτες
σ’ όλα τ’ ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε
πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι
σ’ όλους που γράφουν λόγους για την εποχή
δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα
στις κολακείες τις ευχές τις τόσες υποκλίσεις
από γραφιάδες και δειλούς για το σοφό
αρχηγό τους.

Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την Ελευθερία.