Σε κάθε περίπτωση, αποφάσισα να ξεκινήσω ένα καινούργιο ιστολόγιο, με θέματα που άπτονται αυτού που λέμε «ελληνοκεντρικό χώρο». Ο Κρείτων Κουσουράτος (η αφεντιά μου δηλαδή) θα συμμετέχει μόνο σποραδικά. Που και που, όλο και κάτι θα γράφεται κι απ’ εδώ.

Θα βρείτε το καινούργιο ιστολόγιο εδώ:

Λυκο/φωνίες

Τα λέμε!

Το σχόλιο του s_pablo, επομένως, είναι μια πολύ καλή αφορμή για να δοθούν περισσότερες εξηγήσεις σε ένα θέμα που αξίζει, κατά τη γνώμη μου. Το παραθέτω αυτούσιο παρακάτω:

Λοιπόν, μετά από ελαφρά μελέτη κατέληξα ότι, όντως, το σύστημα είναι πολύ μπερδεμένο.

Πρώτον, δεν μου φαίνεται να ενδείκνυται για μονοεδρικές περιφέρειες, ή μάλλον καλύτερα δεν ενδείκνυται για εκλογικό σύστημα με μονοεδρικές περιφέρειες μόνο.

Εννοώ ότι στην περίπτωση που υπάρχουν μόνο μονοεδρικές περιφέρειες, υπάρχει η πιθανότητα, όπως δείχνεις κι εσύ στα παραδείγματα σου, να βγαίνει ο δεύτερος και όχι ο πρώτος σε ψήφους βουλευτής. Σε ένα ακραίο παράδειγμα, μπορεί να εκλεγούν μόνο οι δεύτεροι κι επειδή πρέπει να υπάρχει κάποια εξομάλυσνη, ούτως ώστε το πρώτο κόμμα να έχει περισσότερους βουλευτές, προφανώς η όλη προσπάθεια πάει στράφι.

Αν τώρα αδιαφορούμε για την αναλογική (έστω και “ενισχυμένα”) αντιπροσώπευση των κομμάτων, πάω πάσο, όμως είναι λίγο επικίνδυνο ένα κόμμα να έχει την υποστήριξη της πλειοψηφίας του λαού και να μην έχει τη δυνατότητα να σχηματίσει κυβέρνηση.

Δεύτερον, υπάρχει η πιθανότητα στη δεύτερη καταμέτρηση (μετά τον αποκλεισμό του τελευταίου) να μην υπάρχει υποψήφιος που φτάνει το 50% +1. Τότε, τι γίνεται?

Τρίτον, μου θυμίζει την περίπτωση των Όσκαρ Β’ Ρόλων, όπου ψηφίζονται δύο από τους πέντε υποψηφίους, με αποτέλεσμα πολύ συχνά να μην κερδίζει ο καλύτερος, αλλά ο δεύτερος ή ο τρίτος καλύτερος. Είναι προφανές ότι έτσι το σύστημα αυτό καταλήγει να είναι ένα σύστημα δεύτερων επιλογών και μοιάζει πολύ πιθανό ότι ο κόσμος που ψηφίζει, δύσκολα θα δώσει δεύτερη επιλογή σε κάποιον, από φόβο ότι η πρώτη του επιλογή δεν θα μπορέσει να τον αντιπροσωπεύσει.

Από την άλλη μερια μου μοιάζει σαφώς δικαιότερη η εφαρμογή ενός τέτοιου συστήματος στις πολυεδρικές περιφέρειες. Η εξομάλυνση γίνεται πιο εύκολα (μπορεί να γίνει και απευθείας από το επικρατείας) και η πιθανότητα “κακής” αντιπροσώπευσης μοιάζει πολύ μικρή.

Βέβαια, επισημαίνω ότι δεν έκανα και διατριβή πάνω στο θέμα και υπάρχει μεγάλη πιθανότητα κάτι να μην κατάλαβα σωστα. Ευελπιστώ ότι θα υπάρξει απάντηση.

Σε ό,τι αφορά λοιπόν το πρώτο κομμάτι:

Πράγματι, η εφαρμογή του στην περίπτωση που όλες οι έδρες είναι μονοεδρικές μπορεί να έχει περίεργα αποτελέσματα. Στην πράξη βεβαίως, έχει αποδειχθεί πως έχει τα αποτελέσματα ελαφρώς ενισχυμένης αναλογικής, αλλά για μένα αυτό είναι απευκταίο. Η πρόταση που περιέγραψα, λέει για εφαρμογή του συστήματος στις μονοεδρικές περιφέρειες, στα πλαίσια ενός συστήματος γερμανικού τύπου. Ας δούμε όμως λίγο καλύτερα το γερμανικό εκλογικό σύστημα, ως έχει:

• Στο γερμανικό σύστημα, ξεκινάμε με έναν αρχικό αριθμό εδρών, ας πούμε 300 μια και είμαστε εξοικειωμένοι με το νούμερο. Οι μισές είναι μονοεδρικές, ενώ οι μισές είναι επικρατείας. Ο ψηφοφόρος έχει δύο ψήφους: μία ψήφο για τη μονοεδρική του περιφέρεια και μία ψήφο για την επικράτεια. Οι ψήφοι είναι ξεχωριστές και μπορεί άνετα κανείς να ψηφίσει για άλλο κόμμα στην περιφέρειά του και για άλλο κόμμα στην επικράτεια.
• Οι βουλευτές στις μονοεδρικές περιφέρειες εκλέγονται με το σύστημα first-past-the-post, δηλαδή, αναδεικνύεται βουλευτής ο πρώτος σε ψήφους, ανεξαρτήτως του αν έχει σχετική πλειοψηφία ή όχι. Σαν να λέμε, αν ο Α έχει 34% κι ο αμέσως επόμενος Β 33,7%, εκλέγεται ο Α.
• Αφού έχει ολοκληρωθεί η απόδοση εδρών στις μονοεδρικές, μετά αποδίδονται οι έδρες επικρατείας. Έδρες επικρατείας μπορούν να λάβουν κόμματα τα οποία, είτε έχουν ξεπεράσει το πλαφόν του 5% στην επικράτεια, είτε έχουν εκλέξει 3 βουλευτές σε μονοεδρικές.
• Όλες οι έδρες του κοινοβουλίου (300 στο παράδειγμά μας) κατανέμονται με απλή αναλογική. Κάθε κόμμα λοιπόν, παίρνει από τις 150 ελεύθερες έδρες, τόσες έδρες, όσες η διαφορά αυτών που δικαιούται, από αυτές που έχει κερδίσει ήδη. Εάν όμως έχει πάρει περισσότερες έδρες, τότε τις διατηρεί κι αυτές παραμένουν ως επιπλέον έδρες στο κοινοβούλιο.

Για να γίνει το τελευταίο πιο κατανοητό, ας πάρουμε τα εξής παραδείγματα:

Το πρώτο κόμμα Α έχει πάρει 40%, το δεύτερο Β 30%, το τρίτο Γ 20% και το τελευταίο Δ 10%. Με απλή αναλογική, δικαιούνται: το κόμμα Α 120 έδρες, το Β 90, το Γ 60 και το Δ 30.

Περίπτωση πρώτη: το κόμμα Α έχει κερδίσει 110 μονοεδρικές, το Β 35, το Γ 3 και το Δ 2. Άρα, θα λάβουν, το κόμμα Α 10 έδρες επικρατείας, το Β 55, το Γ 57 και το Δ 28, έτσι ώστε, στο σύνολο όλοι να έχουν ακριβώς τις έδρες που θα είχαν με απλή αναλογική.

Περίπτωση δεύτερη: το κόμμα Α έχει κερδίσει 130 μονοεδρικές, το Β 35, το Γ3 και το Δ 2. Σε αυτήν την περίπτωση, το κόμμα Α δε λαμβάνει καμμία έδρα, αλλά κρατά όλες τις μονοεδρικές του. Τα υπόλοιπα κόμματα, λαμβάνουν έδρες όπως στο προηγούμενο παράδειγμα (55, 57 και 28) και συνολικά έχουμε μια βουλή 310 βουλευτών, με 10 επιπλέον έδρες.

Συμπερασματικά, το πλεονέκτημα του γερμανικού εκλογικού συστήματος είναι πως συνδυάζει την τοπική εκπροσώπηση με το αναλογικό σύστημα. Το μειονέκτημά του είναι πως δεν είναι πλήρως αναλογικό. Η υιοθέτηση της μονής μεταφερόμενης ψήφου στις μονοεδρικές όμως, εκτιμώ πως θα κάνει πιο δύσκολο το ενδεχόμενο της δεύτερης περίπτωσης. Πρακτικά, στην Ελλάδα, οι μονοεδρικές με εφαρμογή του παρόντος συστήματος, θα κάνει πολύ απλά το πρώτο κόμμα να λάβει τη μερίδα του λέοντος από αυτές. Και δε θέλω καν να σκέφτομαι τι συνέπειες θα είχε αν ίσχυε η πρόταση του Γ.Α.Π. να είναι 200 οι μονοεδρικές… Το σύστημα θα γινόταν σχεδόν πλειοψηφικό.

A propos, αναρωτιέμαι τι θα γινόταν σε περίπτωση που η κατανομή δε γινόταν με βάση κάποιο προκαθορισμένο αριθμό εδρών, αλλά συνεχιζόταν μέχρι να έχει εξασφαλιστεί η πλήρης αναλογική εκπροσώπηση των κομμάτων. Με πλαφόν 5%, θα μπορούσε (θεωρητικά, διότι πρακτικά είναι αδύνατον) ένα κόμμα με 5% στην επικράτεια να έχει πάρει όλες τις μονοεδρικές (η διπλή ψήφος το επιτρέπει αυτό). Άρα, για να εξισορροπηθεί η απλή αναλογική θα πρέπει να φτάσουμε σε κοινοβούλιο των… 3,000 εδρών!!! Θα πρέπει να υπάρχει κάποιος πιο έξυπνος τρόπος.

Για το δεύτερο κομμάτι:

Στην περίπτωση όπου και στη δεύτερη καταμέτρηση δε βρεθεί υποψήφιος να συγκεντρώνει την πλειοψηφία, αποκλείεται και πάλι ο τελευταίος υποψήφιος και καταμετρώνται οι ισχυρότερες προτιμήσεις από κάθε ψηφοδέλτιο. Αν και πάλι δε βρεθεί, η διαδικασία του αποκλεισμού και της καταμέτρησης επαναλαμβάνεται, μέχρι να βρεθεί ο υποψήφιος που συγκεντρώνει την πλειοψηφία, ακόμα κι αν απομείνουν μόνο δύο. Εκεί, ναι, έχουμε το ενδεχόμενο της χαμένης ψήφου, αν κάποιος δεν έχει συμπληρώσει δεύτερη ή τρίτη προτίμηση.

Για το τρίτο:

Μου άρεσε η παρομοίωσή σου, αν και εδώ πρέπει να έχουμε προηγουμένως ορίσει το «καλύτερος» και «χειρότερος». Το παρόν σύστημα αφήνει περιθώριο να έχουμε έναν εκπρόσωπο που τον στηρίζει το 42% των ψηφοφόρων, υπάρχει όμως κι ένα 43% που τον απεχθάνεται, με το 12% να είναι απλώς αδιάφορο. Το να βρεθεί κάποιος υποψήφιος ο οποίος θα λάβει την πλειοψηφία θα είναι η εξαίρεση του κανόνα – χώρια που, στην Ελλάδα, αυτό θα σημαίνει σχεδόν σίγουρα πως έχει καταστήσει την εκλογική του περιφέρεια φέουδο.

Η λογική πίσω από το προτεινόμενο σύστημα είναι πως ο καθένας ψηφίζει ελεύθερα αυτό που θέλει, κι αν το σώμα των ψηφοφόρων δεν τα βρει, τότε το ασθενέστερο τμήμα κάνει τις υποχωρήσεις του, η φωνή του όμως συνεχίζει να λαμβάνεται υπόψη. Δεν είναι δηλαδή μια άνευ όρων παραίτηση, όπως συμβαίνει τώρα όπου, όλες οι ασθενέστερες φωνές, απλώς αγνοούνται, ενώ όλες μαζί είναι πλειοψηφία. Έτσι, το εκλογικό σώμα «τα βρίσκει» αναδεικνύοντας εκείνον που μπορεί πράγματι να εκφράσει την πλειοψηφία. Και στο σημείο αυτό, της συναίνεσης, στέκομαι πάρα πολύ. Είναι σημαντικό να αλλάξει η νοοτροπία του «κέρδισα και γράφω τους υπόλοιπους» και να γυρίσει στο «για να κερδίσω τους χρειάζομαι όλους».

Τέλος, για το τέταρτο:

Πράγματι, το σύστημα αυτό μπορεί να εφαρμοστεί και σε πολυεδρικές περιφέρειες. Δεν έχω καταλήξει ακόμα αν είναι καλύτερο ή χειρότερο. Υπάρχει ένα θεμελιώδες πρόβλημα το οποίο έχει λυθεί μαθηματικά, αλλά δεν έχω εντρυφήσει στην πρακτική του εφαρμογή. Με δυο λόγια, σε μια περιφέρεια των 5 εδρών, θα υπάρξουν ψηφοφόροι οι οποίοι θα έχουν… πετύχει το τζακ ποτ, δηλαδή να προτιμήσουν 5 υποψήφιους και να εκλεγούν και οι 5, ενώ άλλοι θα ψηφίσουν κάποιους άλλους 5 και να μην εκλεγεί κανείς. Μπορούμε να μιλάμε για ισοτιμία της ψήφου σε αυτήν την περίπτωση; Από την άλλη, αν καταβάλουμε προσπάθεια ώστε να ελαχιστοποιηθεί αυτή η παρενέργεια, το σύστημα χάνει την αναλογικότητά του.

Σε γενικές γραμμές όμως, πρέπει να πω πως η εφαρμογή του στις πολυεδρικές περιφέρειες είναι μια πρόταση που αξίζει να αξιολογηθεί κι αυτή.

Ευχαριστώ για το σχόλιο!

Έξω από την ελληνική πραγματικότητα, μαθαίνω σήμερα πως, στη Μεγάλη Βρετανία, ο αναπληρωτής πρωθυπουργός της κυβέρνησης συνεργασίας, Nick Clegg, ετοιμάζει μια μεγάλη πολιτική μεταρρύθμιση. Εκτός από την κατάργηση των βιομετρικών ταυτοτήτων, των περιορισμών στις τράπεζες DNA κι άλλα πολύ καλά και όμορφα, προωθείται και μια αλλαγή στην οποία τα ΜΜΕ (εγχώρια και ξένα) δε δίνουν μεγάλη σημασία: ο Nick Clegg, ετοιμάζει δημοψήφισμα για την εγκατάλειψη του ισχύοντος (στη Βρετανία) εκλογικού συστήματος και την υιοθέτηση της μονής μεταφερόμενης ψήφου.

Ως γνωστόν, η Βρετανία χωρίζεται σε μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Βουλευτής της κάθε περιφέρειας, αναδεικνύεται ο βουλευτής ο οποίος έρχεται πρώτος σε ψήφους, ακόμα κι αν έχει σχετική πλειοψηφία (δηλ. λιγότερο από το 50%). Η μονή μεταφερόμενη ψήφος, το αλλάζει αυτό μια και:

• Οι υποψήφιοι εμφανίζονται σε κοινό ψηφοδέλτιο
• Ο ψηφοφόρος δε συμπληρώνει σταυρό, αλλά σειρά προτίμησης

Είναι σαν να λέμε: κατεβαίνουν υποψήφιοι ο Κατεργαράκος, ο Ξενερόπουλος κι ο Εντιμάκης. Ξέρουμε πως ο Κατεργαράκος κι ο Ξενερόπουλος υποστηρίζονται από τα δύο μεγάλα κόμματα, αλλά εμείς γουστάρουμε τον Εντιμάκη. Με αυτά που ξέρουμε, υποχρεωνόμαστε να ψηφίσουμε τον  Ξενερόπουλο για να μην τύχει καμμία στραβή και εκλεγεί ο Κατεργαράκος. Σωστά; Ακόμα και σε σύστημα δύο γύρων, μπορεί στον πρώτο γύρο να ψηφίσουμε τον Εντιμάκη, μπορεί και όχι, γιατί ο Κατεργαράκος τυχαίνει να έχει ρεύμα.

(Τη λεπτομέρεια πως συνήθως οι πιο ισχυροί υποψήφιοι είναι ο Κατεργαράκος κι ο Κατεργαρόπουλος, την αφήνω μια και δεν αλλάζει πολλά στο θέμα μας.)

Στο σύστημα της Μονής Μεταφερόμενης Ψήφου τώρα, τα πράγματα αλλάζουν. Πρώτον, έχουμε και τους τρεις στο ίδιο ψηφοδέλτιο. Και συμπληρώνουμε τη σειρά προτίμησής μας. Βάζουμε δηλαδή 1 στον Εντιμάκη, 2 στον Ξενερόπουλο και τίποτε στον Κατεργαράκο.

Τι γίνεται στην καταμέτρηση;

Μετρώνται οι πρώτες προτιμήσεις μας. Αν κάποιος από τους υποψήφιους συγκεντρώνει το 50%+μία ψήφο, τότε αναδεικνύεται βουλευτής. Αν όχι, τότε, αποκλείεται ο τελευταίος σε πρώτες προτιμήσεις βουλευτής. Δεν αποκλείονται όμως τα ψηφοδέλτια που τον είχαν ως πρώτη προτίμηση. Αντίθετα, λαμβάνεται υπόψη στα ίδια ψηφοδέλτια, η δεύτερη ψήφος.

Στο παράδειγμά μας:

Σενάριο πρώτο (ρεαλιστικό): ο Κατεργαράκος έχει λάβει το 40% των πρώτων προτιμήσεων, ο Ξενερόπουλος το 35% κι ο Εντιμάκης το 25%. Ο Εντιμάκης αποκλείεται από τη διαδικασία. Μετράμε τις δεύτερες προτιμήσεις αυτών που ψήφισαν για πρώτο τον Εντιμάκη. Βλέπουμε πως το 25% χωρίζεται σε ένα 18% υπέρ του Ξενερόπουλου και 7% υπέρ του Κατεργαράκου. Αποτέλεσμα: ο Ξενερόπουλος εκλέγεται βουλευτής, αφού 40+7 = 47%, ενώ 35+18=53%. Συμπέρασμα: γλυτώσαμε τον Κατεργαράκο, αλλά φάνηκε πως ο Εντιμάκης έχει κοινό.

Σενάριο δεύτερο (όχι και τόσο απίθανο): Ο Κατεργαράκος έχει λάβει 38%, ο Εντιμάκης 32% κι ο Ξενερόπουλος 30%, στις πρώτες προτιμήσεις. Ο Ξενερόπουλος αποκλείεται από τη διαδικασία, κι επειδή οι οπαδοί του κόμματος του Ξενερόπουλου συχαίνονται τον Κατεργαράκο, το 30% του μοιράζεται 20% στον Εντιμάκη και 10% στον Κατεργαράκο. Αποτέλεσμα: ο Εντιμάκης κάνει την έκπληξη και εκλέγεται βουλευτής, αφού έχει εξασφαλίσει την προτίμηση του 52% του εκλογικού σώματος. Συμπέρασμα: το εκλογικό σώμα δεν εκβιάστηκε και μπόρεσε να αναδείξει τον πιο ικανό υποψήφιο.

Και τώρα, για ποιο λόγο ευλογώ τα γένια μου: διότι απλά, εισηγήθηκα στο κόμμα μου (ΕΔΗΚ / ΕΔΗΝ, σύνδεσμοι δίπλα) να προτείνουμε αυτό το σύστημα και η πρότασή μου έγινε αποδεκτή. Η Ε.ΔΗ.Κ. έχει προτείνει επίσημα (σύνδεσμος, σύνδεσμος) τη μονή μεταφερόμενη ψήφο, ως απαραίτητο συμπλήρωμα για το επερχόμενο γερμανικό εκλογικό σύστημα, στις μονοεδρικές περιφέρειες.

Και σήμερα διαβάζω, πως την ίδια ακριβώς πρόταση, έκανε ο αναπληρωτής πρωθυπουργός της Μεγάλης Βρετανίας. Είναι να μη χαίρομαι;

Σύνδεσμος: Wikipedia (για αγγλομαθείς)

Γκουγκλίστε με τους όρους: single transferable vote

Ο υπάλληλος της πολεοδομίας ο οποίος έδωσε την άδεια του κτηρίου, δρούσε σύμφωνα με τους νόμους. Οι τράπεζες δεν υποχρεούνται σε πυρασφάλεια.

Ο διευθυντής που απείλησε τους υπαλλήλους του πως θα χάσουν τη δουλειά τους αν απεργήσουν, έκανε ό,τι θα έκανε ένας σωστός, για την εποχή μας, επαγγελματίας.

Τρεις άνθρωποι σήμερα, ξεκίνησαν όπως κάθε μέρα από το σπίτι τους, για να μη χάσουν τη δουλειά τους. Κι έχασαν τη ζωή τους.Επειδή διασταυρώθηκαν με ανθρώπους που κάνανε «σωστά» τη δουλειά τους. Ίσως να ήταν οι μόνοι σε αυτήν την ιστορία που κάνανε κάτι ενάντια στη συνείδησή τους.

Μάλλον γι’ αυτό τιμωρήθηκαν. Οι υπόλοιποι της ιστορίας θα κοιμηθούν απόψε ήσυχοι. Διότι έκαναν το καθήκον τους.

Χάπυ εντ.

Σκατά στα μούτρα μας για την άρρωστη κοινωνία που τρέφουμε.

Και βεβαίως, ήταν τόσο θαρραλέοι, που περίμεναν να απομακρυνθούν από τις εξέδρες των επισήμων για να τα φωνάξουν…

Και δηλώνω υπερήφανος!

Δε χρειάζονται περισσότερα. Ανοίξαμε το δρόμο και θα σας συναντήσω στην επόμενη διαμαρτυρία.

Προς την Νίκη!

ΥΓ. Δυστυχώς δε βρήκα αυτήν την ωραία φωτό με το άγαλμα του Δαμασκηνού να κρατάει το πλακάτ μας για να δέσει ωραία η δημοσίευση…

Ήταν ένας βασιλιάς, που ήθελε να τον φοβούνται. Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, είχε φυλακίσει κι είχε εκτελέσει πολύ κόσμο. Όμως ο λαός δεν τον φοβότανε. Ο βασιλιάς απόρρησε.

Ρώτησε λοιπόν ένα σοφό σύμβουλό του, για ποιο λόγο οι υπήκοοί του δεν τον φοβούνταν, παρόλη τη σκληρότητα που επεδείκνυε.

-Βασιλιά μου, του είπε ο σοφός, ο λαός δε σε φοβάται, διότι όλοι αυτοί που κυνήγησες και φυλάκισες ή εκτέλεσες, ήταν εγκληματίες, απατεώνες, με δυο λόγια, ήταν όλοι τους ένοχοι. Ο λαός λοιπόν, αφού υπακούει στους νόμους, θεωρεί πως, αφού είσαι δίκαιος, δεν έχει κανένα λόγο να σε φοβάται. Αν θες να σε φοβούνται, πρέπει να τιμωρήσεις και αθώους.

Ο βασιλιάς κατάλαβε. Δυο μέρες μετά, ο σοφός αυτός σύμβουλος, έχασε το κεφάλι του.

Τις προάλλες, συναντήθηκα με φίλους οι οποίοι γνωρίζουν προσωπικά τον Μάριο Ζ. Είχαν πραγματικά σοκαριστεί σε απερίγραπτο βαθμό από τη σύλληψή του. Δε σταματούσαν να μου περιγράφουν πόσο καλό κι ευγενικό παιδί είναι και πόσο αδιανόητη θεωρούσαν τη σύλληψή του.

Συνειρμικά, τους διηγήθηκα την παραπάνω ιστορία.

Φυσικά, τους διευκρίνισα πως, ευτυχώς, άλλο να τα κάνει τέτοια πράγματα αυτά ένας βασιλιάς, κι άλλο μια εκλεγμένη σοσιαλιστική κυβέρνηση.

Πριν τις πρόσφατες εκλογές, πολύ πριν μάθουμε επισήμως το πραγματικό μέγεθος του δημοσιονομικού ελλείμματος, σε κάποιο blog, κάποιος που φαίνεται πως είχε γνώσεις οικονομικών, είχε γράψει ο αθεόφοβος πως δεν πίστευε πως το έλλειμμα ήταν μόνο 6%, κατόπιν έκανε τους υπολογισμούς του και έκανε μια εκτίμηση του ελλείμματος μεταξύ 12-13%, κοινώς, έπεσε μέσα διάνα.

Έχουμε φάει τα αρχεία του google reader, γκουγκλίζομε δεξιά αριστερά, αδυνατούμε να το εντοπίσουμε.

Όχι πως αλλάζει ουσιαστικά η όλη κατάσταση. Θυμόμαστε όλοι τον Γεώργιο β’ Παπανδρέου να ρωτά των Κων/νο β’ Καραμανλή, «αν τα νούμερα είναι σωστά». Και τα Νέα, στο φύλλο της 26ης Νοεμβρίου 2009, γράφουν καθαρά πως η Commission γνώριζε πως τα νούμερα δεν είναι τα σωστά.

Πες μας, λοιπόν, αγαπητέ μας αναγνώστη, αν οι Βρυξέλλαι είχαν αντίληψη της κατάστασης, αφού και ο Γ. β’ Π. είχε αντίληψη της καταστάσεως στην τελική αν όντως θυμόμαστε καλά και ένας blogger με γνώσεις οικονομικών μπορούσε να κάνει εκτίμηση του δημοσιονομικού ελλείμματος παρακάμπτοντας ΕΣΥΕ et paraphernalia, τότε πως είναι δυνατόν η Commission και ο Γ.β’Π. να πέφτουν από τα σύννεφα μόλις «μαθαίνουν την αλήθεια», αν την ήξεραν από πριν;

Αν, λέω, αν θέλαμε να σκεφτούμε συνωμοσιολογικά, θα λέγαμε πως όλη αυτή η κατάσταση ήταν στημένη από πριν με σκοπό να…

Αδυνατούμε να συνεχίσομε το συλλογισμό μας, αγαπητέ αναγνώστη. Δεν νοιώθουμε καλά…

Εγώ όμως κάνω έναν άλλον υπολογισμό: σύμφωνα με εκτιμήσεις της ΓΣΕΕ, ο φόρος που έχει γλυτώσει η Εκκλησία από το 2004 και μετά, φτάνει τα 800 εκ.€. Έχουμε και λέμε λοιπόν 2004,’05,’06,’07,’08 και σε λίγο θα πληρωθούν οι φόροι του ‘09, σύνολο 6 χρόνια, επί 800 εκ. € = 4,8 δις €. Μήπως λοιπόν, αντί να ξηλωθούν 4 εκ. Έλληνες, να δώσει η Εκκλησία αυτά που δεν πλήρωσε όλα αυτά τα χρόνια, αφού βγαίνουν και περισσότερα;

Διευκρινίζω πως μιλάμε για τους φόρους που έτσι κι αλλιώς πλήρωνε η εκκλησία πριν το 2004. Το ύψος των φόρων που θα έπρεπε να πληρώνει η εκκλησία, αν δεν είχε όλες αυτές τις φοροαπαλλαγές, παραμένει άγνωστο.

(Κι ένα ερώτημα επιστρέφει κάθε τόσο: για ποιον ακριβώς θα πρέπει να κάνουμε θυσίες; )