Το ελληνικό οικονομικό θαύμα

Posted by Κρείτων Κουσουράτος on June 4, 2008

Διατελώ ακόμα υπό το σοκ της χτεσινής είδησης (πως η Ελλάδα είναι δεύτερη σε εργατοώρες στις χώρες του ΟΟΣΑ).

Διότι τα βάζω κάτω και λέω: η Ελλάδα είναι

• Από τις ακριβότερες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης
• Με μισθούς από τους χαμηλότερους της Ε.Ε.
• και τις περισσότερες ώρες εργασίας σε όλη την Ευρώπη

Πρόκειται αναμφισβήτητα για ένα κατόρθωμα, δεν πετυχαίνεται εύκολα τέτοιο πράγμα!

Αλλά, ψάχνω να βρω, που είναι εκείνες οι έρευνες που λέγανε πως οι κάτοικοι της χώρας μας είναι ανάμεσα στους πιο ευτυχισμένους του πλανήτη;

Διότι, αν το λάβουμε κι αυτό υπόψη μας, μόνο δύο είναι τα πιθανά συμπεράσματα:

1. Πως κάτι παίρνουμε και δε δίνουμε στον υπόλοιπο κόσμο. Σε αυτήν την περίπτωση, οι απανταχού εκμεταλλευτές των εργαζομένων (καπιτάλες και κινέζοι), θα πρέπει να φέρουν εδώ ερευνητικές ομάδες. Ανοίγονται νέοι δρόμοι στην υπερεκμετάλλευση των εργαζομένων!
2. Πως πρέπει πολύ απλά να παραδεχτούμε πως είμαστε μαζόχες.

Κι έχω και μια άλλη απορία. Από το 1984 αν θυμάμαι καλά, όλες οι κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν την οικονομική κρίση με μέτρα λιτότητας. Όταν μετά από 24 χρόνια πολιτικής λιτότητας η οικονομία, όχι μόνο δεν έχει ανακάμψει, αλλά χειροτερεύει, μήπως, λέω, μήπως είναι καιρός να δοκιμαστεί και κάνα διαφορετικό μέτρο;

Η Ελλάδα δεύτερη στον κόσμο!

Posted by Κρείτων Κουσουράτος on June 3, 2008

(Φόλλοου απ παλαιότερου ποστ.)

Και, ναι, ο αγώνας δικαιώθηκε! Η Ελλάδα βρίσκεται στη δεύτερη θέση παγκοσμίως σε ώρες εργασίας!

Τους πανηγυρισμούς, τους εορτασμούς και τις συνεντεύξεις τύπου δε βλέπω και ανησυχώ…

Νεοελληνική τεμπελιά

Posted by Κρείτων Κουσουράτος on December 14, 2007

Όλοι το ξέρουμε πως οι Έλληνες είμαστε τεμπέλικος λαός. Αυτό έρχονται να επιβεβαιώσουν και τα επίσημα στοιχεία του ΟΟΣΑ. Δείτε:

 

Όπως βλέπετε, η τιμημένη μας χώρα βρίσκεται μόλις στην έκτη θέση από πλευράς εργατικότητας. Και καλά να μας αφήνουν πίσω τους οι αξιέπαινοι Ιάπωνες. Αλλά να μένουμε πίσω από κάτι τεμπελχανάδες όπως οι Μεξικάνοι; Απαράδεκτο!

 Επειδή δε δέχτηκα την παραπάνω στατιστική, είπα να κάνω μερικούς λογαριασμούς. Έχουμε και λέμε, 52 εβδομάδες το μήνα, με 5 εργάσιμες ημέρες μας κάνουν 260 εργάσιμες το χρόνο. Μείον 12 επίσημες αργίες και 20 μέρες κανονική άδεια μένουν 228 ημέρες, με 8ωρο μας κάνουν 1824 ώρες εργασίας το χρόνο. Κάτι που μας φέρνει πολύ κοντά στην Ιαπωνία.

Έλα όμως που αυτό δεν ισχύει στον ιδιωτικό τομέα, όπου, αν έχεις φιλότιμο, θα κάτσεις 9 ώρες – άλλο αν δεν καταγράφονται πουθενά. Με αυτήν την απλή προσθήκη της μιας ώρας, οι εργάσιμες ώρες ανά έτος, σκαρφαλώνουν στις 2052 ώρες και μας φέρνουν πανηγυρικά στη δεύτερη θέση, έχοντας σπάσει το ψυχολογικό φράγμα των 2000 ωρών!

Υπάρχουν φυσικά και οι λιγότερο τυχεροί, για τους οποίους το φυσιολογικό είναι 10ωρο εργασίας. Αμέσως αμέσως φτάσαμε τις 2280 ώρες εργασίας και το να κλέψουμε την πρωτιά από την Κορέα δε μοιάζει τόσο άπιαστο!

Και πράγματι, με 11ωρο εργασίας, ανεβαίνουμε στις 2508 ώρες εργασίας το χρόνο κι οι Κορεάτες βλέπουν τη σκόνη μας.

Μην γκρινιάζετε στον εργοδότη σας που επιβάλλει απλήρωτες υπερωρίες. Το κάνει για τη δόξα της χώρας. Γκρινιάξτε σε αυτούς τους αλητήριους του ΟΟΣΑ που μας αρνούνται την πρωτιά!

Human resources

Posted by Κρείτων Κουσουράτος on December 1, 2007

Είναι συγκινητικό το πόσο μεγάλη πρόοδο έχει η επιστήμη των Human resources τα τελευταία χρόνια.

Τα τελευταία συμπεράσματα των ειδικών στο εξωτερικό, είναι πως πρέπει να φέρεσαι καλά στους εργαζόμενους, να μην τους πιέζεις και να τους κάνεις όσο γίνεται να αισθάνονται όμορφα στη δουλειά.

Αν η πρόοδος της επιστήμης αυτής συνεχίσει με τόσο ραγδαίους ρυθμούς, προβλέπω σε 10-20 χρόνια να κάνουν την πιο συνταρακτική ανακάλυψη: πως οι εργαζόμενοι είναι άνθρωποι.

Χλιδανεργία και προτεσταντική ηθική

Posted by Κρείτων Κουσουράτος on November 13, 2007

Το σχόλιο του φίλου loco στο προηγούμενο ποστ μου κίνησε την περιέργεια για τον νεολογισμό «χλιδάνεργος». Γκουγκλίζοντας λοιπόν τον παραπάνω όρο, βρέθηκα μπροστά στην αναδημοσίευση του άρθρου από το blog G700. Ειλικρινά έπαθα την πλάκα μου.

Και όχι, την πλάκα μου δεν την έπαθα από το άρθρο. Ειλικρινά, δεν περίμενα κάτι καλύτερο από μια πληρωμένη πένα του εκδότη που κατέστρεψε μια ολόκληρη γενιά με τα ρυπαρά του έντυπα – αλήθεια, και συγνώμη για το ad hominem, αλλά ο τύπος αυτός που εκτοξεύει μύδρους εναντίον της φίλης του, τι ακριβώς δουλειά κάνει, πώς τη βρήκε, τι προσόντα έχει για να την κάνει και στην τελική πόσα παίρνει για πόσο χρόνο εργασίας;

Τη χειρότερη εντύπωση, μου την προκάλεσε η πλειονότητα των σχολίων που όζουν από μια ιδιόμορφη ηθική προτεσταντικού τύπου – η οποία θεωρεί τη δουλειά ως κάτι καλό από μόνο του – ή, ακόμα χειρότερα, μια ηθική βγαλμένη από τον «παλιό καλό ελληνικό κινηματογράφο» – ξέρετε, την εποχή που γυρνούσε ο κόσμος ανάποδα από τις πολιτικές διώξεις, τις απαγορευμένες πορείες ειρήνης και τις διαδηλώσεις του 1-1-4 και του 15% για την παιδεία, ο ελληνικός κινηματογράφος διηγόταν τη “βγαλμένη-από-τη-ζωή» ιστορία του μπουζουκτσή που παντρευόταν το πλουσιοκόριτσο, καταδίκαζε τις προγαμιαίες σχέσεις και στηλίτευε τη φθοροποιό δράση του ροκ στο άνθος της ελληνικής νεολαίας. Μιλάμε για τόσο σύγχρονες αντιλήψεις.

Δυστυχώς, πρέπει να εξηγήσουμε κάποια πολύ βασικά πράγματα. Στο ψητό.

Θεωρούμε τις παρακάτω θέσεις ως γεγονότα που (θα έπρεπε να) είναι αυτονόητα:

1. Οι σχέσεις μεταξύ εργοδότη και εργαζόμενου ρυθμίζονται από τον νόμο της προσφοράς και της ζήτησης. Ούτε η Φιλελεύθερη Συμμαχία δεν νομίζω να έχει αντίρρηση σε αυτό. Άλλωστε, κι ο ίδιος ο Adam Smith το γράφει. Κάθε εργαζόμενος είναι ελεύθερος να διαπραγματευτεί την αμοιβή της εργασίας του κι αυτό είναι θεμιτό στα πλαίσια της ελεύθερης αγοράς στην οποία ζούμε. Αν αυτή τη στιγμή οι μισθοί είναι πολύ χαμηλοί λοιπόν, αυτο συμβαίνει διότι υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που δέχονται να δουλέψουν με τέτοιους μισθούς.
   Άμεση συνέπεια του γεγονότος αυτού, είναι πως, αν όλοι συμπεριφερόμασταν με την περηφάνεια ενός «χλιδάνεργου», τότε οι εργοδότες δε θα έβρισκαν εργατικό δυναμικό σε τόσο χαμηλή τιμή και θα αναγκάζονταν να αυξήσουν τις αμοιβές τους. Κατά συνέπεια, οι «χλιδάνεργοι» λειτουργούν προς όφελος των εργαζομένων. Οι μιζεράνεργοι (για να ανταποδώσω την ευγένεια του νεολογισμού) που, «φτώχεια και φιλότιμο», «εμείς θα ζήσουμε κι ας είμαστε φτωχοί», δέχονται εξευτελιστικούς μισθούς, συμμετέχουν στην πτωτική πορεία των μισθών.
2. Ο υποψήφιος εργαζόμενος που έχει κάποια εκπαίδευση, από ECDL μέχρι μεταπτυχιακό, έχει κάνει κάποια επένδυση προσδοκώντας καλύτερη αμοιβή. Αν δεν είχε κάνει από μόνος του αυτήν την επένδυση, τότε το κόστος της εκπαίδευσής του θα μετακυλιόταν στον εργοδότη, είτε άμεσα (με σεμινάρια πληρωμένα από τον εργοδότη ΟΑΕΔ) είτε έμμεσα (μη αποδοτική εργασία μέχρι «να μάθει τη δουλειά»).
   Κατά συνέπεια, Ο εργοδότης ωφελείται πολλαπλά όταν χρησιμοποιεί εκπαιδευμένο προσωπικό. Διότι κάποιος που είναι εκπαιδευμένος σε ένα είδος εργασίας, είναι πιο παραγωγικός. Τελικό συμπέρασμα, ο εργαζόμενος που έχει επενδύσει στην εκπαίδευσή του έχει γλυτώσει τον εργοδότη του και τους φορολογούμενους από έξοδα.
   Για τεκμηρίωση, ανατρέξτε σε οποιοδήποτε εγχειρίδιο Μικροοικονομίας.
3. Και ο πλέον αστοιχείωτος από Ανθρώπινους Πόρους, μπορεί να καταλάβει πως πρέπει να υπάρχει σύμπτωση δεξιοτήτων και θέσης. Ο κομπιουτεράς πρέπει να ασχολείται με τους υπολογιστές, ο οδηγός αυτοκινήτων με τις παραδόσεις, ο λογιστής με τα λογιστικά κ.ο.κ. Όταν ζητάς γραμματέα / τηλεφωνήτρια με πτυχίο πανεπιστημίου, δεν είσαι απλώς άσχετος, πρέπει να πας σε νευρολογική κλινική να σε κοιτάξουν. Διότι, πολύ απλά, το πανεπιστημιακό πτυχίο δε θα βοηθήσει σε τίποτα το άτομο αυτό να κάνει καλύτερα τη δουλειά για την οποία το χρειάζεσαι. Είναι θέμα απλής λογικής.
4. Ας γίνει επιτέλους αντιληπτό: οι μισθοί των εργαζομένων, δεν είναι «έξοδο» της επιχείρησης, αλλά επένδυση. Αυτό το υπενθυμίζει και η Naomi Klein στο πολύκροτο βιβλίο της No Logo. Ο «καημένος» ο επιχειρηματίας δε σας δίνει τα λεφτά από καλωσύνη ούτε από το υστέρημά του. Σας τα δίνει γιατί του παράγετε εργασία πολύ μεγαλύτερης αξίας (ώστε να του μένει το κέρδος). Είναι προς το συμφέρον του κάνει την καλύτερη δυνατή επένδυση: όπως τον συμφέρει να αγοράσει ένα καλύτερο μηχάνημα, έτσι τον συμφέρει να προσλάβει έναν ειδικευμένο εργαζόμενο. Και όπως θα δώσει παραπάνω λεφτά για να εξασφαλίσει το καλύτερο μηχάνημα, έτσι θα πρέπει να δώσει μεγαλύτερο μισθό για να έχει καλύτερους εργαζομένους. Αν αυτό θεωρείται αυτονόητο για τις μηχανές, γιατί δε θεωρείται για τους ανθρώπους;
5. Οι χαμηλοί μισθοί αποτελούν τροχοπέδη στην ανάπτυξη μιας οικονομίας. Οι υψηλοί μισθοί συμβάλλουν στη βελτίωση της οικονομίας. Ποιος το λέει αυτό; Όχι κάποιος εργατοπατέρας, αλλά, ούτε λίγο ούτε πολύ, ο πατέρας της μεικτής οικονομίας (που έχουμε σήμερα) John Maynard Keynes. Την διαδικασία μπορείτε να τη βρείτε σε οποιοδήποτε βιβλίο μικροοικονομίας: όταν αυξάνονται οι μισθοί, αυξάνεται η κατανάλωση, ο κόσμος δηλαδή αγοράζει, άρα δημιουργείται περιθώριο για νέα αγαθά και υπηρεσίες, ξεφυτρώνουν καινούργιες επιχειρήσεις για να καλύψουν τις νέες ανάγκες κ.ο.κ. Όταν πέφτουν οι μισθοί, πέφτει κι η κατανάλωση κι όλοι γκρινιάζουν πως «ο κόσμος δεν έχει λεφτά» και «δεν κινείται τίποτα στην αγορά». Άρα οι μιζεράνεργοι συμμετέχουν με τη στάση τους στην πτωτική πορεία της οικονομίας.
   Ακόμα χειρότερα, όταν οι εργοδότες χρησιμοποιούν μετανάστες, και μάλιστα σε συνθήκες μαύρης εργασίας, δεν έχουμε μόνο διαφυγόντα έσοδα από το ασφαλιστικό και από τους φόρους, αλλά, δεδομένου πως η πλειονότητα των μεταναστών στέλνει εμβάσματα στο εξωτερικό, έχουμε διαφυγή αγοραστικής δύναμης στο εξωτερικό, αγοραστική δύναμη η οποία θα μπορουσε να χρησιμοποιηθεί για να τονώσει την εδώ οικονομία. Με άλλα λόγια, οι εργοδότες με τα χεράκια τους, βγάζουν τα ματάκια τους.

Εν κατακλείδι, η διεκδίκηση ενός ανθρώπινου μισθού, δεν είναι μόνο αυτονόητο δικαίωμα, αλλά και βασική παράμετρος της οικονομίας. Και, στο κάτω κάτω, λίγο σεβασμό στις γενιές πριν από μας που διεκδίκησαν αυτό το δικαίωμα πριν από μας, κάτω από πολύ πιο δύσκολες συνθήκες, δίνοντας, ουκ ολίγες φορές, ακόμα και το αίμα τους.

Εν τω μεταξύ, αν η εδώ εργοδοσία δε δώσει τα σωστά λεφτά, τα ειδικευμένα στελέχη θα φύγουν προς το εξωτερικό (πολλοί το έκαναν ήδη). Θα περνούν καλύτερα, η εκεί χώρα θα χαίρεται με την ανάπτυξη της οικονομίας της κι εδώ ακόμα θα αναρωτιόμαστε τι στην ευχή φταίει.

Α! Κι επιτέλους, ας πάψει αυτό το «καμμία δουλειά δεν είναι ντροπή». Ο άνθρωπος που το είπε, είχε πει κατά λέξη πως «ουδέν έργο» είναι ντροπή. Τη διαφορά μεταξύ έργου-εργασίας και δουλειάς ειλικρινά απαξιώ να την εξηγήσω.

Γιατί δεν πρόκειται να βρω δουλειά

Posted by Κρείτων Κουσουράτος on November 12, 2007

Αφιέρωση: το παρόν ποστ είναι αφιερωμένο στον πεφωτισμένο νου ο οποίος πριν από σχεδόν μια δεκαετία, συνέγραψε ένα πραγματικά εμπνευσμένο κείμενο για την θρυλική ΕΕΕΑ με τον τίτλο: Γιατί κανείς σας δεν θα βρει ΠΟΤΕ admin ότι και να κάνετε. Η ΕΕΕΑ έχει κλείσει εδώ και χρόνια, αλλά το κείμενο σώζεται στο διαδίκτυο και μπορείτε να το βρείτε εδώ.

Πρόλογος: Το παρακάτω κείμενο είναι ένα case study στις αγγελίες στο χώρο της πληροφορικής στον οποίο δραστηριοποιούμαι. Και, όχι, δε θα γράψω τις γνωστές politically correct κοινοτοπίες του τύπου «καλοπροαίρετη κριτική» και κουραφέξαλα. Η κριτική θα είναι τόσο καλοπροαίρετη, όσο και η αγγελία. Αν, κατά το γνωστό άσμα των Lost Bodies «έχουν ανοίξει λάκκους και μας περιμένουν», γιατί να μην ανταποδώσω την ευγένεια;
Βλέπετε, για εμάς τους κομπιουτεράδες οι μικρές αγγελίες πολλές φορές αποκαλύπτουν πολλά για τη δομή και το εργασιακό περιβάλλον μιας επιχείρησης, σαν ακτινογραφία. Και, κατά κανόνα, αυτό που αποκαλύπτουν είναι 1. λύσεις του ποδαριού σε ό,τι αφορά την πληροφορική, 2. φτηνιάρικα αφεντικά, 3. πλήρη άγνοια του αντικειμένου. Εν προκειμένω, το (1) είναι άμεση συνέπεια του (2), καθώς, κατά πως λένε οι αγγλοσάξονες «If you pay peanuts, you’ll buy monkeys».

Περί άγνοιας ο λόγος; Θαυμάστε την παρακάτω αγγελία:

ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΗ εταιρεία ζητεί προγραμματιστή, με πολύ καλή γνώση ΡΗΤ, Mysql, Linox, Bash Scripting, HTML, CSS, Java Script

Τι να πω, έχω επιζήσει γράφοντας JCL για OS/390, έχω στήσει mail server… (μετάφραση: κάτι αντίστοιχο αυτού που λέει ο Πανούσης «έχω ερμηνεύσει Bach, Beethoven» με τη διαφορά πως εγώ όντως το έχω κάνει) Αυτό το PHT κι αυτό το Linox, πρώτη φορά τα βλέπω. Ο γκουγκλισμός των λέξεων δε διαφωτίζει το μυστήριο. Προφανώς, ο εργοδότης θέλει να πει PHP και Linux.

Και θα μου πείτε «τι μας λες ρε Κουσουράτε, κάνεις τόση φασαρία για ένα τυπογραφικό λάθος;». Δεν είναι έτσι απλά τα πράγματα. Το λάθος είναι α) της γραμματέως, είτε β) αυτού που θα κάνει την πρόσληψη.Αν είναι το (α), έχω σοβαρές υπόνοιες πως οι διαδικασίες πρόσληψης στη συγκεκριμένη εταιρεία δε διακρίνονται για την αξιοκρατία τους. Αν είναι το (β), αν ο τύπος αυτός δεν ξέρει καν να γράψει αυτά που ζητά, πώς στην ευχή θα αξιολογήσει τα προσόντα μου;

Η ίδια αγγελία, βεβαίως βεβαίως, ανήκει και στην κατηγορία αυτών που ζητάνε ανθρώπους για όλες τις δουλειές. Αλλά, γι’ αυτήν την κατηγορία, ας πάρουμε κάτι πιο αντιπροσωπευτικό. Να ένα πραγματικό διαμάντι:

ΤΕΧΝΙΚΟΣ Η/Υ με 2ετή προϋπηρεσία, καλή γνώση hardware, networking, MS Windows – Office, επιθυμητή γνώση Linux, SQL, HTML, Flash, ΝΕΤ

Ο άνθρωπος αυτός που έχει γράψει την αγγελία αυτή έχει σοβαρό πρόβλημα κατανόησης των υπολογιστών. Γιατί αν, από τη λίστα των προσόντων, διαλέξεις οποιαδήποτε τριάδα στην τύχη, τουλάχιστον το ένα δε θα έχει καμμία σχέση με τα άλλα δύο. Και, επιτέλους, ΑΛΛΟ πράγμα το MS Windows και ΤΕΛΕΙΩΣ ΑΛΛΟ το MS Office. Το πρόθεμα MS τα κάνει τόσο σχετικά, όσο η ομοιοκαταληξία κάνει σχετικές τις δουλειές του ναύτη και του καντηλανάφτη.

Και είναι .net! Με τελεία μπροστά! Όχι Νέα Ελληνική Τηλεόραση!

Ας δουμε κι αυτό:

ΖΗΤΕΙΤΑΙ τεχνικός Η/Υ, με καλές γνώσεις Corel Draw (επιθυμητό και Photoshop), γνώσεις επίλυσης προβλημάτων Η/Υ, για την περιοχή Αττικής. Εμπειρία σε εγκατάσταση κοπτικών και plotter επιθυμητή. Απαραίτητη προϋπηρεσία και δίπλωμα οδήγησης.

Μια βασική διευκρίνιση: το Corel Draw και το Photoshop είναι προγράμματα για γραφίστες!

Μια δεύτερη διευκρίνιση: άλλη η δουλειά του γραφίστα, άλλη του τεχνικού ηλεκτρονικών υπολογιστών.

Και ρε φίλε, γιατί προσλαμβάνεις κομπιουτερά όταν θες γραφίστα;

Προσλαμβάνεις λογιστή για να σου οδηγεί το κλαρκ;

Προσλαμβάνεις νομικό σύμβουλο για να κάνει αποθήκες;

«Όχι» θα σου πει βαρύγδουπα ο έιτς αρ, «διότι αυτές όλες είναι ειδικευμένες δουλειές οι οποίες συνεπάγονται σχετική εκπαίδευση».

Δηλαδή, οι υπολογιστές δε χρειάζονται εκπαίδευση. Προφανώς, εμείς που ξέρουμε γεννηθήκαμε με αυτήν τη ιδιότητα. Σαν τον Ιχώρ που φέρουν οι ΕΛ ένα πράγμα. Μόνο που η ιδιότητα αυτή δεν εκτιμάται το ίδιο. Παραδείγματος χάριν:

Η ****** αναζητεί Προγραμματιστή -τρια, έως 35 ετών, γνώσεις PHP, MYSQL για ανάπτυξη custom εφαρμογών, γνώσεις HTML, εκπληρωμένες στρατιωτικές υποχρεώσεις, portfolio, τυχόν γνώσεις cPanel ή Web Design, μόνιμη απασχόληση πλήρους ωραρίου 800€ – 1.000€ καθαρά.

Γεγονός πρώτο: για να ξέρεις τα παραπάνω «προσόντα», πρέπει να έχεις δουλέψει πάνω τους 2 χρόνια τουλάχιστον, και 3 για να τα ξέρεις καλά. Γεγονός δεύτερο: για να έχεις φτιάξει ένα σοβαρό portfolio, θέλεις άλλα τόσα. Μιλάμε λοιπόν για έναν κομπιουτερά με 5 χρόνια εκπαίδευσης και δουλειάς πίσω του. Πώς λοιπόν στην ευχή ζητάς πεπειραμένο άτομο για να του δώσεις ένα μισθό ελάχιστα καλύτερο από το βασικό; Θα πρέπει να είσαι τελείως καρμίρης.

Πήγαινε λοιπόν στο ανηψάκι του γυναικοξάδελφου, να σου φτιάξει μια σελίδα που θα έχει τα μαύρα της τα χάλια. Κι επειδή δε θα βλέπεται η ιστοσελίδα δεν πρόκειται να τραβήξει κόσμο οπότε δεν πρόκειται να σου έρθουν χρήματα από κει.

Η καλή δουλειά πληρώνεται. Πάρ’το χαμπάρι. Αν δε δώσεις, δε θα πάρεις.

Το σημερινό θέμα φυσικά, δεν εξαντλείται ούτε σε αυτό το ποστ, ούτε στον κλάδο των κομπιουτεράδων. Έχουμε να πούμε πολλά ακόμα!